Black rose part 61
ادامه قسمت قبل ...
رزی : شما بیخودی نگرانید
و بعد راهشو کشید و سمت اتاقش رفت .
به جونگکوک که با اخم بهم زل زده بود نگاه کردم
جنی: به چی زل زدی ؟
دست به سینه به دیوار تکیه داد .
کوک : این جیمین که میگه کیه ؟
جنی: چرا اینقدر برات مهمه ؟
کوک: فقط بگو
جنی : يکی از همکلاسی های قدیمیشه
هومی زیر لب گفت و سرشو پایین انداخت ، خیلی عجیب رفتار میکرد
اومدن جونگکوک از اولشم مشکوک بود و این رفتارش
باعث شد من بیشتر از قبل کنجکاو شم .
حس میکردم یه کاسه ای زیر نیم کاسشه من اونو به خوبی میشناختم ...
* * * *
جیمین :
از اینکه تونستم رزی رو راضی کنم باهام قرار بزاره خیلی خوشحال بودم .
اون آدمی بود که خیلی زود میشد خرش کرد و همین
یه قدم بزرگ برای رسیدن به حدفم بود .
خندیدم
خوشحال بودم ...
خوشحال از اینکه بعد از چند سال یه نشونه از اون چه که رو میخوام رو پیدا کردم
داشتم نا امید میشدم کم کم ، اما با اومدن رزی ...
اون همه چیزو تغییر داد .
دفترچه نیمه سوخته رو برای هزارمین بار باز کردم
و روی نقاشی توش دست کشیدم
جیمین : " تراشه درون ظریف ترین رز سیاه پنهان شده "
جیمین: ظریف ترین رز سیاه ، هه ... جالبه ...
هیچ وقت درکی از این جمله نشدم ، همیشه از خودم میپرسیدم
که منظورش از ظریف ترین رز سیاه چیه ؟
حالا میفهمم منظورشو ،
دستمو روی صورتم کشیدم ، داشتم مثل دیونه ها با خودم حرف میزدم
جیمین: دیونم کردی پدر
کندش بزنن ...
" فلش بک به پنج سال پیش "
سرمو روی بالشت فشار دادم .
سردرد شدید داشت دیوونم میکرد، از وقتی که به یاد داشتم
این سردرد یار همیشگیم بود
داشتم به زمین و زمان فحش میدادم که صدای باز شدن در اتاق اومد
نیم خیز شدم ؛
قامت مادرمو توی چهار چوب در دیدم
مادر جیمین : پسرم حالش چطوره ؟
چشمامو تویه حدقه چرخوندم و پتو رو کشیدم دور سرم
مادر : عزیزم نمیخوای بگی چه اتفاقی افتاده؟ چند وقته گوشه گیر شدی ...
بی وقفه جواب دادم
جیمین: مگه برای گوشه گیر شدن حتما اتفاقی افتاده باشه ؟
مادر : غمگین و افسرده بودن دلیل داره
جیمین: من نه غمگین نه افسرده مامان
مادر : مشخصه
نفسمو حرصی بیرون دادم ، پتو رو پیچیدم دور خودم و نشستم
مادرم لبخندی زد و کنارم نشست
مادر : پسر کیوت من
جیمین: مامااان
مادر : چیه ؟ میخوای بگی کیوت نیستی ؟؟؟
جیمین: ماماننن ، میدونی من چند سالمه ؟ وقتی اینطوری
باهام صحبت میکنی فکر میکنم پنج، شیش سالمه ...
مادر : حتی اگه صد سالتم باشه باز برای من همون پسر کوچولوی همیشگی ای
محکم کوبیدم تو پیشونیم و ادای گریه کردن در آوردم
مادر: هنوز نمیخوای بگی چی شده ؟
زیر لب نالیدم،
جیمین: ای بابا ، این ول کن نی ...
مادر : شنیدم چی گفتیااا
نفس عمیقی کشیدم
شاید باید دردمو بهش میگفتم
ادامه پارت بعد ...
رزی : شما بیخودی نگرانید
و بعد راهشو کشید و سمت اتاقش رفت .
به جونگکوک که با اخم بهم زل زده بود نگاه کردم
جنی: به چی زل زدی ؟
دست به سینه به دیوار تکیه داد .
کوک : این جیمین که میگه کیه ؟
جنی: چرا اینقدر برات مهمه ؟
کوک: فقط بگو
جنی : يکی از همکلاسی های قدیمیشه
هومی زیر لب گفت و سرشو پایین انداخت ، خیلی عجیب رفتار میکرد
اومدن جونگکوک از اولشم مشکوک بود و این رفتارش
باعث شد من بیشتر از قبل کنجکاو شم .
حس میکردم یه کاسه ای زیر نیم کاسشه من اونو به خوبی میشناختم ...
* * * *
جیمین :
از اینکه تونستم رزی رو راضی کنم باهام قرار بزاره خیلی خوشحال بودم .
اون آدمی بود که خیلی زود میشد خرش کرد و همین
یه قدم بزرگ برای رسیدن به حدفم بود .
خندیدم
خوشحال بودم ...
خوشحال از اینکه بعد از چند سال یه نشونه از اون چه که رو میخوام رو پیدا کردم
داشتم نا امید میشدم کم کم ، اما با اومدن رزی ...
اون همه چیزو تغییر داد .
دفترچه نیمه سوخته رو برای هزارمین بار باز کردم
و روی نقاشی توش دست کشیدم
جیمین : " تراشه درون ظریف ترین رز سیاه پنهان شده "
جیمین: ظریف ترین رز سیاه ، هه ... جالبه ...
هیچ وقت درکی از این جمله نشدم ، همیشه از خودم میپرسیدم
که منظورش از ظریف ترین رز سیاه چیه ؟
حالا میفهمم منظورشو ،
دستمو روی صورتم کشیدم ، داشتم مثل دیونه ها با خودم حرف میزدم
جیمین: دیونم کردی پدر
کندش بزنن ...
" فلش بک به پنج سال پیش "
سرمو روی بالشت فشار دادم .
سردرد شدید داشت دیوونم میکرد، از وقتی که به یاد داشتم
این سردرد یار همیشگیم بود
داشتم به زمین و زمان فحش میدادم که صدای باز شدن در اتاق اومد
نیم خیز شدم ؛
قامت مادرمو توی چهار چوب در دیدم
مادر جیمین : پسرم حالش چطوره ؟
چشمامو تویه حدقه چرخوندم و پتو رو کشیدم دور سرم
مادر : عزیزم نمیخوای بگی چه اتفاقی افتاده؟ چند وقته گوشه گیر شدی ...
بی وقفه جواب دادم
جیمین: مگه برای گوشه گیر شدن حتما اتفاقی افتاده باشه ؟
مادر : غمگین و افسرده بودن دلیل داره
جیمین: من نه غمگین نه افسرده مامان
مادر : مشخصه
نفسمو حرصی بیرون دادم ، پتو رو پیچیدم دور خودم و نشستم
مادرم لبخندی زد و کنارم نشست
مادر : پسر کیوت من
جیمین: مامااان
مادر : چیه ؟ میخوای بگی کیوت نیستی ؟؟؟
جیمین: ماماننن ، میدونی من چند سالمه ؟ وقتی اینطوری
باهام صحبت میکنی فکر میکنم پنج، شیش سالمه ...
مادر : حتی اگه صد سالتم باشه باز برای من همون پسر کوچولوی همیشگی ای
محکم کوبیدم تو پیشونیم و ادای گریه کردن در آوردم
مادر: هنوز نمیخوای بگی چی شده ؟
زیر لب نالیدم،
جیمین: ای بابا ، این ول کن نی ...
مادر : شنیدم چی گفتیااا
نفس عمیقی کشیدم
شاید باید دردمو بهش میگفتم
ادامه پارت بعد ...
- ۲۰.۴k
- ۲۹ خرداد ۱۴۰۳
دیدگاه ها (۶۴)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط