part:9
part:9
{این رمان درخواستی است و به گفته خود فالور نوع نوشتار خودمونی است}
[دیدگاه آرمیتا]
با استرس پوست دستم رو می جویدم بقیه میگفتن آروم باش ولی آخه چطور آروم باشم؟
موقعی که فکر کردیم شاید...شاید بالاخره همه چی عوض شده باشه باز هم خراب شد فقط میخواستم آخر این ماجرا به ضرر جونگکوک تموم نشه.......
نامجون بازوم رو گرفت و من رو به سمت خودش بر گردوند داخل دستش یک بطری آب بود....
_آرمیتا دو روزه هیچی نخوردی حداقل کمی آب بخور خواهش میکنم...
این چند روزه با هیچکس زبانی صحبت نکرده بودم انگاری لال شده بودم واقعا در برابر این همه استرس و نگرانی چطور میتونستم دست روی دست بزارم و بیخیال باشم؟
نامجون برای بار دوم ((آهی))کشید ....
_آرمیتا لطفا صورتت رنگ پریده شده اگر به فکر خودت نیستی به فکر جونگکوک باش که چقدر نگرانته...
چشم های اشکیم رو به روبه روم دوختم اول از همه توجهم به نگاه درآمیخته نامجون و بعد هم به بی حالی بقیه اعضا افتاد....
بطری آب رو از دست نامجون گرفتم هنوز چند لحظه نگذشته بود که کل آب تموم شد .....
نامجون بعد این چندروز لبخند خسته ای زد دستم رو گرفت گرمای دستش من رو یاد پدری می نداخت که وقتی بچش زمین میخورد اون رو بلند میکرد......
بعد هم هدایتم کرد به سمت مبل کل اعضا به من خیره شده بودن ولی جونگکوک هیچ حرفی نزده بود .....
دستام رو محکم روی هم فشار دادم سعی کردم استرسی که دارم رو پنهان کنم ولی توی این کار یک بازنده ای پیش نبودم.....
با لرزش خفیف صدام لب زدم....
_از همتون عذر میخوام که شدم سربار و دردسر شماها ای کاش همون اول این رویای شیرین به مغز کوچکم خطور نمیکرد که مبادا همچین اتفاقاتی پیش بیاد.......
هیچکس چیزی نگفت سکوت نشانه ی رضایت آدم هاست و من این رو تا عمق پست استخوان درک میکردم چیزه دیگه ای نمیتونستم بگم اول و آخر اون فن هایی که بیرون پرسه میزنن قراره من رو به عنوان یک طعمه ببلعن چه زود چه دیر چه الان و چه فردا.....
وسایم رو از روی میز برداشتم ...
کفشم رو پا کردم و خواستم از خونه خارج بشم اما دستی مانعم شد جونگکوک بود دستش رو بالا آورد از ترس اینکه می خواد بخاطر این بدبختی هایی که سرش آوردم به من سیلی بزنه چشمام رو بستم......
ولی بر خلاف انتظار فقط موهام رو نوازش کرد چهرش کاملا خنثی و بی حس بود فقط یک جمله گفت......
_آرمیتا این ها چالش های زندگیمونه که خودمون انتخاب کردیم باهاش روبه رو بشیم نمیتونیم ازش فرار کنیم کاری هم از دست من برنمیاد....(خنده غمگین) نمیتونم تا مدت نسبتاً طولانی تورو اینجا مثل یک پرنده زندانی نگه دارم یا به قول خودت قایمت کنم......
پس ازت میخوام که خیلی از خودت مواظبت کنی چشم های همه روی تو قفل شده باید این چندروز رو مدارا کنیم خودم همه چیز رو درست میکنم .....البته امیدوارم(زیرلب گفت)
چیزی نگفتم فقط داخل بغل گرمش فرو رفتم احساس میکردم شاید این آخرین بار باشه که اعضا و جونگکوک رو میدیدم برای همین از این لحظه ها لذت امکان رو بردم.....
ای کاش حداقل پلیس میتونست کاری کنه اما اون هم دستش از پشت بستست و همین یکی از بدترین چیز های ممکن بود به همین خاطر دیگه هیچ امید و نظری درباره زندگی که پیش رو داشتم نداشتم.....
از همه خداحافظی کردم می دونستم دیگه هیچ راهی نمونده پس می خوام این یک کار رو درست انجام بدم به هم گروهی هام هم پیام خداحافظی فرستادم با مادر و پدرم ویدیو کال گرفتم چون میدونستم شاید این آخرین دیدار من با همه باشه....
شب داخل تخت خواب دفترچه خاطراتم رو باز کردم از اول روزی که آرمی شدم تا آخر رو نوشتم شاید برای فردی نوشته هام نصیحت باشه برای دیگری یک خبر ناراحت کننده و برای دیگری یک خبر خوشحال کننده که شاید بتونه دوباره اون رویای شیرین خودش و آیدلش رو تصور کنه اما برای من فقط ثبت آخرین لحظات عمرم بود........
ادامه دارد......
