بخش اول

روایتی در دل جنوب کشور
اثری منثور با برداشتی از قطعه «ناخدا جلال» از علی سورنا
روایت ظلم وستم ظالم و بی‌نوایی مظلوم
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
در راسته‌ی بازار ماهی‌فروش‌ها، هوا غروب بود و بندر شلوغ. جمعیت فشرده در هم می‌لولید و فریاد خرید و فروش میان صدای موج و شرجی خفه‌ی هوا گم می‌شد. مردانی خیس از عرق، از سرزمینی می‌آمدند پر از رعشه و جنگ. آنجا، جایی در تنگنای حیات، تور صیدی پهن شده بود؛ توری که نه فقط گره‌هایش که مردمانش، به هم وصل شده بودند. گره‌هایی فردی، بعضی از افتخار سفت و محکم، بعضی سست‌تر، که شکار می‌شدند، طعمه می‌شدند.

در آن راسته، صیاد و شکار گاه به یک لقمه ختم می‌شدند. و در میان همهمه، ناخدا جلال ایستاده بود؛ رئیس بزرگ بازار. ترس ماهی‌گیرها بود، و دست‌هایش همیشه نشانه‌ی اخطار. مردی پر از فریاد، عصبانی، سیاه از زخم و اندوه. صدایش پیچید:

«بیا تو اسد»
جوانی از بین این همهمه بیرون آمد به نام اسد و جلال خطاب به اسد فریاد زد:
«تازه فراموش کردی چه گفتم؟ مرزهایت را حفظ کن. چرا رهایش کردی و دنبال دریا دویدی؟ من گفتم قلابت را بردار و دستت را از تور کنار بکش؛ اگر خودت این کار را نکنی، من دستت را کنار می‌زنم.»

اسد بدون آنکه گامی پس بکشد، پاسخ داد:
«جلال، به من دروغ نگوی. آن چاه کوچک هرگز کفافم نکرد. تو چه حقی داری دریا را برای خودت بدانی و برای ما حرام؟ چه کسی سند آن را به نامت زده؟»

چهره‌ی ناخدا تیره شد و با لحنی سرد ادامه داد:
«این دریا ناموسته. فانوس هم عمقش را روشن نمی‌کند؛ تاریکی‌اش کورکننده است. زبان تو هنوز لغزنده است. اگر درخت دریا را بچینی، تنها میوه‌اش دندان‌های کوسه‌ها خواهد بود و با این لجاجت، فردا را به صحرا می‌بازی.»...