فصل شصت و سوم: آرزویی زیر نور ماه
فصل شصت و سوم: آرزویی زیر نور ماه
ملیسا همچنان به ماه نگاه میکرد. نسیم خنکی میوزید و لباس گرمی که کایزن روی شانههایش انداخته بود، جلوی سرد شدنش را میگرفت.
چند دقیقه گذشت تا اینکه ملیسا آرام پرسید:
ـ کایزن؟
ـ بله؟
ـ تو تا حالا آرزو کردی یه نفر رو هیچوقت از دست ندی؟
کایزن به او نگاه کرد.
ـ چرا اینو میپرسی؟
ملیسا شانههایش را کمی بالا انداخت.
ـ نمیدونم... امروز وقتی توی آب بودم، حتی نمیتونستم درست فکر کنم. فقط میخواستم دوباره نفس بکشم. ولی وقتی بیدار شدم و دیدم همه کنارم هستن، یه حس عجیبی داشتم.
ـ چه حسی؟
ملیسا انگشتانش را روی لباسش جمع کرد.
ـ ترسیدم. نه از اینکه دوباره اتفاقی برام بیفته... از اینکه شاید دیگه نتونم آدمهایی رو ببینم که برام مهمن.
کایزن چیزی نگفت.
ملیسا لبخند کمرنگی زد.
ـ مسخرهست، نه؟ من همیشه میگفتم به محبت فامیلم احتیاجی ندارم، ولی وقتی فکر کردم شاید دیگه هیچوقت نبینمشون...
صدایش آرامتر شد.
ـ باز هم دلم میخواست یه بار دیگه ببینمشون.
کایزن کنار صندلی او نشست.
ـ مسخره نیست.
ملیسا به صورتش نگاه کرد.
ـ واقعاً؟
ـ تو میتونی از رفتار کسی ناراحت باشی و بااینحال هنوز دوستش داشته باشی. این دو تا با هم تناقض ندارن.
ملیسا مدتی ساکت ماند.
ـ پس چرا وقتی ازشون فاصله میگیرم، احساس گناه میکنم؟
ـ چون مدت زیادی تلاش کردی رضایتشون رو به دست بیاری. عادت کردن به اینکه خودت رو در اولویت بذاری، زمان میبره.
ملیسا به ماه خیره شد.
ـ تو همیشه اینقدر خوب حرف میزنی؟
کایزن نگاهش کرد.
ـ نه.
ـ پس چرا الان؟
ـ چون این دفعه سؤال خوبی پرسیدی.
ملیسا خندید.
ـ واقعاً نمیتونی یه بار بدون جواب عجیب حرف بزنی؟
ـ میتونم.
ـ پس چرا نمیزنی؟
ـ چون الان حوصله ندارم.
ملیسا با خنده سرش را تکان داد.
ـ غیرقابلتحملی!
کایزن لبخند کوچکی زد.
ـ این رو قبلاً هم شنیدم.
مدتی بعد، ملیسا متوجه شد کایزن ساکتتر از قبل شده است.
ـ تو چی؟ هیچوقت از دست دادن کسی ترسوندهات؟
کایزن نگاهش را از آسمان گرفت.
این بار برخلاف همیشه، فوراً جواب نداد.
ـ آره.
ملیسا منتظر ماند، اما او ادامه نداد.
ـ نمیخوای بگی کی؟
ـ شاید یه روزی بگم.
ملیسا سر تکان داد.
ـ باشه. مجبور نیستی.
کایزن نگاه کوتاهی به او انداخت. انگار انتظار داشت اصرار کند، اما ملیسا سؤال دیگری نپرسید.
بعد از چند لحظه، خودش گفت:
ـ امروز وقتی دیدم توی آب بیحرکت شدی، نمیدونستم باید چی کار کنم.
ملیسا آرام به او نگاه کرد.
ـ ولی نجاتم دادی.
ـ نمیدونستم میتونم یا نه.
صدایش همچنان آرام بود، اما این بار چیزی در آن وجود داشت که ملیسا قبلاً نشنیده بود.
ـ فقط میدونستم نمیتونم همونجا وایستم و تماشا کنم.
ملیسا دستش را روی دست کایزن گذاشت.
ـ کایزن...
او سرش را بلند کرد.
ـ ممنون که نترسیدی و اومدی دنبالم.
کایزن به دست ملیسا نگاه کرد.
ـ ترسیده بودم.
ملیسا با تعجب پرسید:
ـ پس چرا گفتی نمیتونستی وایستی؟
ـ چون ترسیدن دلیل نمیشه کاری نکنی.
ملیسا چیزی نگفت.
بعد انگشتانش را کمی دور دست او بست.
ـ فکر کنم این یکی از بهترین چیزهاییه که تا حالا بهم گفتی.
کایزن به آسمان نگاه کرد.
ـ پس سعی کن فراموشش نکنی.
***
چند دقیقه بعد، ملیسا خمیازهای کشید.
کایزن فوراً از جایش بلند شد.
ـ باید برگردیم.
ملیسا با اعتراض گفت:
ـ هنوز یکم دیگه میخوام بمونم!
ـ دکتر گفته باید استراحت کنی.
ـ فقط پنج دقیقه!
ـ نه.
ـ سه دقیقه؟
ـ ملیسا.
ـ باشه، باشه! فهمیدم!
کایزن صندلی را به حرکت درآورد.
ملیسا درحالیکه لبخند میزد، سرش را به پشتی صندلی تکیه داد.
وقتی به اتاق رسیدند، کایزن کمکش کرد راحت روی تخت دراز بکشد و لباس گرمش را از روی شانههایش برداشت.
ملیسا قبل از اینکه او دوباره روی صندلی بنشیند، صدایش زد.
ـ کایزن؟
ـ بله؟
ـ دفعهی بعد هم منو یه جایی میبری؟
کایزن مکث کوتاهی کرد.
ـ اگه خوب بشی.
ملیسا لبخند زد.
ـ پس قول میدم زود خوب بشم.
کایزن پتو را تا روی شانههایش بالا کشید.
ـ لازم نیست برای من قول بدی. فقط مراقب خودت باش.
ملیسا آرام چشمهایش را بست.
ـ شب بخیر، کایزن.
ـ شب بخیر، ملیسا.
چند دقیقه بعد، نفسهای ملیسا آرام و منظم شد.
کایزن به او نگاه کرد و بعد چشمش به پنجره افتاد؛ همان پنجرهای که ماه از پشت آن دیده میشد.
گوشیاش لرزید.
پیامی از سوتا بود:
«بالاخره ملیسا خوابید؟»
کایزن جواب داد:
«آره.»
سوتا فوراً نوشت:
«خودت چی؟ تو هم میخوابی یا قراره تا صبح نگهبانی بدی؟»
کایزن نگاهی به ملیسا انداخت و نوشت:
«بعداً.»
پاسخ سوتا بلافاصله رسید:
«میدونستم! فقط یه سؤال دارم... از کی تا حالا اینقدر مراقب یکی میشی؟»
کایزن چند ثانیه به صفحه نگاه کرد اما بعد گوشی رو خاموش کرد و کنار گذاشت.
ملیسا همچنان به ماه نگاه میکرد. نسیم خنکی میوزید و لباس گرمی که کایزن روی شانههایش انداخته بود، جلوی سرد شدنش را میگرفت.
چند دقیقه گذشت تا اینکه ملیسا آرام پرسید:
ـ کایزن؟
ـ بله؟
ـ تو تا حالا آرزو کردی یه نفر رو هیچوقت از دست ندی؟
کایزن به او نگاه کرد.
ـ چرا اینو میپرسی؟
ملیسا شانههایش را کمی بالا انداخت.
ـ نمیدونم... امروز وقتی توی آب بودم، حتی نمیتونستم درست فکر کنم. فقط میخواستم دوباره نفس بکشم. ولی وقتی بیدار شدم و دیدم همه کنارم هستن، یه حس عجیبی داشتم.
ـ چه حسی؟
ملیسا انگشتانش را روی لباسش جمع کرد.
ـ ترسیدم. نه از اینکه دوباره اتفاقی برام بیفته... از اینکه شاید دیگه نتونم آدمهایی رو ببینم که برام مهمن.
کایزن چیزی نگفت.
ملیسا لبخند کمرنگی زد.
ـ مسخرهست، نه؟ من همیشه میگفتم به محبت فامیلم احتیاجی ندارم، ولی وقتی فکر کردم شاید دیگه هیچوقت نبینمشون...
صدایش آرامتر شد.
ـ باز هم دلم میخواست یه بار دیگه ببینمشون.
کایزن کنار صندلی او نشست.
ـ مسخره نیست.
ملیسا به صورتش نگاه کرد.
ـ واقعاً؟
ـ تو میتونی از رفتار کسی ناراحت باشی و بااینحال هنوز دوستش داشته باشی. این دو تا با هم تناقض ندارن.
ملیسا مدتی ساکت ماند.
ـ پس چرا وقتی ازشون فاصله میگیرم، احساس گناه میکنم؟
ـ چون مدت زیادی تلاش کردی رضایتشون رو به دست بیاری. عادت کردن به اینکه خودت رو در اولویت بذاری، زمان میبره.
ملیسا به ماه خیره شد.
ـ تو همیشه اینقدر خوب حرف میزنی؟
کایزن نگاهش کرد.
ـ نه.
ـ پس چرا الان؟
ـ چون این دفعه سؤال خوبی پرسیدی.
ملیسا خندید.
ـ واقعاً نمیتونی یه بار بدون جواب عجیب حرف بزنی؟
ـ میتونم.
ـ پس چرا نمیزنی؟
ـ چون الان حوصله ندارم.
ملیسا با خنده سرش را تکان داد.
ـ غیرقابلتحملی!
کایزن لبخند کوچکی زد.
ـ این رو قبلاً هم شنیدم.
مدتی بعد، ملیسا متوجه شد کایزن ساکتتر از قبل شده است.
ـ تو چی؟ هیچوقت از دست دادن کسی ترسوندهات؟
کایزن نگاهش را از آسمان گرفت.
این بار برخلاف همیشه، فوراً جواب نداد.
ـ آره.
ملیسا منتظر ماند، اما او ادامه نداد.
ـ نمیخوای بگی کی؟
ـ شاید یه روزی بگم.
ملیسا سر تکان داد.
ـ باشه. مجبور نیستی.
کایزن نگاه کوتاهی به او انداخت. انگار انتظار داشت اصرار کند، اما ملیسا سؤال دیگری نپرسید.
بعد از چند لحظه، خودش گفت:
ـ امروز وقتی دیدم توی آب بیحرکت شدی، نمیدونستم باید چی کار کنم.
ملیسا آرام به او نگاه کرد.
ـ ولی نجاتم دادی.
ـ نمیدونستم میتونم یا نه.
صدایش همچنان آرام بود، اما این بار چیزی در آن وجود داشت که ملیسا قبلاً نشنیده بود.
ـ فقط میدونستم نمیتونم همونجا وایستم و تماشا کنم.
ملیسا دستش را روی دست کایزن گذاشت.
ـ کایزن...
او سرش را بلند کرد.
ـ ممنون که نترسیدی و اومدی دنبالم.
کایزن به دست ملیسا نگاه کرد.
ـ ترسیده بودم.
ملیسا با تعجب پرسید:
ـ پس چرا گفتی نمیتونستی وایستی؟
ـ چون ترسیدن دلیل نمیشه کاری نکنی.
ملیسا چیزی نگفت.
بعد انگشتانش را کمی دور دست او بست.
ـ فکر کنم این یکی از بهترین چیزهاییه که تا حالا بهم گفتی.
کایزن به آسمان نگاه کرد.
ـ پس سعی کن فراموشش نکنی.
***
چند دقیقه بعد، ملیسا خمیازهای کشید.
کایزن فوراً از جایش بلند شد.
ـ باید برگردیم.
ملیسا با اعتراض گفت:
ـ هنوز یکم دیگه میخوام بمونم!
ـ دکتر گفته باید استراحت کنی.
ـ فقط پنج دقیقه!
ـ نه.
ـ سه دقیقه؟
ـ ملیسا.
ـ باشه، باشه! فهمیدم!
کایزن صندلی را به حرکت درآورد.
ملیسا درحالیکه لبخند میزد، سرش را به پشتی صندلی تکیه داد.
وقتی به اتاق رسیدند، کایزن کمکش کرد راحت روی تخت دراز بکشد و لباس گرمش را از روی شانههایش برداشت.
ملیسا قبل از اینکه او دوباره روی صندلی بنشیند، صدایش زد.
ـ کایزن؟
ـ بله؟
ـ دفعهی بعد هم منو یه جایی میبری؟
کایزن مکث کوتاهی کرد.
ـ اگه خوب بشی.
ملیسا لبخند زد.
ـ پس قول میدم زود خوب بشم.
کایزن پتو را تا روی شانههایش بالا کشید.
ـ لازم نیست برای من قول بدی. فقط مراقب خودت باش.
ملیسا آرام چشمهایش را بست.
ـ شب بخیر، کایزن.
ـ شب بخیر، ملیسا.
چند دقیقه بعد، نفسهای ملیسا آرام و منظم شد.
کایزن به او نگاه کرد و بعد چشمش به پنجره افتاد؛ همان پنجرهای که ماه از پشت آن دیده میشد.
گوشیاش لرزید.
پیامی از سوتا بود:
«بالاخره ملیسا خوابید؟»
کایزن جواب داد:
«آره.»
سوتا فوراً نوشت:
«خودت چی؟ تو هم میخوابی یا قراره تا صبح نگهبانی بدی؟»
کایزن نگاهی به ملیسا انداخت و نوشت:
«بعداً.»
پاسخ سوتا بلافاصله رسید:
«میدونستم! فقط یه سؤال دارم... از کی تا حالا اینقدر مراقب یکی میشی؟»
کایزن چند ثانیه به صفحه نگاه کرد اما بعد گوشی رو خاموش کرد و کنار گذاشت.
- ۱۲۵
- ۲۹ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط