part32
ا/ت با دستای لرزون لباس سفید رو از تنش درآورد و یه سوییشرت مشکی پوشید. نمیتونست این ازدواج رو بپذیره. نمیتونست اجازه بده جونگکوک اینطوری براش تصمیم بگیره. نگاهش رو به پنجرهی اتاق انداخت. طبقهی دوم بود، اما اونقدر ترسیده بود که دیگه برامش مهم نبود.
نفس عمیقی کشید، شیشهی پنجره رو آروم بالا داد و از لبهی باریکش رد شد. قلبش دیوانهوار میزد. اگه جونگکوک بفهمه چی؟ اگه بگیرتش چی؟
به محض اینکه پاهاش زمین رو لمس کرد، شروع کرد به دویدن. کوچههای باریک شهر تاریک بودن، اما مهم نبود. مهم این بود که فرار کنه، جایی دور بشه، جایی که جونگکوک هیچوقت نتونه پیداش کنه.
اما...
— «کجا فرار میکنی، همسر کوچولو؟»
صدای آشناش توی گوش ا/ت پیچید. خشکش زد. قلبش داشت از سینهش بیرون میزد. به آرومی برگشت و اونجا بود… جونگکوک، درست چند قدم اونطرفتر، توی تاریکی ایستاده بود. چشمهاش برق میزدن، مثل یه شکارچی که طعمهش رو گیر انداخته.
— «فکر کردی میتونی از من فرار کنی؟»
ا/ت عقب عقب رفت، اما هنوز چند قدم بیشتر برنداشته بود که جونگکوک دستش رو گرفت و محکم به سمت خودش کشید.
— «ولم کن!» ا/ت تقلا کرد، اما انگار فایدهای نداشت.
جونگکوک با صدایی آروم ولی تهدیدآمیز گفت:
— «دیگه هیچ فراری وجود نداره، ا/ت.»
ا/ت با چشمای پر از خشم بهش خیره شد.
— «تو نمیتونی منو مجبور به این ازدواج کنی!»
جونگکوک سرش رو کج کرد و یه لبخند نصفهنیمه زد.
— «پس چرا هنوز اینجایی؟ چرا هنوز داری باهام بحث میکنی؟»
ا/ت دندوناشو روی هم فشار داد. جونگکوک راست میگفت… هیچ راهی نبود.
— «حالا دیگه برگردیم، وقت عقده.» جونگکوک دستش رو محکمتر گرفت و با خودش کشید.
پارت ۳۴ - بازی که به پایان نرسید
جونگکوک دست ا/ت رو محکم توی دستش فشرده بود و با هر قدمی که برمیداشت، بیشتر اطمینان پیدا میکرد که هیچ چیزی نمیتونه بینشون فاصله بندازه. ا/ت به زور خودش رو ازش جدا میکرد، ولی جونگکوک هیچوقت اجازه نمیداد.
— «من نمیخوام اینطور زندگی کنم، جونگکوک!» صدای ا/ت از ته دل بلند شد، اما جونگکوک فقط نگاهی سرد بهش انداخت.
— «زندگی هیچوقت همیشه اونطور که میخوایم پیش نمیره، ا/ت. حالا تو وارد دنیای من شدی، حالا باید با قوانین من زندگی کنی.»
ا/ت به سختی نفس میکشید. از هر طرف که نگاه میکرد، هیچ راه فراری پیدا نمیکرد. حتی وقتی سعی میکرد مقاومت کنه، جونگکوک با هر حرکتی که انجام میداد، یه قدم دیگه به خودش نزدیکش میکرد.
— «تو هیچوقت منو نفهمیدی، جونگکوک.» ا/ت زیر لب گفت و سرش رو پایین انداخت.
نفس عمیقی کشید، شیشهی پنجره رو آروم بالا داد و از لبهی باریکش رد شد. قلبش دیوانهوار میزد. اگه جونگکوک بفهمه چی؟ اگه بگیرتش چی؟
به محض اینکه پاهاش زمین رو لمس کرد، شروع کرد به دویدن. کوچههای باریک شهر تاریک بودن، اما مهم نبود. مهم این بود که فرار کنه، جایی دور بشه، جایی که جونگکوک هیچوقت نتونه پیداش کنه.
اما...
— «کجا فرار میکنی، همسر کوچولو؟»
صدای آشناش توی گوش ا/ت پیچید. خشکش زد. قلبش داشت از سینهش بیرون میزد. به آرومی برگشت و اونجا بود… جونگکوک، درست چند قدم اونطرفتر، توی تاریکی ایستاده بود. چشمهاش برق میزدن، مثل یه شکارچی که طعمهش رو گیر انداخته.
— «فکر کردی میتونی از من فرار کنی؟»
ا/ت عقب عقب رفت، اما هنوز چند قدم بیشتر برنداشته بود که جونگکوک دستش رو گرفت و محکم به سمت خودش کشید.
— «ولم کن!» ا/ت تقلا کرد، اما انگار فایدهای نداشت.
جونگکوک با صدایی آروم ولی تهدیدآمیز گفت:
— «دیگه هیچ فراری وجود نداره، ا/ت.»
ا/ت با چشمای پر از خشم بهش خیره شد.
— «تو نمیتونی منو مجبور به این ازدواج کنی!»
جونگکوک سرش رو کج کرد و یه لبخند نصفهنیمه زد.
— «پس چرا هنوز اینجایی؟ چرا هنوز داری باهام بحث میکنی؟»
ا/ت دندوناشو روی هم فشار داد. جونگکوک راست میگفت… هیچ راهی نبود.
— «حالا دیگه برگردیم، وقت عقده.» جونگکوک دستش رو محکمتر گرفت و با خودش کشید.
پارت ۳۴ - بازی که به پایان نرسید
جونگکوک دست ا/ت رو محکم توی دستش فشرده بود و با هر قدمی که برمیداشت، بیشتر اطمینان پیدا میکرد که هیچ چیزی نمیتونه بینشون فاصله بندازه. ا/ت به زور خودش رو ازش جدا میکرد، ولی جونگکوک هیچوقت اجازه نمیداد.
— «من نمیخوام اینطور زندگی کنم، جونگکوک!» صدای ا/ت از ته دل بلند شد، اما جونگکوک فقط نگاهی سرد بهش انداخت.
— «زندگی هیچوقت همیشه اونطور که میخوایم پیش نمیره، ا/ت. حالا تو وارد دنیای من شدی، حالا باید با قوانین من زندگی کنی.»
ا/ت به سختی نفس میکشید. از هر طرف که نگاه میکرد، هیچ راه فراری پیدا نمیکرد. حتی وقتی سعی میکرد مقاومت کنه، جونگکوک با هر حرکتی که انجام میداد، یه قدم دیگه به خودش نزدیکش میکرد.
— «تو هیچوقت منو نفهمیدی، جونگکوک.» ا/ت زیر لب گفت و سرش رو پایین انداخت.
- ۱۲.۳k
- ۱۰ فروردین ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط