سناریوی باکودکو
P17
---
چند دقیقه گذشت، هیچ حرفی رد و بدل نشد، اما یکدفعه، یک چیزی تغییر کرد.
میدوریا یکدفعه اخم کرد، نفسش یکم سنگین شد، چشماش رو محکم روی هم فشار داد!
باکوگو متوجه شد، اخمش عمیق شد و با نگرانی گفت:
*"دکو، حالت خوبه؟!"*
میدوریا نفسش رو بیرون داد، سعی کرد آرومتر باشه، با لحنی که تلاش میکرد مطمئن به نظر برسه، گفت:
*"آره، فقط جای عملم درد میکنه..."*
باکوگو یک لحظه مکث کرد، دستش رو مشت کرد، نگاهش رو از میدوریا به کنار تخت دوخت.
باکوگو چیزی نگفت، ولی تو ذهنش یک فکر تکرار میشد:
*"نمیتونم ببینم که درد میکشه..."*
---
باکوگو دوید و یک پرستار خبر کرد.
وقتی باکوگو با پرستار برگشت، اولین چیزی که دید، اشکای میدوریا بود. اشکایی که بیصدا، ولی دردناک از صورتش پایین میغلتیدن.
قلبش تیر کشید، نفسش بند اومده بود، فقط میتونست به اشکای میدوریا خیره شه.
پرستار سرم مسکن را برداشت و بدون یک لحظه تلف کردن، به میدوریا تزریق کرد.
بعد از چند ثانیه، نفس میدوریا آرومتر شد، ولی چهرهی دردکشیدش تو ذهن باکوگو حک شده بود.
پرستار که وضعیت رو تحت کنترل داشت، رو به باکوگو کرد و با لحنی آروم و مطمئن گفت:
*"نگران نباشین، اثر مسکن قبلی از بین رفته بود، و باعث شد ایشون درد عمل رو حس کنن. الان دوباره مسکن زدم، حالش بهتر میشه!"*
باکوگو که هنوز چشماش روی صورت میدوریا بود، فقط آروم سرش رو تکون داد و به سمت تخت اومد.
باکوگو کنار تخت وایستاد، ولی هنوز نمیتونست تصویر اون لحظهای که میدوریا درد داشت فراموش رو کنه.
بیاختیار، دستاش رو بالا برد، دستای میدوریا رو گرفت، محکم تو دستای خودش نگه داشت.
با صدایی که کاملاً متفاوت از همیشه بود، آروم، لرزان، ولی با تمام احساسش گفت:
*"الان بهتری؟"*
---
من واقعا بخواطر تاخیر طولانیم عذرمیخوام🙏🙏
ازین به بعد قول میدم زودتر پارت بعد رو بزارم
---
چند دقیقه گذشت، هیچ حرفی رد و بدل نشد، اما یکدفعه، یک چیزی تغییر کرد.
میدوریا یکدفعه اخم کرد، نفسش یکم سنگین شد، چشماش رو محکم روی هم فشار داد!
باکوگو متوجه شد، اخمش عمیق شد و با نگرانی گفت:
*"دکو، حالت خوبه؟!"*
میدوریا نفسش رو بیرون داد، سعی کرد آرومتر باشه، با لحنی که تلاش میکرد مطمئن به نظر برسه، گفت:
*"آره، فقط جای عملم درد میکنه..."*
باکوگو یک لحظه مکث کرد، دستش رو مشت کرد، نگاهش رو از میدوریا به کنار تخت دوخت.
باکوگو چیزی نگفت، ولی تو ذهنش یک فکر تکرار میشد:
*"نمیتونم ببینم که درد میکشه..."*
---
باکوگو دوید و یک پرستار خبر کرد.
وقتی باکوگو با پرستار برگشت، اولین چیزی که دید، اشکای میدوریا بود. اشکایی که بیصدا، ولی دردناک از صورتش پایین میغلتیدن.
قلبش تیر کشید، نفسش بند اومده بود، فقط میتونست به اشکای میدوریا خیره شه.
پرستار سرم مسکن را برداشت و بدون یک لحظه تلف کردن، به میدوریا تزریق کرد.
بعد از چند ثانیه، نفس میدوریا آرومتر شد، ولی چهرهی دردکشیدش تو ذهن باکوگو حک شده بود.
پرستار که وضعیت رو تحت کنترل داشت، رو به باکوگو کرد و با لحنی آروم و مطمئن گفت:
*"نگران نباشین، اثر مسکن قبلی از بین رفته بود، و باعث شد ایشون درد عمل رو حس کنن. الان دوباره مسکن زدم، حالش بهتر میشه!"*
باکوگو که هنوز چشماش روی صورت میدوریا بود، فقط آروم سرش رو تکون داد و به سمت تخت اومد.
باکوگو کنار تخت وایستاد، ولی هنوز نمیتونست تصویر اون لحظهای که میدوریا درد داشت فراموش رو کنه.
بیاختیار، دستاش رو بالا برد، دستای میدوریا رو گرفت، محکم تو دستای خودش نگه داشت.
با صدایی که کاملاً متفاوت از همیشه بود، آروم، لرزان، ولی با تمام احساسش گفت:
*"الان بهتری؟"*
---
من واقعا بخواطر تاخیر طولانیم عذرمیخوام🙏🙏
ازین به بعد قول میدم زودتر پارت بعد رو بزارم
- ۱۱.۵k
- ۰۴ تیر ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۲۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط