دبیره عربی . .به هر

دبیره عربی . .به هر روی این نوشتار بر آن است تا روشن نماید که دبیره پارسی نه برآمده از دبیره نبطی و نه برآمده از دبیره کوفی است، به جای آن گونه ی فرگشته دبیره های روامَند در پیشینه ی دراز خواندن و نوشتن و دانش در ایران است و فرگشته ی دبیره های پیشین خود به مانند: دبیره ایلامی، که از ۲۹۰۰ سال پیش از زایش مسیح به گونه های های نیاایلامی، ایلامی باستان و میخی ایلامی دگرش یافت، دبیره پهلوی که نام یک دسته فراگیر از دبیره هایی است که برای نوشتن زبان(های) پارسی میانه ( دربرگیرنده پهلوی اشکانی) به کار می رفته اند. این دبیره از ویرایش دبیره پارتی برپا شده است که واژه پارتی وابسته به «پهلوه» که از گونه باستانی «پرثوه» آمده است، دین دبیره (اوستایی) که در روزگار ساسانیان نویسه ای از نویسه ی پهلوی ساخته شد و اوستا بدان نوشته شد، این نویسه را به شوند نوشته شدن اوستا با آن نویسه ی اوستایی و دین دبیره نیز نامیده اند، و دبیره مانوی که بدست مانی برای نوشتن آموزه های خود پدید آمده بود و هر کدام از این ها ریشه در نویسه های پیش از خود دارند و در هنگام زمان های دراز پختگی یافته و پیشرفت نمودند و واهشته ای به نام دبیره پارسی را برای ما همچو یادگاری ماندگار به جا گذاشته اند، باید به این نکته نگرش داشت که دیل و خال گذاری و نشانه گزاری نیز از نوآوری های ایرانیان می باشد.

پس راهیابی تازیان به ایران، ایرانیان با شور و پسند خود و با نیم نگاهی به دبیره های پیشین، دبیره نوشتاری را فرگشتگی بخشیدند. براستی دبیره تازی و پارسی کنونی، دبیره ی است در راستای پیوستگی رسایی و فرگشت نویسه در سرزمین و پهنه ایران که از روی نویسه های مانوی و اوستایی و پهلوی ساخته شده است، اینک تازیان که خواندن و نوشتن نمی دانستند و روی همرفته انگشت شماری از آنها می توانستند بخوانند و بنویسند چگونه دارنده دبیره و نویسه ای بوده اند که بخواهد سرچشمه و بن مایه دیگر دبیره ها باشد ؟!