^فیک جونگکوک^(پارت۲۲)
هر کی جای من بود تا الان باید هزار بار سکته میزد و روانی میشد!
چیزی که تعریف کردم، عادیترین اتفاق روزمره ما بود.
درواقع بهتره بگم شروع لجبازیای روزمره.
بزار اینو تعریف کنم...
یه روز که حوصلم حسابی سر رفته بود و دیگه داشتم از دیوار بالا میرفتم…
________
پاشدم یه قهوه درست کردم.راستش اعتقادی به گوشی و اینجور چیزا ندارم.تا وقتی کتاب هست چرا باید خودمو برده تکنولوژی کنم؟
ولی خب میکنم...کنترل تلویزیون رو برداشتم و روی کاناپه نرم ولو شدم.
بوی قهوه داغ،عطر آشنای عمارت پیچیده بود توی فضا.بویی که همیشه هست...هفت روز هفته، هر ساعت، هر دقیقه، هر ثانیه…
قهومو فوت کردم و یه قلوپ بزرگ ازش نوشیدم.
"بهبه!"ـــی زیر لب گفتم و شروع کردم به عوض کردن کانالای تلویزیون.
محض رضای خدا یه برنامه درست حسابی هم پخش نمیکنن.
کلافه، یه کانال دیگه زدم و چشمام گرد شد. سریال مورد علاقم!برکینگ بد!
بیشتر روی مبل لم دادم و غرق تماشای سریال شدم. طولی نکشید که علاوه بر بوی قهوه، بوی تلخ یه عطری که حدس زدم بلو شنل باشه، مشامم رو پر کرد.این دفعه عطر جدیدی زده بود.بهتر از قبلی.
کاناپه کنارم یه تکون خورد و قامت آشناش روی مبل افتاد.
"این چیه داری میبینی؟"
یه قلوپ دیگه از قهوم خوردم و با همون لحن بی تفاوت گفتم:
"فضولیش به تو نیومده!"
یه تکون ریز به خودم دادم که یهو کانال عوض شد!
"هی! چیکار میکنی؟"
به سمتش خیز برداشتم و درست وقتی که خواستم کنترل رو از دستش بقاپم، لیوان قهوم از دستم در رفت.
عالیه! الان باید واسه پس گرفتن دو تا چیز بجنگم…
همونطور که داشتم دست و پا میزدم و زیر لب غر میزدم، اون خیلی ریلکس یه جرعه از قهوم نوشید و گرهای بین ابروهاش انداخت.
"این قهوهست یا شیرکاکائو؟ چرا اینقدر بهش شکر زدی؟"
واقعا؟ الان داره از قهوههای منم ایراد میگیره؟
"جونگکوک! سریع کنترل و قهوهمو پس بده! زود!"
یه قلوپ دیگه از قهوه نازنینم خورد و گفت:
"ازم بخواه."
دوباره همون جمله کلیشهای و بدردنخور!
"جونگکوک!"
سرشو به چپ و راست به معنای "نه" تکون داد و اضافه کرد:
"میخوام فوتبالمو ببینم. مزاحمم نشو."
اصلا عقل نداره. مغزم داره سوت میکشه از دستش!
"جونگکوک!
"هوم؟"
به سختی کلمهای که هیچوقت فکر نمیکردم برای جونگکوک استفاده کنم، به زبون آوردم:
"لطفا…"
یه قلوپ دیگه از قهوه خوشعطرم خورد و همونطور که چشمش به صفحه سبز زمین فوتبال بود، گفت:
"کامل بگو."
انگشتامو توی هم گره زدم و تقریبا زمزمه کردم:
"لطفاً… قهوه و کنترلو بهم پس بده."
"نشنیدم… بلندتر."
داد زدم:
"لطفاً قهوه و کنترل رو بهم پس بده!"
با یه لبخند پررو، کنترلو سمتم گرفت و گفت:
"چون گناه داری کنترلو بهت میدم.ولی قهوه رو باید خودت ازم بگیری."
این چه بازیاییه دیگه؟ دنبال چیه؟
کنترل رو روی میز پرت کردم و غر زدم:
"مشکلت چیه؟ چرا اینقدر اذیتم میکنی!"
"قهوتو نمیخوای؟"
فکم منقبض شد. به سمتش خیز برداشتم که جاخالی داد و باعث شد روی سینش غلت بخورم.
حالا کل بدنم افتاده بود روش.
سرم رو بالا گرفتم… صورتش خیلی نزدیک بود. نزدیکتر از اون چیزی که انتظارشو داشتم.
تا خواستم تکون بخورم، با دست خالیش فشاری به کمرم آورد.
چشمام دنبال لیوان گشت. با فاصله ازم نگهش داشته بود.
اون فنجون… تنها چیزی بود که اون لحظه میخواستمش.
باید هوشمندانه فکر میکردم. چیکار میتونستم بکنم که حواسش پرت بشه؟
یه ایده به ذهنم رسید و چراغی توی سرم روشن شد.
اروم نزدیکتر رفتم. متوجه نگاه خیرش به تمام صورت و اجزای صورتم شدم.انگشتمو بالا اوردم و اروم روی خط فکش کشیدم.
وقتی دیدم رسما لال شده و نفسش بند اومده،
طی یه حرکت برقآسا لیوان قهومو قاپیدم و تقریبا فرار کردم.
با فاصله روی مبل نشستم و دوباره سریالم رو اوردم.
نیمنگاهی با گوشه چشمم به جونگکوک انداختم.لبهاشو به دندون گرفته بود و چشماش به زمین خیره بود.طولی نکشید که ناپدید شد.
قوسی به کمرم دادم که ملودیای بیخ گوشم نجوا شد:
"این کارا عاقبت خوبی نداره دختر خوب! حواستو بیشتر جمع کن تا کار دست جفتمون ندادی!"
نفسشو بیخودی توی گردنم رها کرد و اینبار واقعا ناپدید شد.
___________
ادامه دارد...
عه وااااا ۸۰۰ تا شدیممممممممممژممیمیقمفمفحغجغکککعجغمغنغنللمفکفمغمعم🤍🤍🤍🤍🤍
چیزی که تعریف کردم، عادیترین اتفاق روزمره ما بود.
درواقع بهتره بگم شروع لجبازیای روزمره.
بزار اینو تعریف کنم...
یه روز که حوصلم حسابی سر رفته بود و دیگه داشتم از دیوار بالا میرفتم…
________
پاشدم یه قهوه درست کردم.راستش اعتقادی به گوشی و اینجور چیزا ندارم.تا وقتی کتاب هست چرا باید خودمو برده تکنولوژی کنم؟
ولی خب میکنم...کنترل تلویزیون رو برداشتم و روی کاناپه نرم ولو شدم.
بوی قهوه داغ،عطر آشنای عمارت پیچیده بود توی فضا.بویی که همیشه هست...هفت روز هفته، هر ساعت، هر دقیقه، هر ثانیه…
قهومو فوت کردم و یه قلوپ بزرگ ازش نوشیدم.
"بهبه!"ـــی زیر لب گفتم و شروع کردم به عوض کردن کانالای تلویزیون.
محض رضای خدا یه برنامه درست حسابی هم پخش نمیکنن.
کلافه، یه کانال دیگه زدم و چشمام گرد شد. سریال مورد علاقم!برکینگ بد!
بیشتر روی مبل لم دادم و غرق تماشای سریال شدم. طولی نکشید که علاوه بر بوی قهوه، بوی تلخ یه عطری که حدس زدم بلو شنل باشه، مشامم رو پر کرد.این دفعه عطر جدیدی زده بود.بهتر از قبلی.
کاناپه کنارم یه تکون خورد و قامت آشناش روی مبل افتاد.
"این چیه داری میبینی؟"
یه قلوپ دیگه از قهوم خوردم و با همون لحن بی تفاوت گفتم:
"فضولیش به تو نیومده!"
یه تکون ریز به خودم دادم که یهو کانال عوض شد!
"هی! چیکار میکنی؟"
به سمتش خیز برداشتم و درست وقتی که خواستم کنترل رو از دستش بقاپم، لیوان قهوم از دستم در رفت.
عالیه! الان باید واسه پس گرفتن دو تا چیز بجنگم…
همونطور که داشتم دست و پا میزدم و زیر لب غر میزدم، اون خیلی ریلکس یه جرعه از قهوم نوشید و گرهای بین ابروهاش انداخت.
"این قهوهست یا شیرکاکائو؟ چرا اینقدر بهش شکر زدی؟"
واقعا؟ الان داره از قهوههای منم ایراد میگیره؟
"جونگکوک! سریع کنترل و قهوهمو پس بده! زود!"
یه قلوپ دیگه از قهوه نازنینم خورد و گفت:
"ازم بخواه."
دوباره همون جمله کلیشهای و بدردنخور!
"جونگکوک!"
سرشو به چپ و راست به معنای "نه" تکون داد و اضافه کرد:
"میخوام فوتبالمو ببینم. مزاحمم نشو."
اصلا عقل نداره. مغزم داره سوت میکشه از دستش!
"جونگکوک!
"هوم؟"
به سختی کلمهای که هیچوقت فکر نمیکردم برای جونگکوک استفاده کنم، به زبون آوردم:
"لطفا…"
یه قلوپ دیگه از قهوه خوشعطرم خورد و همونطور که چشمش به صفحه سبز زمین فوتبال بود، گفت:
"کامل بگو."
انگشتامو توی هم گره زدم و تقریبا زمزمه کردم:
"لطفاً… قهوه و کنترلو بهم پس بده."
"نشنیدم… بلندتر."
داد زدم:
"لطفاً قهوه و کنترل رو بهم پس بده!"
با یه لبخند پررو، کنترلو سمتم گرفت و گفت:
"چون گناه داری کنترلو بهت میدم.ولی قهوه رو باید خودت ازم بگیری."
این چه بازیاییه دیگه؟ دنبال چیه؟
کنترل رو روی میز پرت کردم و غر زدم:
"مشکلت چیه؟ چرا اینقدر اذیتم میکنی!"
"قهوتو نمیخوای؟"
فکم منقبض شد. به سمتش خیز برداشتم که جاخالی داد و باعث شد روی سینش غلت بخورم.
حالا کل بدنم افتاده بود روش.
سرم رو بالا گرفتم… صورتش خیلی نزدیک بود. نزدیکتر از اون چیزی که انتظارشو داشتم.
تا خواستم تکون بخورم، با دست خالیش فشاری به کمرم آورد.
چشمام دنبال لیوان گشت. با فاصله ازم نگهش داشته بود.
اون فنجون… تنها چیزی بود که اون لحظه میخواستمش.
باید هوشمندانه فکر میکردم. چیکار میتونستم بکنم که حواسش پرت بشه؟
یه ایده به ذهنم رسید و چراغی توی سرم روشن شد.
اروم نزدیکتر رفتم. متوجه نگاه خیرش به تمام صورت و اجزای صورتم شدم.انگشتمو بالا اوردم و اروم روی خط فکش کشیدم.
وقتی دیدم رسما لال شده و نفسش بند اومده،
طی یه حرکت برقآسا لیوان قهومو قاپیدم و تقریبا فرار کردم.
با فاصله روی مبل نشستم و دوباره سریالم رو اوردم.
نیمنگاهی با گوشه چشمم به جونگکوک انداختم.لبهاشو به دندون گرفته بود و چشماش به زمین خیره بود.طولی نکشید که ناپدید شد.
قوسی به کمرم دادم که ملودیای بیخ گوشم نجوا شد:
"این کارا عاقبت خوبی نداره دختر خوب! حواستو بیشتر جمع کن تا کار دست جفتمون ندادی!"
نفسشو بیخودی توی گردنم رها کرد و اینبار واقعا ناپدید شد.
___________
ادامه دارد...
عه وااااا ۸۰۰ تا شدیممممممممممژممیمیقمفمفحغجغکککعجغمغنغنللمفکفمغمعم🤍🤍🤍🤍🤍
- ۴.۴k
- ۱۹ اردیبهشت ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۹)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط