دردهایی چه زیاد

دردهایی چه زیاد
غصه هایی چه بزرگ

دردلخانه چه دردی٬ چه غمی می بینم

من در این شهر و دیار٬ پی چیزی بودم

پی رازی شاید

پی دردی٬ رنجی٬ لبخندی

پشت این لبخندها

عشق پاکی بود که صدایم می کرد

پای مهربان قلبی٬ ماندم و باد آمد

گوش به آوا دادم

چه کسی باز فرا خواند مرا؟

تکه ابری آمد

آسمان رعد زد و تیره بگشت

شرشر بارانش

که چه سنگین و گران می بارد

باز صدایی آمد

تیزگوشی به نداها دادم

گفت در وزوز باد

که تویی همدم شبهای سیاه

آری٬ آری٬ چه کسی

ازمن دردین قلب٬ خبری می گیرد

من غم و درد جدایی هستم

که از این شهر و دیار می گذرم

از شقایق خونین دل

پرسشی پرسیدم

که کجا من باشم

آسمان شب رویایی من ابی ست

گفت پاسخ که برو

در پی همدم شبهای سیاه

کوه به کوه

سنگ به سنگ گشتم و پیدا کردم

دلشکسته ویه خوش قلبی

و کنون فکر من این است و چنین هم سخنم

که در این شهر و دیار

چه به حالت گشته؟

که تو را صبر همه من داری

بشنو این درد و غمم

که تو هیچی٬ گرچه

دو سرای گیتی٬ هفت اسماء خدا

همه از درد شود٬ من به جان می خرمو

می نشینم پای٬ غم و دل خستت

قلب من پر درد است
ولی عاشق و ناب