king of my dreams!
پارت 12
سوبین: کجا؟ من گشنمه! یونجون: ببخشید.. اومدی زندان... خونه ی خاله که نیست... زندانی های ما اول دو روز گرسنگی میکشن بعد بهشون غذا میدیم... سوبین: به خاطر همینه که بهت لقب بی رحم دادن دیگه... یونجون ابرویی بالا انداخت: این برات بی رحمیه؟ سوبین: بله... توی همه جای دنیا به زندانیا غذا میدن، نه اینکه دو روز بهشون گشنگی بدن... یونجون: این دو روز گشنگی به نفعشونه... چون قراره بعدا بلا های بدتری سرشون بیاد! سوبین چشمانش را بست و سرش را به دیوار تکیه داد:اصلا برو... چیزی نخواستم، ممنون! یونجون با پوزخندی از سلول خارج شد و به سمت قلعه قدم برداشت...
ویوی تهیون:
با جدیت و اقتدار تمام، وارد زندان شد... تمام نگهبان ها به احترامش تعظیم کردند: پادشاه سرزمین جنوبی کجاست؟ تمام سرباز ها به ته راهرو اشاره کردند... تهیون، با همان سردی و جدیت، به طرف سلول بومگیو رفت... وارد سلول شد و اولین چیزی که توجهش را جلب کرد، کبودی نسبتا بزرگی روی گونه ی بومگیو بود! : بومگیو... برات غذا اوردم... بومگیو: اول دستور میدی کتکم بزنن و بعد برام غذا میاری؟ تهیون با تعجب به بومگیو نگاه کرد: کتکت بزنن؟ کِی؟ کی همچین کاری کرده؟ بومگیو: همین سربازایی که جلوی در وایسادن... تهیون به سمت سرباز ها رفت و با اخمی عمیق به هر دو سرباز خیره شد: شما اون رو کتک زدید؟ نگهبان: بله پادشاه... تهیون: به چه حقی؟ نگهبان 2: زیاد داشت بهتون بد و بیراه میگف_ تهیون با خشم حرف نگهبان را قطع کرد: دهنتو ببند... اینجا شما بدون اجازه ی من حتی حق ندارید آب بخورید... هردو نگهبان با ترس گفتند: بله... ببخشید سرورم... تهیون زیر لب غرغری کرد و به داخل سلول برگشت: ببخشید... اینا زیادی خودسر کاری انجام میدن... بلایی سرشون میارم که دیگه از این کارا نکنن... بومگیو با ضعف زمزمه کرد: میشه... غذارو بدی؟ و سپس، چشمانش را به صورت تهیون رساند، چشمانی معصوم و قرمز شده از گریه! تهیون: ها... آها... اره.. بیا... و سپس بشقاب غذا را جلوی بومگیو قرار داد و مغزش تصویر چشمان معصوم بومگیو را بار ها برایش تکرار کرد.. پس از گذشت دقیقه ای کوتاه، کنار بومگیو نشست... صدای ناله های از درد بومگیو که گاهی وسط، غذا خوردنش می آمد، به طرز عجیبی اذیتش میکرد... چرا اینقدر اذیتش کرده بود؟ بومگیو دقیقا مانند گنجشک بی پناهی بود که نیاز به مراقبت داشت... نه آزار و اذیت... تهیون بیشتر به بومگیو نزدیک شد و بومگیو را در آغوش گرفت... مانند شیشه ای شکننده و گرانبها که هر لحظه ممکن است بشکند! بومگیو، با تعجب خود را در آغوش تهیون یافت و قاشق از دستش افتاد و سکوت سلول را شکست... چرا تهیون هر لحظه بغلش میکرد؟ البته، خودش هم نیز به همین آغوش ها نیاز داشت... پس، بهتر بود سکوت کند و کمی از آرامش کمیاب این روزهایش لذت ببرد! پس از چند دقیقه، تصمیم گرفت لب به سخن باز کند: تهیون... خوبی؟ تهیون: اره... خوبم... ببخشید بابت همه چیز!
ویوی بومگیو( دو روز بعد):
سرش را به دیوار سرد پشت سرش تکیه داده بود و از پنجره ی کوچک سلولش به آسمان شب خیره شده بود... در این چند روز، تهیون همیشه برایش وعده های غذاییش را می آورد...
تقریبا، زمان امدن تهیون فرا رسیده بود... چشمانش را برگرداند و منتظر باز شدن در سلول توسط تهیون شد... ناگهان در سلول باز شد اما، چهره ای ناشناس با ظرفی از غذا وارد شد... ناشناس: بیا... غذاتو بخور... با اخم به مرد خیره شد: تهیون خودش نمیاد؟ مرد با تته پته گفت: نه... نمیاد... کار... کار داشت... بخور دیگه!
