قطعه ای از بهشت

قطعه ای از بهشت

ازکودکی به یاد دارم هیاهوی مردم را جلوی پنجره فولاد و غوغای شوق آنها را که " شفا گرفت " فریاد می زدند و هر کدام تلاش میکردند زودتر خودش رابه شفا یافته برساند.
به یاد دارم گاهی شفایافته را در جایگاهی بلند، تماشاگه خلق میکردند و اشک شوق مردم بود که سرازیر می شد.و لباسش را تکه تکه کرده وبه عنوان تبرک بین مردم تقسیم می کردند.
نیره سادات شیرفروشان متولد 1339تبریز از این شفا یافته هاست.

ساعت12شب بود که خبر حمله اعلام شد. توی حیاط بودم و بقیه توی خانه بودند. محلی ساخته بودیم که بتنی بود و آنها آنجا پناه گرفته بودند. بمب به خانه همسایه اصابت کرد و ترکشش به سرم خورد، فقط نور رنگی دیدم و دیگر هیچ نفهمیدم.
چشم که باز کردم خودم را دربیمارستانی درتهران دیدم. از آن روز بود که قصه دارو و درمان شروع شد، ازاین دکتر به آن دکتر، درد اما تمامی نداشت که نداشت، تااینکه بعداز 30سال روز میلاد آقا امام رضا(ع) به مشهد آمدم.
برای خادمی آمده بودم اما گفتند باید مجاور باشی. ترکش توی سرم خیلی اذیت میکرد. 3بار عمل کرده بودم وچون 12شب خانه مان را بمباران کرده بودند مدام بیخوابی و اضطراب داشتم.
رفتم گوشه ضریح ،پایین پای حضرت نشستم وتا صبح گریه کردم، دلم شکسته بود، خسته شده بودم از این همه درد.
سردرد شدیدی داشتم و چشمهایم ازفرط گریه باز نمی شد. باخودم گفتم اگر من اینجا بیفتم کسی نیست به دادم برسد، همانجا خوابم برد.
دیدم در مهمانسرای آقا هستم، خانمها دارند کارمیکنند، خیلی حسرت خوردم، آقا روبرویم ایستادند و گفتند چرا شما خدمت نمی کنی؟
گفتم :آقا من اجازه ندارم.
آقا 3بار به سینه شان زدند و گفتند شما برای من خدمت میکنی.
گفتم: آقا من سرم درد می کند و نمی توانم برای شما خدمت کنم
آقا دستشان را به سرم کشیدند تا انتهای دست راستم.
چشمهایم را بازکردم، دیدم صدای اذان می آید و سرم سبک شده بود. خوشحال بودم اما هنوز نمی دانستم چه اتفاقی افتاده است.
به تبریز برگشتم ، دکتر بعداز معاینه وشنیدن داستانم گریه کرد و گفت " شفا گرفته ای"