{این رمان درخواستی است و به گفته خود فالور نوع نوشتار خودمونی است}
[دیدگاه آرمیتا]
با استرس پوست دستم رو می جویدم بقیه میگفتن آروم باش ولی آخه چطور آروم باشم؟
موقعی که فکر کردیم شاید...شاید بالاخره همه چی عوض شده باشه باز هم خراب شد فقط میخواستم آخر این ماجرا به ضرر جونگکوک تموم نشه.......
نامجون بازوم رو گرفت و من رو به سمت خودش بر گردوند داخل دستش یک بطری آب بود....
_آرمیتا دو روزه هیچی نخوردی حداقل کمی آب بخور خواهش میکنم...
این چند روزه با هیچکس زبانی صحبت نکرده بودم انگاری لال شده بودم واقعا در برابر این همه استرس و نگرانی چطور میتونستم دست روی دست بزارم و بیخیال باشم؟
نامجون برای بار دوم ((آهی))کشید ....
_آرمیتا لطفا صورتت رنگ پریده شده اگر به فکر خودت نیستی به فکر جونگکوک باش که چقدر نگرانته...
چشم های اشکیم رو به روبه روم دوختم اول از همه توجهم به نگاه درآمیخته نامجون و بعد هم به بی حالی بقیه اعضا افتاد....
بطری آب رو از دست نامجون گرفتم هنوز چند لحظه نگذشته بود که کل آب تموم شد .....
نامجون بعد این چندروز لبخند خسته ای زد دستم رو گرفت گرمای دستش من رو یاد پدری می نداخت که وقتی بچش زمین میخورد اون رو بلند میکرد......
بعد هم هدایتم کرد به سمت مبل کل اعضا به من خیره شده بودن ولی جونگکوک هیچ حرفی نزده بود .....
دستام رو محکم روی هم فشار دادم سعی کردم استرسی که دارم رو پنهان کنم ولی توی این کار یک بازنده ای پیش نبودم.....
با لرزش خفیف صدام لب زدم....
_از همتون عذر میخوام که شدم سربار و دردسر شماها ای کاش همون اول این رویای شیرین به مغز کوچکم خطور نمیکرد که مبادا همچین اتفاقاتی پیش بیاد.......
هیچکس چیزی نگفت سکوت نشانه ی رضایت آدم هاست و من این رو تا عمق پست استخوان درک میکردم چیزه دیگه ای نمیتونستم بگم اول و آخر اون فن هایی که بیرون پرسه میزنن قراره من رو به عنوان یک طعمه ببلعن چه زود چه دیر چه الان و چه فردا.....
وسایم رو از روی میز برداشتم ...
کفشم رو پا کردم و خواستم از خونه خارج بشم اما دستی مانعم شد جونگکوک بود دستش رو بالا آورد از ترس اینکه می خواد بخاطر این بدبختی هایی که سرش آوردم به من سیلی بزنه چشمام رو بستم......
ولی بر خلاف انتظار فقط موهام رو نوازش کرد چهرش کاملا خنثی و بی حس بود فقط یک جمله گفت......
_آرمیتا این ها چالش های زندگیمونه که خودمون انتخاب کردیم باهاش روبه رو بشیم نمیتونیم ازش فرار کنیم کاری هم از دست من برنمیاد....(خنده غمگین) نمیتونم تا مدت نسبتاً طولانی تورو اینجا مثل یک پرنده زندانی نگه دارم یا به قول خودت قایمت کنم......
پس ازت میخوام که خیلی از خودت مواظبت کنی چشم های همه روی تو قفل شده باید این چندروز رو مدارا کنیم خودم همه چیز رو درست میکنم .....البته امیدوارم(زیرلب گفت)
چیزی نگفتم فقط داخل بغل گرمش فرو رفتم احساس میکردم شاید این آخرین بار باشه که اعضا و جونگکوک رو میدیدم برای همین از این لحظه ها لذت امکان رو بردم.....
ای کاش حداقل پلیس میتونست کاری کنه اما اون هم دستش از پشت بستست و همین یکی از بدترین چیز های ممکن بود به همین خاطر دیگه هیچ امید و نظری درباره زندگی که پیش رو داشتم نداشتم.....
از همه خداحافظی کردم می دونستم دیگه هیچ راهی نمونده پس می خوام این یک کار رو درست انجام بدم به هم گروهی هام هم پیام خداحافظی فرستادم با مادر و پدرم ویدیو کال گرفتم چون میدونستم شاید این آخرین دیدار من با همه باشه....
شب داخل تخت خواب دفترچه خاطراتم رو باز کردم از اول روزی که آرمی شدم تا آخر رو نوشتم شاید برای فردی نوشته هام نصیحت باشه برای دیگری یک خبر ناراحت کننده و برای دیگری یک خبر خوشحال کننده که شاید بتونه دوباره اون رویای شیرین خودش و آیدلش رو تصور کنه اما برای من فقط ثبت آخرین لحظات عمرم بود........
ادامه دارد......
- ۳۵۶
- ۲۱ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۷)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
