زنگ تفریح بود. سوآ مثل همیشه کنار دیوار حیاط ایستاده بود

زنگ تفریح بود. سوآ مثل همیشه کنار دیوار حیاط ایستاده بود و سعی می‌کرد توی دفترش چیزی بنویسه. چند تا از همون بچه‌هایی که قبلاً اذیتش می‌کردن، از دور نگاش می‌کردن و آهسته جلو می‌اومدن.

قبل از اینکه حتی به دو قدمی‌اش برسن، سوهو از پشت ساختمون ظاهر شد.

با قدم‌هایی مطمئن نزدیک شد و بین سوآ و اون‌ها ایستاد. نگاهی جدی به هر سه نفر انداخت.

– «اگه مشکلی دارین، با من صحبت کنین. ولی دیگه دور سوآ نچرخین.»

پسر قلدر پوزخندی زد، اما سوهو فقط گفت: – «دارین دیده می‌شین. مراقب باشین.»

اون‌ها، زیر لب چیزهایی گفتن و عقب کشیدن.

سوآ همچنان کنار دیوار مونده بود، نه تشکر کرد، نه لبخند زد. فقط گفت: – «لازم نیست کاری برای من بکنی.»

سوهو برگشت و با آرامش گفت: – «می‌دونم. ولی بعضی کارا رو باید انجام داد، حتی اگه کسی ازت نخواد.»

سوآ سرش رو پایین انداخت و چیزی نگفت. دلش نخواست سوهو فکر کنه این مهربونی‌ها براش معنی خاصی داره. اون فقط یه پسر خوب بود... همین.

و سوآ، یاد گرفته بود که به تنهایی هم می‌تونه دوام بیاره. اما، داشتن یه نفر که جلوی بقیه وایسه، گاهی... بد هم نبود.