پارت 128
*سعی میکردم جلوی خودم رو بگیرم و گریه نکنم *
لئو : این کارا تو شأن تو نیست امی ... لطفاً اینکارو نکن
امیلی : میدونم ... متاسفم
لئو : نیازی به معذرت خواهی نیست امی درک میکنم ... عزی نیمه از من بود ... برادر دوقلوی من بود ... همیشه رو مخم میرفت و حرصم رو در میاورد ... الان ... الان خیلی احساس پوچی دارم ... دلم برای وقتایی که گوشش رو میکشیدم و سرزنشش میکردم تنگ شده !
*عینکش رو کند و اشک هاش رو پاک کرد اما نتونست جلچی خودش رو بگیره و شروع به گریه کرد ، منم بی صدا اشک میریختم ، بهش نزدیک شدم و دستم رو روی شونه ش گذاشتم ، بعد از چند دقیقه اشک هاش رو پاک کرد و عینکش رو گذاشت *
لئو : متاسفم ... نمیخواستم حال تو رو هم بد کنم فقط ... فقط بدون من ... یعنی من و برادرام و پدرم همیشه کنارتیم تحت هر شرایطی ...
*لبخند زدم و اشک هام رو پاک کردم *
امیلی : ممنون ... و راجب کارلوس درست میگی ... امشب میرم دنبالش و میبرمش پیش خودم ..
*پرش زمانی ، کارلوس رو بردم پیش خودم ، وقتی کارلوس رو میدیدم انگار ورژن کوچیک عزی رو میدیدم برای همین گریم میگرفت اما اون پسرم بود و نمیتونستم از خودم جدا ش کنم *
*پرش زمانی چهار روز بعد ، امروز کارلوس رو بردم بیرون ، براش بستنی خریده بودم و توی پارک قدم میزدیم که ... *
ویلیام: امیلی ! چه تصادفی ...
*با دینش شوکه شدم و بعد لبخند زدم *
امیلی : اه سلام ویلیام ...
* زانو زد و موهای کارلوس رو بهم ریخت *
ویلیام : اووو پس این پسرک خوشتیپ کارلوسه درسته ؟ ... تو خیلی بامزه ای کوچولو
*اون روز ویلیام همراهی مون کرد و بعد از اون بیشتر مواقع بهمون سر میزد و یا بهم میگفت تا کارلوس رو بیرون ببریم و حال و هواش رو عوض کنیم ، همینطور گذشت و نزدیک به یک ماه بود که رابطه ی من ویلیام صمیمی شده بود و دوستای خوبی بودیم ، ویلیام هم کارلوس رو دوست داشت و همیشه میگفت انگار پسر خودشه *
*مثل همیشه گاد و بقیه اومده بودن پیش من و کارلوس ... گاد برای کارلوس اسباب بازی گرفته بود ، لئوری مشغول بازی با کارلوس بود ، ونتی و هیمل تو حیاط قصر قدم میزدن و من و میکل هم باهم حرف میزدیم که ... یهو ویلیام وارد شد ، حقیقته منم با دیدنش شوکه شدم چون هیچ وقت تو اون ساعت و بدون خبر نمیومد *
ویلیام: اووو به به جمعتون جمعه ... متاسفم مزاحم شدم
*مایکل با چهره جدی ای بهش خیره شد و از جاش بلند شد *
مایکل: برای رفتن دیر نشده
ویلیام : اممم متاسفم الان رفع زحمت میکنم ... انگار جمع خانوادگیه ... فقط اومده بودم به پسر کوچولوم سر بزنم
مایکل : پسر کوچولوت ؟ ...
*لحن مایکل پر از تهدید بود ، یه قدم به ویلیام نزدیک شد که بازوش رو گرفتم *
امیلی: مایکی لطفاً...
