رمان زندگی سیگاری قسمت ( 144)

زندگی سیگاری
ایوار تا بر میگرده جان با سرعت خودش و میندازه جلو تا ایوار و بگیره که گلوله درست با گردن جان برخورد می
کنه و جان به زمین میافته و همراز و مهشید جیغ میزنن و ریحانه تو دست داوود از حال میره ...
ایوار مبهوت و خشک شده به جان نگاه می کنه...
اروان نار ماشین سر میخوره و همراز چنگ زده به بازوهای هاتفی که بیهوشه حسابی خون ریزی داره
ایوار اروم میگه
زندست
اروان با ناله میگه
خدا لعنتشون کنه...
و بعد داد میزنه خدا لعنتتون کنه.....
ایوار کنار جان خم میشه و کمی از زمین بلندش میکنه . چشمای آبی جان باز مونده ....
ایوار - مرده
بعد اروم چشمای باز جان و میبنده
امین با صدای بغض داری میگه
وقت نداریم . الان میرسن.
داوود ریحانه رو کنار مهشید تو صندلی عقب میزاره و در حالی که پشت فرمون میشینه میگه
باس بریم الان تجدید نیرو می کن
ایوار - من هیولام
اروان بازوی ایوار و میگیره و بلندش میکنه که ایوار با خشم اروان و پس می زنه و داد می زنه...
من.. هيولام.... من حيوونم ... من کشتمش... من امروز دونفر و کشتم
زندگی سیگاری
همراز با گریه میگه
آ.. یوار
امین دیوونه نشو ایوار ... تو خونه تو از خودت و ریحانه دفاع کردی که به یارو چاقو زدی تازه یارو به ها تفم شلیک
کرده بود ... دفاع از خود بوده. جانم خودش جونت و نجات داد
ایوار مشتش و به بدنه ماشین می کوبه داد می زنه
من.. هيولام.....
صدای لاستیکای ماشینهای زیادی از دور به گوش می رسه
اروان سریع جان و به بغل میگیره و کنار درختی می خوابونتش
شهرزاد اشکاشو پاک میکنه و بازوی ای ار و میگیره تا سوار ماشینش کنه ....
ایوار مقات میکنه که امینم به کمک شهرزاد میاد دوتاشون ایوار و به زور صندلی جلوی ماشینی که همراز و هاتف هاستن مینشونه...
شهرزاد پشت فرمون میشینه .....
امین و اروان سریع سوار ماشینی میشن که مهشید و ریحانه هستن
داوودم پشت فرمونه.
دو تا ماشین با سرعت گاز می دن و راه میافتن ...
زندگی سیگاری
همراز
با وحشت گفتم
هاتف چرا بیدار نمیشه
شهرزاد اروم گرفته گفت
خونریزی داره.
شهرزاد رو به ایوار گفت
کجا ببرم هاتف..
اروم گفتم
ایوار شهرزاد با تو بود
ایوار برگشت سمتم و گفت
بیر بیمارستان دیگه
شهرزاد اروم گفت
پلیسا زود میگیرنمون اخه گلوله خورده به هاتف به قیافه های خونی و داغونمون نگاه کنن کار تمومه
ایوار افراد سازمانم زود پیدامون میکن ها تفم تو بیمارستان میکشن
با بغض گفتم
من کار ندارم به اینا اگه داداشم و بیمارستان برسونیمم میمیره. اگه نرسونیمم میمیره. پس ترجیه میدم برای این که بدونم یه کاری برای نجاتش کردمم که شده باید ببریدش بیمارستان
با گریه گفتم
زندگی سیگاری
ایوار لطفا......
ایوار کلافه سرش و بین دستاش گرفتو و من نگران به صورت خیس از عرق و رنگ پریده هاتف زل زدم و گفتم
ایوار؟
ایوار داد زد
چیه هی ایوار ایواری
بعد برگشت سمت شهرزاد
ایوار - برو بیمارستان
نفس راحتی کشیدم و پالتومو بیشتر رو زخم سینه ی هاتف فشردم نبضش اون قدر ضعیف میزد که انگار نمیزنه
کل راه و از گریه و استرس رو به نابودی بودم کل اتفاقات این ماههای اخیر تو سرم چرخ می زد ...
از همون بچه گی خاطراتم و مرور کردم. مادرم و زیاد نمی دیدم ....
اخر شیا از سر کار میومد. زن جدی ای بود . ولی از منو هاتف جلوی بابای خمارم محافظت میکرد . مهربونیش و با کاراش بهمون نشون میداد و همین که مثل بابام نبود انگار فرشته بود برامون ....
بابا که اعدام شد ... مامانم چند وقت بعدش مرد ... هیچ وقت دقیق نفهمیدم چرا؟
حتى منو هاتف روز خاکسپاریشم نبودیم ... چون حتی پول کفن و دفنم شهرداری داده بود و به خاطر حال بد من ها تقم با من بیمارستان بود و مامانم غریبانه دفن شد ... تنها یادگارش گردنبندش بود که ... شب قبل از مرگش از گردنش بازش کرده بودم ... تا یکم یواشکی بندازمش
بعد از مرگ مامان من و هاتف موندیم و سختیهای دو تا بچه ی کوچیک
هاتف همیشه پشتم بود تو تنها بیمام تکیه گاهم بود ... نه این که مدام بغل هم باشیم ولی هوای هم و داشتیم اون همش به خاطر دعوا تو کلانتریها بود و منم همش دنبال اون برای من همیشه مزاحمت پیش میومد و هاتف دنبال مزاحمای من