تکاپو پارت 32= آرامش پس از طوفان
آن شب…
نور گوشی آنیا در تاریکی اتاق درخشید. یک پیام از دامیان:
«میخوای امشب همدیگه رو ببینیم؟»
قلب آنیا تپید. او با هیجان جواب داد: «باشه! کجا و کی؟»
پیام دامیان بلافاصله آمد: «همین الان راه بیوفت، آدرس رو برات میفرستم.»
آنیا با لبخندی که روی لبهایش نقش بسته بود، تایپ کرد: «باشه! منتظرم باش.»
آنیا با دقت جلوهی آینهی اتاقش را دید. او لباسهای سفید و مشکی بسیار شیک و اسپرت پوشیده بود که هم راحتی و هم زیبایی خاصی به او میبخشید. او دیگر آن دختربچهی کوچک نبود؛ حالا دختری با استایل خاص و جذابی بود.
در سمت دیگر شهر، دامیان هم تغییری کرده بود. او که همیشه با کت و شلوار رسمی و باوقار دیده میشد، امشب با یک هودی ساده و شلوار مشکی ظاهر شده بود که به او ظاهری بسیار جذابتر و صمیمیتر میداد. عطر تلخ و مردانهاش فضای اتاق را پر کرده بود.
وقتی آن دو در محوطه ویلای ساحلی دامیان به هم رسیدند، زمان برای دامیان ایستاد. او با دیدن آنیا، خشکش زد. آن زیبایی و درخششِ آنیا در لباسهای سفید و مشکی، او را کاملاً مبهوت کرده بود. در دلش زمزمه کرد: “خدایی چقدر خوشگل شده…”
دالیان سعی کرد با هر کاری، اضطراب خود را پنهان کند و با اشاره به ویلای بزرگ و درخشانش گفت:
«اینجا رو برای تابستون و خوش گذروندن با دوستام آماده کردم! گفتم تو رو بیارم تا اینجا رو باهم آماده کنیم برای فردا!»
آنیا که با دقت به دور و بر نگاه میکرد، با کنجکاوی پرسید: «فردا مگه چه خبره؟»
دامیان که سعی میکرد عادی به نظر برسد، جواب داد: «چیز خاصی نیست! بکی، امیل و ایون میان و تا آخر تابستون اینجاییم!»
اما در چشمان دامیان، چیزی فراتر از یک دورهمی ساده دوستانه موج میزد…
نور گوشی آنیا در تاریکی اتاق درخشید. یک پیام از دامیان:
«میخوای امشب همدیگه رو ببینیم؟»
قلب آنیا تپید. او با هیجان جواب داد: «باشه! کجا و کی؟»
پیام دامیان بلافاصله آمد: «همین الان راه بیوفت، آدرس رو برات میفرستم.»
آنیا با لبخندی که روی لبهایش نقش بسته بود، تایپ کرد: «باشه! منتظرم باش.»
آنیا با دقت جلوهی آینهی اتاقش را دید. او لباسهای سفید و مشکی بسیار شیک و اسپرت پوشیده بود که هم راحتی و هم زیبایی خاصی به او میبخشید. او دیگر آن دختربچهی کوچک نبود؛ حالا دختری با استایل خاص و جذابی بود.
در سمت دیگر شهر، دامیان هم تغییری کرده بود. او که همیشه با کت و شلوار رسمی و باوقار دیده میشد، امشب با یک هودی ساده و شلوار مشکی ظاهر شده بود که به او ظاهری بسیار جذابتر و صمیمیتر میداد. عطر تلخ و مردانهاش فضای اتاق را پر کرده بود.
وقتی آن دو در محوطه ویلای ساحلی دامیان به هم رسیدند، زمان برای دامیان ایستاد. او با دیدن آنیا، خشکش زد. آن زیبایی و درخششِ آنیا در لباسهای سفید و مشکی، او را کاملاً مبهوت کرده بود. در دلش زمزمه کرد: “خدایی چقدر خوشگل شده…”
دالیان سعی کرد با هر کاری، اضطراب خود را پنهان کند و با اشاره به ویلای بزرگ و درخشانش گفت:
«اینجا رو برای تابستون و خوش گذروندن با دوستام آماده کردم! گفتم تو رو بیارم تا اینجا رو باهم آماده کنیم برای فردا!»
آنیا که با دقت به دور و بر نگاه میکرد، با کنجکاوی پرسید: «فردا مگه چه خبره؟»
دامیان که سعی میکرد عادی به نظر برسد، جواب داد: «چیز خاصی نیست! بکی، امیل و ایون میان و تا آخر تابستون اینجاییم!»
اما در چشمان دامیان، چیزی فراتر از یک دورهمی ساده دوستانه موج میزد…
- ۴.۳k
- ۱۳ تیر ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط