کنترل پارت اول
Control
︵﹡̤⏜︧𖥑𑩑︨⏜﹡̤︵᷼ 𑂳
𝘏𝘢𝘴𝘩𝘵𝘢𝘨;࿚⏝֯࿙࿚਼𝅄✦𝅄਼࿙࿚֯⏝࿙࿚
#story
پارت 1
خواب و بیداری به سرعت گلوله، سنگینی پلکانش را شکافت؛ برای یک لحظه همه چیز در سکوت بود؛ حتی پرده‌های باد برده هم از سکوت اتاق، آرام گرفت. چند دوری پلک زد تا دیدش به اطراف از تاری در بیاید؛ ان چشمان سرخ خستگی زیادی را پس از آن حمله، حمل میکرد؛ با این وجود لبخند تکه زنش همچنان پا برجا بود. شاید حتی اورا نباید لبخند شمرد؛ دندان های شیری رنگ و تیز، کوسه‌ی لبانی که تا بناگوش کشیده شدند و آن چشمان بی حس و حال، بیشتر از هر چیز دیگری حس خستگی اش را در رموز همیشگیش غوطه ور میکرد.
هوا خنک بود؛ جای تعجب نداشت، اگر خبر داشت پنجره تا آخر باز است. با این وجود دود سرخی کل اتاق را گرفته بود اما او عادت داشت سیگار بکشد پس آن دود اثر چندانی جز دراوردن اشک چشمانش نداشت.
نگاهش را که از سقفی که با نور های نئونی تزیین شده بود گرفت، روی کمر تکیه کرد و کمی بعد نشست.
لباسی که به تن داشت، پارچه ای سفید بود. نه ان کت سرخش بود و نه پیراهن سرخ ترش؛ حتی عصای رادیویی‌اش هم پیدا نمیکرد.
_ دنبال چیزی میگردی؟
همانطور که گوش هایش رد صدا را که دنبال میکرد به منبع رسید.
ولنتینو روی مبلی گوشه ی اتاق نئونی نشسته بود. پاهای روی هم افتاده و دو دست کمرش که گیلاس را تکان میدادند و با دست دیگرش سیگار میکشید؛ با این وجود حجم دود به قدری بود که از پنجره بیرون نمیرفت!
الستور اخم هایش در هم رفت، اما هنوز شهود و وهم برانگیز بودن در صدایش آشکار بود:«خب جالبه، با خودتون چی فکر کردید که من رو اینجا اوردید؟»
ولنتینو با کمی عقب رفتن، کامل به مبل تکیه داد؛ نیشخند وسیعی زد. دندان طلایش زیر نور های قرمز و دیوارهایی با تزیینات آبی و پوستر های وی ها میدرخشید.
با صدایی کشیده، به گونه ای که انگار همه چیز تحت کنترل اوست لب زد:« پسر خوب! یادت رفته سه روز پیش چیکار کردی که اینجایی؟»
الستور با باز شدن اخم هایش، حواسش را جمع کرد؛ طوری وانمود میکرد انگار میداند اما زهی خیال باطل! او هیچ چیز به یاد نداشت.
نه میتوانست بپرسد، نه میتوانست سکوت کند و تظاهر به دانستن کند. تا خواست دهان باز کند، صدای واکس از پشت تلویزیون چسبیده به دیوار، رو‌به روی تختی که الستور به او زنجیر شده بود پخش شد:« امروز اومدیم با اخبار جدید!»
او فقط به واکس زل زده بود...
زنجیر ها، دستش را آزار میداد؛ اما نمیشکستند. نه چون نمی‌خواست بلکه چیزی را به یاد آورد که از زنجیر گلویش را محکم تر چسبیده بود.
#Control
(شرت پارت بعد : ۱۸ تایی)
︵﹡̤⏜︧𖥑𑩑︨⏜﹡̤︵᷼ 𑂳
𝘏𝘢𝘴𝘩𝘵𝘢𝘨;࿚⏝֯࿙࿚਼𝅄✦𝅄਼࿙࿚֯⏝࿙࿚
#story
پارت 1
خواب و بیداری به سرعت گلوله، سنگینی پلکانش را شکافت؛ برای یک لحظه همه چیز در سکوت بود؛ حتی پرده‌های باد برده هم از سکوت اتاق، آرام گرفت. چند دوری پلک زد تا دیدش به اطراف از تاری در بیاید؛ ان چشمان سرخ خستگی زیادی را پس از آن حمله، حمل میکرد؛ با این وجود لبخند تکه زنش همچنان پا برجا بود. شاید حتی اورا نباید لبخند شمرد؛ دندان های شیری رنگ و تیز، کوسه‌ی لبانی که تا بناگوش کشیده شدند و آن چشمان بی حس و حال، بیشتر از هر چیز دیگری حس خستگی اش را در رموز همیشگیش غوطه ور میکرد.
هوا خنک بود؛ جای تعجب نداشت، اگر خبر داشت پنجره تا آخر باز است. با این وجود دود سرخی کل اتاق را گرفته بود اما او عادت داشت سیگار بکشد پس آن دود اثر چندانی جز دراوردن اشک چشمانش نداشت.
نگاهش را که از سقفی که با نور های نئونی تزیین شده بود گرفت، روی کمر تکیه کرد و کمی بعد نشست.
لباسی که به تن داشت، پارچه ای سفید بود. نه ان کت سرخش بود و نه پیراهن سرخ ترش؛ حتی عصای رادیویی‌اش هم پیدا نمیکرد.
_ دنبال چیزی میگردی؟
همانطور که گوش هایش رد صدا را که دنبال میکرد به منبع رسید.
ولنتینو روی مبلی گوشه ی اتاق نئونی نشسته بود. پاهای روی هم افتاده و دو دست کمرش که گیلاس را تکان میدادند و با دست دیگرش سیگار میکشید؛ با این وجود حجم دود به قدری بود که از پنجره بیرون نمیرفت!
الستور اخم هایش در هم رفت، اما هنوز شهود و وهم برانگیز بودن در صدایش آشکار بود:«خب جالبه، با خودتون چی فکر کردید که من رو اینجا اوردید؟»
ولنتینو با کمی عقب رفتن، کامل به مبل تکیه داد؛ نیشخند وسیعی زد. دندان طلایش زیر نور های قرمز و دیوارهایی با تزیینات آبی و پوستر های وی ها میدرخشید.
با صدایی کشیده، به گونه ای که انگار همه چیز تحت کنترل اوست لب زد:« پسر خوب! یادت رفته سه روز پیش چیکار کردی که اینجایی؟»
الستور با باز شدن اخم هایش، حواسش را جمع کرد؛ طوری وانمود میکرد انگار میداند اما زهی خیال باطل! او هیچ چیز به یاد نداشت.
نه میتوانست بپرسد، نه میتوانست سکوت کند و تظاهر به دانستن کند. تا خواست دهان باز کند، صدای واکس از پشت تلویزیون چسبیده به دیوار، رو‌به روی تختی که الستور به او زنجیر شده بود پخش شد:« امروز اومدیم با اخبار جدید!»
او فقط به واکس زل زده بود...
زنجیر ها، دستش را آزار میداد؛ اما نمیشکستند. نه چون نمی‌خواست بلکه چیزی را به یاد آورد که از زنجیر گلویش را محکم تر چسبیده بود.
#Control
(شرت پارت بعد : ۱۸ تایی)
- ۱.۹k
- ۰۸ اردیبهشت ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