سوبین: کجا؟ من گشنمه! یونجون: ببخشید.. اومدی زندان... خونه ی خاله که نیست... زندانی های ما اول دو روز گرسنگی میکشن بعد بهشون غذا میدیم... سوبین: به خاطر همینه که بهت لقب بی رحم دادن دیگه... یونجون ابرویی بالا انداخت: این برات بی رحمیه؟ سوبین: بله... توی همه جای دنیا به زندانیا غذا میدن، نه اینکه دو روز بهشون گشنگی بدن... یونجون: این دو روز گشنگی به نفعشونه... چون قراره بعدا بلا های بدتری سرشون بیاد! سوبین چشمانش را بست و سرش را به دیوار تکیه داد:اصلا برو... چیزی نخواستم، ممنون! یونجون با پوزخندی از سلول خارج شد و به سمت قلعه قدم برداشت...
ویوی تهیون:
با جدیت و اقتدار تمام، وارد زندان شد... تمام نگهبان ها به احترامش تعظیم کردند: پادشاه سرزمین جنوبی کجاست؟ تمام سرباز ها به ته راهرو اشاره کردند... تهیون، با همان سردی و جدیت، به طرف سلول بومگیو رفت... وارد سلول شد و اولین چیزی که توجهش را جلب کرد، کبودی نسبتا بزرگی روی گونه ی بومگیو بود! : بومگیو... برات غذا اوردم... بومگیو: اول دستور میدی کتکم بزنن و بعد برام غذا میاری؟ تهیون با تعجب به بومگیو نگاه کرد: کتکت بزنن؟ کِی؟ کی همچین کاری کرده؟ بومگیو: همین سربازایی که جلوی در وایسادن... تهیون به سمت سرباز ها رفت و با اخمی عمیق به هر دو سرباز خیره شد: شما اون رو کتک زدید؟ نگهبان: بله پادشاه... تهیون: به چه حقی؟ نگهبان 2: زیاد داشت بهتون بد و بیراه میگف_ تهیون با خشم حرف نگهبان را قطع کرد: دهنتو ببند... اینجا شما بدون اجازه ی من حتی حق ندارید آب بخورید... هردو نگهبان با ترس گفتند: بله... ببخشید سرورم... تهیون زیر لب غرغری کرد و به داخل سلول برگشت: ببخشید... اینا زیادی خودسر کاری انجام میدن... بلایی سرشون میارم که دیگه از این کارا نکنن... بومگیو با ضعف زمزمه کرد: میشه... غذارو بدی؟ و سپس، چشمانش را به صورت تهیون رساند، چشمانی معصوم و قرمز شده از گریه! تهیون: ها... آها... اره.. بیا... و سپس بشقاب غذا را جلوی بومگیو قرار داد و مغزش تصویر چشمان معصوم بومگیو را بار ها برایش تکرار کرد.. پس از گذشت دقیقه ای کوتاه، کنار بومگیو نشست... صدای ناله های از درد بومگیو که گاهی وسط، غذا خوردنش می آمد، به طرز عجیبی اذیتش میکرد... چرا اینقدر اذیتش کرده بود؟ بومگیو دقیقا مانند گنجشک بی پناهی بود که نیاز به مراقبت داشت... نه آزار و اذیت... تهیون بیشتر به بومگیو نزدیک شد و بومگیو را در آغوش گرفت... مانند شیشه ای شکننده و گرانبها که هر لحظه ممکن است بشکند! بومگیو، با تعجب خود را در آغوش تهیون یافت و قاشق از دستش افتاد و سکوت سلول را شکست... چرا تهیون هر لحظه بغلش میکرد؟ البته، خودش هم نیز به همین آغوش ها نیاز داشت... پس، بهتر بود سکوت کند و کمی از آرامش کمیاب این روزهایش لذت ببرد! پس از چند دقیقه، تصمیم گرفت لب به سخن باز کند: تهیون... خوبی؟ تهیون: اره... خوبم... ببخشید بابت همه چیز!
ویوی بومگیو( دو روز بعد):
سرش را به دیوار سرد پشت سرش تکیه داده بود و از پنجره ی کوچک سلولش به آسمان شب خیره شده بود... در این چند روز، تهیون همیشه برایش وعده های غذاییش را می آورد...
تقریبا، زمان امدن تهیون فرا رسیده بود... چشمانش را برگرداند و منتظر باز شدن در سلول توسط تهیون شد... ناگهان در سلول باز شد اما، چهره ای ناشناس با ظرفی از غذا وارد شد... ناشناس: بیا... غذاتو بخور... با اخم به مرد خیره شد: تهیون خودش نمیاد؟ مرد با تته پته گفت: نه... نمیاد... کار... کار داشت... بخور دیگه!
- ۱.۳k
- ۲۴ اردیبهشت ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۴)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط