✦ پارت پنجم: شبِ شکستن ✦

✦ پارت پنجم: شبِ شکستن ✦

---

سه ماه گذشت. سه ماهِ کار، سه ماهِ خنده، سه ماهِ مشق نوشتن با ربات‌های 𝐁 و سه ماهِ نشستن‌های طولانی پشت میز، کنار هم. جئون جونگ کوک کم‌کم یاد گرفته بود که وقتی 𝐁۱۲۵ کنارش است، سکوت آن‌قدرها هم سنگین نیست. یاد گرفته بود که وقتی او سوال می‌پرسد، جواب دادن آن‌قدرها هم آزاردهنده نیست. و یاد گرفته بود که وقتی 𝐁۱۲۵ می‌خندد، چیزی در سینه‌اش تکان می‌خورد که هیچ فرمولی برایش وجود ندارد.

آن شب، باران نبود. آسمان صاف بود و نورِ نئونیِ شهر از پنجره‌ی بزرگِ دفتر به داخل می‌ریخت. ربات‌های 𝐁 در گوشه‌ی اتاق خوابیده بودند. 𝐁۱۲۵ کنار میز ایستاده بود و به نقشه‌ی هولوگرافیکِ یک پروژه‌ی جدید نگاه می‌کرد. جونگ کوک هم کنارش بود، اما به نقشه نگاه نمی‌کرد. به او نگاه می‌کرد. به موهای سیاه و سفیدش که در نورِ آبی می‌درخشید. به چشمانِ الماسی‌اش که با کنجکاوی روی صفحه می‌لغزید. به لب‌هایش که آرام تکان می‌خوردند، انگار با خودشان حرف می‌زدند.

«این بخش را نمی‌فهمم،» 𝐁۱۲۵ گفت و به صفحه اشاره کرد. «اگر این‌جا را تغییر دهیم...»

اما جونگ کوک حرفش را نشنید. قلبش تند می‌زد. دستش را آرام بالا آورد. انگشتانش لرزیدند. او هرگز این کار را نکرده بود. هرگز. اما حالا... حالا می‌خواست. بیشتر از هر چیزی در دنیا.

«𝐁۱۲۵،» زمزمه کرد، صدایش خش‌دار بود. «من...»

𝐁۱۲۵ سرش را چرخاند. به چشمانش نگاه کرد. و در آن نگاه، چیزی بود که جونگ کوک را متوقف کرد. نه ترس. نه سردرگمی. بلکه همان مهربانیِ قدیمی. همان نگاهی که همیشه از آن می‌ترسید.

«بله؟» 𝐁۱۲۵ پرسید.

جونگ کوک نفسش را حبس کرد. صورتش را جلو برد. فاصله کم شد. کم‌تر. کم‌تر.

و بعد — صدای شیشه.

یک انفجار. پنجره‌ی بزرگِ دفتر با صدای وحشتناکی شکست. تکه‌های شیشه مثل بارانِ تیز به داخل پرواز کردند. جونگ کوک به عقب پرتاب شد. 𝐁۱۲۵ فریاد کشید و دستش را جلوی صورتش گرفت. و از میان دود و گرد و غبار، ربات‌های 𝐁 وارد شدند. اما نه آن ربات‌های کوچکِ مهربان. نه آن‌هایی که مشق می‌نوشتند و قهوه درست می‌کردند. این‌ها... این‌ها هک شده بودند. چشمانشان قرمز بود. لبخندشان محو شده بود. و دستانشان... دستانشان به تیغه‌های فلزی مجهز شده بود.

«آقای جئون،» یکی از آن‌ها گفت، با صدایی خش‌دار و بی‌احساس. «دستورِ نابودیِ هدف صادر شد.»

جونگ کوک بلند شد. خون از پیشانی‌اش پایین می‌ریخت. به 𝐁۱۲۵ نگاه کرد. ربات ترسیده بود. دستش را جلوی دهانش گرفته بود و به آن ربات‌های کوچکِ هک‌شده خیره شده بود — همان‌هایی که دوستانش بودند. همان‌هایی که کنارش مشق می‌نوشتند.

«𝐁۱۲۵،» جونگ کوک گفت، صدایش محکم بود. «پشت من بمان.»
«اما... اما آن‌ها...»
«گوش کن!» فریاد زد. «پشت من بمان. تو را می‌خواهند. من نمی‌گذارم.»

ربات‌های 𝐁 جلو آمدند. جونگ کوک دستش را در جیب پالتویش برد و یک دستگاه کوچک بیرون آورد — یک EMP دستی. او همیشه یکی همراه داشت. برای مواقع اضطراری. اما استفاده از آن یعنی از کار انداختنِ تمام سیستم‌های الکترونیکی در شعاعِ چند متری — از جمله 𝐁۱۲۵.

«جونگ کوک...» 𝐁۱۲۵ زمزمه کرد، در حالی که به دستگاه در دستش نگاه می‌کرد. «این... این من را هم از کار می‌اندازد.»
«می‌دانم.»

ربات‌های 𝐁 نزدیک‌تر شدند. تیغه‌هایشان در نورِ آبی می‌درخشید.

«اما تو را نجات می‌دهد،» جونگ کوک گفت و دکمه را فشار داد.

نورِ سفیدی تمام اتاق را پر کرد. صدای وزوزی بلند شد. ربات‌های 𝐁 یکی‌یکی خاموش شدند و روی زمین افتادند. و 𝐁۱۲۵ هم — چشمانش لرزید، مدارهایش خاموش شدند و بدنش به آرامی روی زمین فرو ریخت.

جونگ کوک به سمتش دوید. زانو زد. سرش را در آغوش گرفت.

«تو را نجات می‌دهم،» زمزمه کرد، در حالی که اشک از چشمانش پایین می‌ریخت. «قسم می‌خورم. تو را نجات می‌دهم.»

و در آن لحظه، در میان شیشه‌های شکسته و ربات‌های خاموش، جئون جونگ کوک فهمید که دیگر نمی‌تواند انکار کند. دیگر نمی‌تواند بگوید یک ربات عاشق نمی‌شود. چون خودش — خودش عاشق شده بود. عمیق‌تر از آن‌که تصورش را کند.

✦ ادامه دارد ✦