پایان رمان تهیونگ

✨On the way to liberation{ part پایانی}🌷

دلم می‌خواست گریه کنم.

فریاد بزنم.

ازش بپرسم چرا رفت؟

چرا من رو تنها گذاشت؟

چرا حتی یک بار برنگشت؟

اما بین تمام این سؤال‌ها، فقط یک جمله توی ذهنم تکرار می‌شد.

(هیچ‌وقت فراموشت نکردم.)

حتی خودم هم نفهمیدم کی شروع کردم به گریه کردن.

اون‌قدر غرق نامه شده بودم که متوجه نشدم اشک‌هام روی صورت جویو هم ریخته.

با صدای جویو‌ سریع نامه رو کنارم گذاشتم تا نبینه

جویو: تها...

سریع اشک‌هام رو پاک کردم

جویو با چشم‌های خواب‌آلود نگاهم کرد.

جویو: این همه مدت... مادر داشتی؟

تها: جوی...

جویو دستش رو بالا آورد.

جویو: دیدم عزیزم...

بعد نگاهش روی پاکت نامه افتاد.

جویو: اونا چیه؟

نگاهش رو دنبال کردم.

چند برگه داخل پاکت مونده بود که به خاطر نامه اصلاً متوجهشون نشده بودم.

پاکت رو برداشتم و برگه‌ها رو بیرون آوردم.

اما چیزی که بین اون‌ها پیدا کردم، چند قطعه عکس قدیمی بود.

اولین عکس رو برداشتم.

عکس بچگی من بود.

عکسی که نمی‌دونستم چه زمانی گرفته شده،

عکس بعدی رو برداشتم.
عکس دیگه ای از نوجوانی منو تهیونگ بود

و با عکس بعدی


نفسم بند اومد.

یک زن جوان داخل عکس بود.

زنی که با وجود قدیمی بودن عکس، چیزی توی نگاهش بود که نمی‌تونستم نادیده بگیرم.

مادرم.

عکس‌ها قدیمی بودند و گوشه‌هاشون کمی پارگی داشت

بعضی قسمت‌هاشون خط افتاده بود و رنگ عکس‌ها کم‌رنگ شده بود.

اما برای من، ارزششون از هر چیزی بیشتر بود.

برای اولین بار می‌تونستم صورتی رو ببینم که سال‌ها فقط توی خیال خودم ساخته بودم.

با چشم‌هایی پر از اشک نگاهم رو به جویو دادم.

جویو چیزی نگفت.

فقط خم شد و بوسه‌ای روی سرم گذاشت و دوباره سرش رو روی شونه‌ام گذاشت.

جویو: فکر کنم این سفر، آخرش یه سفر دیگه هم برات داره...

برگشتن پیش مادرت.

لبخند خیلی کوچیکی زدم.

تها: آره...

جویو به صندلی تکیه داد و به روبه‌رو خیره شد.

جویو: به نظر من زندگی توی این دنیا خیلی عجیبه.

یه روز خوشحالی، یه روز ناراحتی...

جویو: یه روز فکر می‌کنی همه‌چیز رو درباره‌ی زندگیت می‌دونی، روز بعد یه حقیقت جدید جلوت قرار می‌گیره و می‌فهمی چقدر چیزها رو نمی‌دونستی.

نگاهی به من انداخت.

جویو: ولی شاید سرنوشت همینه.

جویو: خدا بعضی آدم‌ها رو از مسیر هم دور می‌کنه... بعد یه روز، درست وقتی فکر می‌کنی دیگه هیچ‌چیزی قرار نیست تغییر کنه، دوباره سر راه هم قرارشون می‌ده.

دستش رو روی دستم گذاشت.

جویو: فکر کن...

جویو: من یه زمانی فقدر‌ برای کار به نیویورک اومدم... و تورو جلوی در دانشگاه دیدم
و عاشقتم شدم

جویو: با هزار تا بدبختی قبول کردی زنم بشی...

خنده‌ی کوتاهی کردم

جویو: و حالا یه دختر کوچولو خوشگل هم داریم

بعد صدای مادر بزرگ از صندلی پشت سرمون بلند شد.

مادر بزرگ: خوشحالم که مادرت بالاخره این‌ها رو بهت گفت.

دوتامون برگشتیم سمتش.

مادر بزرگ نگاه مهربونی به من کرد.

مادر بزرگ: اون زن... توی زندگیش سختی زیادی کشید.

چند لحظه سکوت کرد.

مادر بزرگ: اشتباهاتی هم داشت. هیچ‌کس نمی‌تونه بگه همه‌ی تصمیم‌هاش درست بوده.

نگاهش نرم شد.

مادر بزرگ: اما با تمام چیزهایی که از سر گذروند، محبت کردن و مهربون بودن رو هیچ‌وقت فراموش نکرد.

شاید برای همین هم تو این‌قدر شبیهشی.

اشک دوباره توی چشم‌هام جمع شد.

قبل از اینکه چیزی بگم، صدای کمک‌خلبان از بلندگوهای هواپیما پخش شد.

«مسافران عزیز، به پرواز خود به مقصد نیویورک خوش آمدید. زمان تقریبی فرود آمدن ۱۰ دقیقه»

صدای خلبان در فضای هواپیما پیچید و بعد کم‌کم محو شد.

سرم رو به صندلی تکیه دادم و عکس مادرم رو دوباره توی دستم گرفتم.

رسیدم نیویورک... جایی که زندگی من اینجا بود ولی خاطرات من در کشور دیگه مونده بودند...

ولی زندگی ادامه دارد.. مگه نه...؟!


✨TEN And 🌷

و پایان رمان تهیونگ رو به همه عزیزان تبریک میگم...

و می‌خوام برای سال تحصیلی جدید تون یک آرزو قشنگ کنم...
انشاالله توی تمام درس هاتون رتبه عالی بیارید...
مدرسه امسال بهترین جا براتون باشه ...

درساتون رو محکم بچسبید و بخونید...
هیچ وقت برای نمره گرفتن دیر نیست این به همه ثابت شده 🥲


استایل دوم: صوتی از خودم برای خداحافظی از رمان تهیونگ...

استایل دوم و سوم: یکی از عکس ها عکس تهیونگ و تها و دیگری عکس مادر تهیونگ


نمی‌دونم منتظر رمان بعدی هستید یا نه ولی مرسی که بودید ... تا رمان بعدی اگه دنیا به کام ما بود و تونستم فعالیت کنم بدرود
حمایت یادتون نره تنکیو بای بای 🌷✨

امیدوارم این آخرین تنکیو بای بای نباشه🫠😅