رمان تهیونگ

✨On the way to liberation{ part ۱44 }🌷


رز: می‌تونم بیالم داخل؟

از بغل تهیونگ بیرون اومدم و به سمت در رفتم. در رو باز کردم و با دیدن رز، ناخودآگاه لبخندی روی لبم نشست.

عروسک سالیوان رو بغل کرده بود... عروسکی که حتی از قد خودش هم بلندتر بود و به سختی می‌تونست حملش کنه..

- چرا اومدی اینجا؟

تهیونگ روی تخت دراز کشید و نگاهشو به رز داد...

- عزیز دایی

رز: مامان و بابام رفتن چمدون بخرند!

× چمدون؟ چرا؟

رز شونه‌ای بالا انداخت و نگاهش رو به من دوخت.

رز: خاله... بغلم می‌کنی بخوابم؟

× بغل؟

رز: اوهوم...

خمیازه‌ای کشید و عروسکش رو محکم‌تر توی بغلش گرفت.

رز: اگه بغلم نکنی، خوابم نمی‌بره...

از حرفش خنده‌ام گرفت. به سمت تخت رفتم و کنار خودم رو بهش نشون دادم.

رز سالیوان رو کنار دیوار گذاشت و خودش رو بهم رسوند.

همین که کنارم نشست، خودش رو توی بغلم جا کرد و دست‌های کوچیکش رو دورم حلقه زد.

رز: خاله...

× جونم؟

رز: بغلت خیلی خوبه... خوش به حال بچه‌تون.

از حرفش تهیونگ خنده ای کرد ..

رز که انگار تازه یاد چیزی افتاده بود، دوباره گفت:

رز: چرا بچه رو به لک‌لک‌ها نمی‌گید بیارن که من باهاش بازی کنم؟

- نیاز به لک‌لک نیست، من خودم...

قبل از اینکه تهیونگ حرفش رو کامل کنه، دستم رو روی دهنش گذاشتم.

× ته... بسه!

نگاهم رو دوباره به رز دادم.

چشم‌های کوچیکش کم‌کم روی هم می‌رفت و نفس‌های آرومش نشون می‌داد که خواب به سراغش اومده.

چند دقیقه بعد:

نگاهم رو از رز که حالا عمیق خوابیده بود گرفتم و به تهیونگ دادم.

سرش توی گوشی بود و با دقت چیزی رو نگاه می‌کرد.

از سر کنجکاوی سرم رو کمی نزدیک‌تر بردم.

همون لحظه گوشی رو به سمتم گرفت و با دست دیگه‌اش منو محکم‌تر به خودش نزدیک کرد.

× هی تهیونگ... ببر عقب‌تر، نمی‌بینم!

گوشی رو کمی عقب برد.

اما همین که صفحه رو دیدم، از تعجب چشم‌هام گرد شد.

× ته... نگو که...

تهیونگ با لبخند شیطنت‌آمیزی نگاهم کرد.

- می‌دونی دخترم آرزوی من چیه؟

سری به نشونه‌ی نه تکون دادم.

- پدر شدن...

حالا که زن به این خوبی دارم، چرا که نه؟

× الان نمی‌تونیم.

لبخندش محو شد.

- چرا نمی‌تونیم؟ هان؟ چرا نمی‌تونیم؟

نگاهم رو ازش گرفتم و با تردید گفتم:

× تهیونگ... تو مافیایی.

آب دهنم رو قورت دادم و ادامه دادم..

× می‌ترسم... برای زندگی بچه‌مون می‌ترسم...

- من بهت قول می‌دم هیچ آسیبی بهش وارد نشه.

× اما تو می‌زنی زیر قولت...

- من هیچ‌وقت...

نذاشتم حرفش رو تموم کنه.

× قول دادی قلدر نشی... ولی شدی.

تهیونگ نگاهش رو پایین انداخت. ناراحتی توی صورتش کاملاً مشخص بود.

- اما من هیچ‌وقت نمی‌خواستم زندگیم سیاه باشه،، ات... اونا مجبورم کردن.

صورتش از ناراحتی درهم کشیده شد.

چند لحظه فقط نگاهش کردم.

بعد خودم رو بیشتر به سمتش کشیدم، سرش رو روی سینه‌ام گذاشتم و آروم انگشت‌هام رو لای موهاش بردم

و با لحن مظلومی دوباره شروع کرد به حرف زدن:

- ولی با تو... زندگیم شد همون زندگی بچگیم.

واسه همینه که همیشه عاشقت بودم.

لبخند کوچیکی روی لبم نشست.

× منم دوستت دارم، تهیونگ...


شش ماه بعد...:

رز: دلم برات تنگ می‌شه، خاله...

× منم همین‌طور عزیزم.

رز رو برای آخرین بار محکم‌تر در آغوش گرفتم.

صدای تها از پشت سرمون بلند شد:

تها: فکر کنم وقت خداحافظی شده، نه؟

سرم رو بالا آوردم و نگاهم رو به تها دادم.

× آره... چقدر همه‌چیز زود گذشت.

مامان بزرگ ته جلو اومد و با نگرانی نگاهم کرد.

مامان جون ته: تهیونگ مواظب خودتون و اون بچه‌ی توی شکم‌ات باشی !

- مواظب زن و بچه‌م هستم. شما هم مواظب خودتون باشید... و تها.

مکثی کرد و پاکتی رو که از قبل در دست داشت رو به سمت تها گرفت..

- این نامه رو بگیر برای تویه...

تها با تعجب نامه رو از تهیونگ گرفت

همین که خواست پاکت نامه رو باز کنه، تهیونگ جلوش رو گرفت.

- داخل هواپیما بازش کن.

تها با تعجب نگاهش کرد، اما چیزی نپرسید و فقط سری تکون داد.

جویو: خب، بهتر نیست بریم؟ الان هواپیما حرکت می‌کنه.

تها: موافقم، فقط...

نزدیکم شد و منو توی آغوش خودش کشید.

تها: خیلی خوشحالم که داداشم زن به این خوبی داره.

تو همون کسی هستی که تونستی داداشم رو از تاریکی زندگیش نجات بدی.

نگاهش برای لحظه‌ای روی شکمم نشست.

تها: و این بچه... این همون چیزیه که تهیونگ همیشه در کنارت آرزوش رو داشت.

لبخند محوی زد.

تها: پس مواظب خودت و اون پسر کوچولو باش.

× مرسی که هستی، تها...

محکم‌تر بغلش کردم.

بغضی که از لحظه‌ی خداحافظی توی گلوم جمع شده بود، بالاخره شکست و اشکی از گوشه‌ی چشمم سر خورد؛ اشکی که دیگه نتونستم از دید بقیه پنهونش کنم.

مامان بزرگ ته جلو اومد و دستش رو آروم روی شونه‌ام گذاشت.
.