پارت هشتم-نماد هشدار-

فردای آن روز ، با نقاشی کردن همان نماد که پشت گردن نیک بود ، به دنبال معنای آن گشت... از هر کس پرسید نمی دانست. لیلی هم از سحرگاه نبود. احتمالا برای خرید به بازار رفته بود. در نهایت به سراغ پدری رفت که تنها یک بار در ماه اجازه ی دیدنش را داشت...
"بابا...این چیه؟"

پدرش نگاهی کوتاه به نقاشی انداخت...با خط های کج و کوله‌ و رنگ های پخش شده.
بدون هیچ حسی گفت :
"نمادی که با استفاده از اون ، اشراف زادگان و اربابان توانایی کنترل فرد رو دارند. همش به نوعی قانون جادویی مربوط می شه. این نماد... *نماد بردگی* هست."
انگار یک سطل آب یخ بر سر آدریانا خالی شده بود. کنترل؟ دنیای کوچک او ، این قدر بی رحم بود؟

روز ها گذشت...آدریانا به طرز مشکوکانه ای مهربان تر شده بود و این نیکولاس را آزار می داد. گاهی برایش شیرینی و گاهی کتاب داستان پرنسس ها را می آورد!

آن روز شاهدخت یک مهمان داشت. مهمانی که یک سال از او بزرگتر بود. آن مهمان میشل ، پسر وزیر دفاع بود.

محل ملاقات ، کتابخانه ی شاهدخت بود. کتابخانه ای سرشار از داستان های پرنسسی و نجات های شاهزادگان ...
_"هی تو! اسمت...اسمت میگولاس بود آره؟! برو برامون کلوچه بیار!!"
نیک تنها دست هایش را پشتش گره کرد و صاف ایستاد:
"من خدمتکار نیستم. محافظ هستم. در ضمن...اسم من نیکولاس له موئه هست."
_"چه فرقی داره! تو باید از دستور من اطاعت کنی!"
آدریانا اشاره ای کوتاه برای تایید کرد... نیک تنها آهی کشید و از کتابخانه خارج شد تا این "بشقاب کلوچه" ی به ظاهر شادی آور را بیاورد.

هنگامی که با بشقاب در دست خویش باز می گشت ، صداهایی از پشت یک قفسه توجه او را به خود جلب کرد:
_"آدری! من قراره به بابام بگم تا با بابای تو حرف بزنه!"
+"در مورد چی، میشل؟"
_"در مورد اینکه ما با هم ازدواج کنیم!"
+"عههه! هنوز زوده! ول کن!"
_"نه! ما قراره ازدواج کنیم! این یه ازدواج سوسی خوبه!"
+"منظورت ازدواج سیاسیه؟"
_"آره همون!"

در همان لحظه نیکولاس از پشت سر جناب میشل پیدا شد. در یک حرکت ، قبل از آن که میشل بفهمد چه خبر است ، یقه ی او را از پشت گرفت و مانند یک بالش او را بلند کرد! چشم های یاقوتی رنگش اکنون برق خطرناکی به خود گرفته بودند.
_"ولم کن! ولم کن! منو بذار زمین!"
+"داشتی شاهدخت رو با حرفات آزار می دادی!"
_"تو حق نداری با من این طور رفتار کنی! تو فقط یه برده ای!!"
این حرف کافی بود تا مردمک های چشمانش تنگ شوند. از میان دندان های به هم فشرده اش ، غرید:"اینو از کجا می دونی!"
میشل که هنوز در هوا گیر افتاده بود، دست و پا می‌زد، اما نیک آن‌قدر آرام او را نگه داشته بود که انگار یک پر سبک را گرفته، نه بچهٔ وزیر دفاع را.
چهره‌اش به سرخی افتاد:
«ولم کن! گفتم ولم کن!»
نیک سرش را کمی به جلو برد. فاصله‌شان حالا فقط چند سانت بود.
صدایش آرام بود، اما آرامی‌ای که مثل لبهٔ تیغ عمل می‌کرد:
«گفتم… از کجا می‌دونی؟»

میشل نگاه کوتاهی به شاهدخت انداخت. شاهدخت با دست هایش مخالفت کرد که یعنی "نه نگو!"
اما نیک به سرعت فهمید. فهمید که آدریانا ، نخود در دهانش خیس نمی خورد!
آدریانا رسماً پا به فرار گذاشت! نیک ، میشل را روی زمین پرت کرد! انگار که یه بسته ی بی ارزش است!
"آخ!"
نیک به دنبال شاهدخت دوید و پیش از آنکه شاهدخت از در کتابخانه خارج شود ، بازوی او را محکم گرفت!
"شاهدخت!"
صدایش از آنچه انتظار داشت بالاتر بود.
"چرا بهش گفتید؟!"
موهای مشکی اش ، روی چشمانش افتاده بودند. فشار دستش روی بازوان ظریف دخترک شدت پیدا کرد.
صدایش رنگ و بوی آسیب
پذیری و خواهش پیدا کرده بود:
"لطفا...این حقیقت رو به کسی نگید. می دونید که... اشراف توانایی کنترل دارن. دردی از جادو که می تونه یک غول رو هم زمین بزنه. ممکنه...ازش استفاده کنن تا نتونم از شما محافظت کنم...پس...به خاطر خودتون هم که شده...در مورد این حقیقت سکوت کنید..."
دستش را کنار کشید و سرش را پایین انداخت. چشم هایش دیده نمی شدند.
احساس گناه وجود آدریانا را در بر گرفت. لبه ی دامنش را با اضطراب پنهان گرفت:
"تا حالا...برات اتفاق افتاده؟"
مشت هایش را فشرد:
"بار ها..."
صدای شلاق در گوش هایش طنین انداخت. صدای فریاد و صدای هق هق بلند ، در کاسه ی سرش پیچید. احساس کرد دوباره همان درد و سوزش از تک تک سلول های بدنش عبور می کند.
آری...او تا زمان مرگ هم نمی توانست آن صدا ها و درد ها را فراموش کند...

نیک آن روز یک هشدار داد اما نمی دانست که همان اتفاق در آینده ای نه چندان دور در کمین او و شاهدخت خواهد بود...

[هفت سال بعد]