*حتی بهم نگاه هم نکرد و دستش رو از دستم بیرون کشید *
مایکل: با چه جرعتی همچین چیزی میگی !؟
*ویلیام لبخند دستپاچه ای زد *
ویلیام: خب منم قصد بدی نداشتم ... فقط کارلوس مثل پسر خودم میمونه و منو امی باهن دوست صمیمی هستیم ... فکر میکردم اشکال نداره افراد عادی با افراد سلطنتی ارتباط داشته باشن
مایکل : اشتباه میکردی ! ...
امیلی : مایکل لطفاً بس کن ...
مایکل : گورت رو گم کن و دیگه دور و بر امی پیدات نشه !
امیلی: مایکل !!
*مایکل با تعجب بهم نگاه کرد که بین اون و ویلیام وایستاده بودم *
امیلی : این زندگیه شخصیه منه ... لطفاً دخالت نکن ... ویلیام فقط دوستمه
*با این حرفم شوکه شد و بعد چهره ی سرد و جدی به خودش گرفت*
مایکل : باشه ...
*رفت سمت حیاط پشت و دنبالش دویدم ، دستش رو گرفتم تا مانعش بشم و بهم گوش بده اما دستم رو پس میزد و به راهش ادامه میداد ، تموم مدت هیچ کس دخالت نمیکرد ، مچ دستش رو گرفتم *
امیلی : مایکل !
*برگشت سمتم و نگاه سردش رو بهم داد ، توی نگاه سردش خشم شعله ور بود *
مایکل : به من ربطی نداره و دیگه دخالت نمیکنم ولی بزار حداقل خاکی که روی برادرم ریخیتیم کهنه بشه ... بعد برو هر غلطی خواستی بکن
*خشکم زد و با چشمای گشاد بهش نگاه کردم ، دستم سست شد و مچ ش رو ول کردم ، مایکل بدون اهمیت ازم فاصله گرفت و بازم هیچ کس دخالت نکرد ، بعد از رفتن مایکل متوجه شدم که ویلیام هم رفته ... اون بخاطر من بهش توهین شده بود و مایکل هم ... ، رفتم تو اتاقم تا تنها باشم و آروم بشم *
لئو : این کارا تو شأن تو نیست امی ... لطفاً اینکارو نکن
امیلی : میدونم ... متاسفم
لئو : نیازی به معذرت خواهی نیست امی درک میکنم ... عزی نیمه از من بود ... برادر دوقلوی من بود ... همیشه رو مخم میرفت و حرصم رو در میاورد ... الان ... الان خیلی احساس پوچی دارم ... دلم برای وقتایی که گوشش رو میکشیدم و سرزنشش میکردم تنگ شده !
*عینکش رو کند و اشک هاش رو پاک کرد اما نتونست جلچی خودش رو بگیره و شروع به گریه کرد ، منم بی صدا اشک میریختم ، بهش نزدیک شدم و دستم رو روی شونه ش گذاشتم ، بعد از چند دقیقه اشک هاش رو پاک کرد و عینکش رو گذاشت *
لئو : متاسفم ... نمیخواستم حال تو رو هم بد کنم فقط ... فقط بدون من ... یعنی من و برادرام و پدرم همیشه کنارتیم تحت هر شرایطی ...
*لبخند زدم و اشک هام رو پاک کردم *
امیلی : ممنون ... و راجب کارلوس درست میگی ... امشب میرم دنبالش و میبرمش پیش خودم ..
*پرش زمانی ، کارلوس رو بردم پیش خودم ، وقتی کارلوس رو میدیدم انگار ورژن کوچیک عزی رو میدیدم برای همین گریم میگرفت اما اون پسرم بود و نمیتونستم از خودم جدا ش کنم *
*پرش زمانی چهار روز بعد ، امروز کارلوس رو بردم بیرون ، براش بستنی خریده بودم و توی پارک قدم میزدیم که ... *
ویلیام: امیلی ! چه تصادفی ...
*با دینش شوکه شدم و بعد لبخند زدم *
امیلی : اه سلام ویلیام ...
* زانو زد و موهای کارلوس رو بهم ریخت *
ویلیام : اووو پس این پسرک خوشتیپ کارلوسه درسته ؟ ... تو خیلی بامزه ای کوچولو
*اون روز ویلیام همراهی مون کرد و بعد از اون بیشتر مواقع بهمون سر میزد و یا بهم میگفت تا کارلوس رو بیرون ببریم و حال و هواش رو عوض کنیم ، همینطور گذشت و نزدیک به یک ماه بود که رابطه ی من ویلیام صمیمی شده بود و دوستای خوبی بودیم ، ویلیام هم کارلوس رو دوست داشت و همیشه میگفت انگار پسر خودشه *
*مثل همیشه گاد و بقیه اومده بودن پیش من و کارلوس ... گاد برای کارلوس اسباب بازی گرفته بود ، لئوری مشغول بازی با کارلوس بود ، ونتی و هیمل تو حیاط قصر قدم میزدن و من و میکل هم باهم حرف میزدیم که ... یهو ویلیام وارد شد ، حقیقته منم با دیدنش شوکه شدم چون هیچ وقت تو اون ساعت و بدون خبر نمیومد *
ویلیام: اووو به به جمعتون جمعه ... متاسفم مزاحم شدم
*مایکل با چهره جدی ای بهش خیره شد و از جاش بلند شد *
مایکل: برای رفتن دیر نشده
ویلیام : اممم متاسفم الان رفع زحمت میکنم ... انگار جمع خانوادگیه ... فقط اومده بودم به پسر کوچولوم سر بزنم
مایکل : پسر کوچولوت ؟ ...
*لحن مایکل پر از تهدید بود ، یه قدم به ویلیام نزدیک شد که بازوش رو گرفتم *
امیلی: مایکی لطفاً...
*حتی بهم نگاه هم نکرد و دستش رو از دستم بیرون کشید *
مایکل: با چه جرعتی همچین چیزی میگی !؟
*ویلیام لبخند دستپاچه ای زد *
ویلیام: خب منم قصد بدی نداشتم ... فقط کارلوس مثل پسر خودم میمونه و منو امی باهن دوست صمیمی هستیم ... فکر میکردم اشکال نداره افراد عادی با افراد سلطنتی ارتباط داشته باشن
مایکل : اشتباه میکردی ! ...
امیلی : مایکل لطفاً بس کن ...
مایکل : گورت رو گم کن و دیگه دور و بر امی پیدات نشه !
امیلی: مایکل !!
*مایکل با تعجب بهم نگاه کرد که بین اون و ویلیام وایستاده بودم *
امیلی : این زندگیه شخصیه منه ... لطفاً دخالت نکن ... ویلیام فقط دوستمه
*با این حرفم شوکه شد و بعد چهره ی سرد و جدی به خودش گرفت*
مایکل : باشه ...
*رفت سمت حیاط پشت و دنبالش دویدم ، دستش رو گرفتم تا مانعش بشم و بهم گوش بده اما دستم رو پس میزد و به راهش ادامه میداد ، تموم مدت هیچ کس دخالت نمیکرد ، مچ دستش رو گرفتم *
امیلی : مایکل !
*برگشت سمتم و نگاه سردش رو بهم داد ، توی نگاه سردش خشم شعله ور بود *
مایکل : به من ربطی نداره و دیگه دخالت نمیکنم ولی بزار حداقل خاکی که روی برادرم ریخیتیم کهنه بشه ... بعد برو هر غلطی خواستی بکن
*خشکم زد و با چشمای گشاد بهش نگاه کردم ، دستم سست شد و مچ ش رو ول کردم ، مایکل بدون اهمیت ازم فاصله گرفت و بازم هیچ کس دخالت نکرد ، بعد از رفتن مایکل متوجه شدم که ویلیام هم رفته ... اون بخاطر من بهش توهین شده بود و مایکل هم ... ، رفتم تو اتاقم تا تنها باشم و آروم بشم *
- ۲۲.۹k
- ۰۳ اردیبهشت ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۱۱۴)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط