تنگه ی مِه گِــرفـتـه ،گلوی خسته ی من

تنگه ی مِه گِــرفـتـه ،گلوی خسته ی من
آ یـینه ی شکـسته د لِ شکـستـه ی من

توآسـمـون هــفـتم ، نـشـسته و می بینه
که نا دیگه نداره صدای خسته ی من
.....
بـاغِ عَطش گرفـتـه ،د یگه گـُلی نداره
چشاش به آسمونه ، ابر رو می شماره

یکی یکی رد میشـَن بی اعتنا و ساکت
ا ین ا نتظا رِ مُبهَــم دِ لـشوره ی بهاره
.....
ابری که هربیابون، عاشق گریه هاشه
ضَّجه ی عا شِقونه ، تـُو تـُندَرِ صِدا شه

ا بری کــه صد قــصیـده، گـریه نگـفته داره
ابری که دل عاشقِ گریه ی بی صداشه
.....
توی جزیره ی عشق فَصلا هَمَش بَهارن
اَ برا هـَمَش بَهـونه، برا ی گریـه دارن

گـُلای ا ین جزیره ،روبروی خورشیدن
فِرشته ها طلوعو، تو دشت شب میکارن
.....
سنگای اون جزیره ، همه سنگ صبورن
مَردمِ اُون جـَـزیـره ، مُنـتـظرِ عُـ‌ـبـُورن

اشکِ چـِشـا ی مرداش ،گـوهرِشب چراغه
زَنای ا ون جزیره، تـو چادرا ی نُـورن
.....
پَــرند ه های اونجا، تـَرسِ قـفـَس ندارن
ا ز آب و د ونه سیرن ، میلِ مَگس ندارن

د لـوا پَسی ندا رن ،کـبـوتــرای ا ونجا
بـــرا ی پَر کشـیـدن با کی زکس ندارن
.....
ریا جــا یی ندا رِه ، تـُو مرد مِ جَــزیره
ا ونجا هَـوَس همیشه ، تو دست دل اسیره

سیمرغ اون جزیره ، همیشه در حضوره
د ستِ پَرَنـده ها رو ، عا شِقـونه می گیره
.....
مَردمِ ا ون جزیره ، به چـِـشمِ ما غریبن
بـه چــشـم خا کیِ مـا، غـریـبـه ها عجیبن

ا َهــا لـیِ جَــزیـره، مـُنَتـظِرِ ظُـهُـــورَن
غـُروبِ روزِ جُمعِـــه ، همـیـشه بی شکیبن

کرج- محمد علی جعفریان(عاشق)-29/5/1381
#یا_مهدی_ادرکنی