داستان۲ پارت۱۲

ا.ت بعد از گذاشتن چایی روی میز کار رزیتا که داخل همان اتاق بود به طرف میز لی رفت و چایی روی میز اون گذاشت...
لی:دست فرشته ام درد نکنه...ولی کاش می گفتی یکی از پیشخدمتها بیارن...
ا.ت با لبخند:اون وقت نمی تونستم بهتون انرژی بدم...
لی:الهی من فدات بشم...انرژی بابا...
ا.ت بعد سینی چای رو روی میز عسلی کنار پنجره گذاشت...
ا.ت:من دیگه مزاحمتون نمی شم...با اجازه...
کریس با تعجب:چایی منو نمیخوای بدی؟
ا.ت:من که مسئول چایی دادن به همه ی آدمهای دنیا نیستم...فعلا ...
ا.ت تعظیم کرد و از در بیرون رفت...
کریس:الان چی شد؟
رزیتا:قهر کرد
لی:اونم چه جور؟
کریس:بدبخت شدم...آخه الان وقت اومدن بود؟...
لی:پاشو برو درستش کن تا کارت به یکماه نکشیده....
کریس:یا خدا...
کریس سریع از جاش بلند شد دنبال ا.ت رفت...
رزیتا با نیشخند:کارش دراومد...
لی با خنده ریزی:اونم چه جور؟...
کریس بالای پله ها ا.ت دید شروع به صدا زدنش کرد وای جوابی نشنید ...ا.ت حتی برای کنجکاوی هم نایستاده بود...کریس با سرعت به طرفش رفت و دستشو گرفت ولی ا.ت دستشو از دست کریس درآورد و دست به سینه جلوش ایستاد...
کریس:چرا هرچی صدات میکنم جواب نمیدی؟
ا.ت:بله ارباب وو کارم داشتید؟
کریس:تو چرا اینجوری شدی؟
ا.ت:یعنی شمانمیدونید؟
کریس کلافه:انقدر باهام رسمی حرف نزن...داری کلافم میکنی...
ا.ت:......
کریس:ببین ا.ت درسته من دکترم ولی نمی تونم همه ی مرضا رو درمان کنم
ا.ت:چرا میتونی....
کریس:تو از کجا میدونی تو هنوز اونو که ندیدی...
ا.ت با اطمینان به چشمهای کریس نگاه کرد و یه قدمی جلوتر رفت...
ا.ت:درسته بیمارو ندیدم ولی تو رو که دیدم...تو می تونی درمانش کنی...من مطمعنم
کریس که از اختلاق قدشون که باعث شده بود ا.ت سرشو بالا بیاره و لبای آویزونش که هروقت جدی میشد کنار اخم ریزش خودنمایی میکرد خندش گرفت...
کریس :باشه فرشته...باشه بیبی...تو ناراحت نباش من به رزیتا میگم فردا که دارن میان بیمارشونم بیارن...خوبه؟...
ا.ت که از کارش راضی بود سری به معنی مثبت تکون داد و دستاشو دور گردن کریس انداخت و روی انگشتای پاهاش بلند شد و یه بوسه روی لپ کریس گذاشت و سریع رفت...کریس که با چشماش رفتن ا.ت تماشا میکرد دستی روی جای بوسه گذاشت زیر لب با لبخند گفت:کیوت لعنتی...
با ورود کریس به اتاق کارش...
لی:چی شد؟
کریس رو به رزیتا:به مراجعین فردا زنگ بزن بگو با بیمارشون بیان...
رزیتا:زنگ زدم قبلا...
کریس با تعجب استکان چای داخل دستاش خشک شد..
کریس:کی؟
رزیتا:۵ دقیقه پیش....
لی :چرا تعجب کردی؟...به هرحال که همیشه اون برنده میشه...
کریس لبخند ریزی زد:به منکرش لعنت....
و چایی شو خورد...
.
.
(فردا .بیمارستان)
بکهیون با ذوق:واقعا؟...
سوهو با خنده:آره ...خودشون زنگ زدن...
شیومین رو به چانیول:بلخره از دست این بیمارستان لعنتی خلاص میشی...
چانیول که هنوز گیج رفتار برادراش بود با چشم های گرد شده بهشون نگاه می کرد...
چن با لبخند از در اتاق اومد داخل...
چن:بریم کارمون اینجا تموم شد...
چانیول:ک..کجا؟...
سوهو: تو بلندشو توی راه بهت میگم...
شیومین:پس من برم برای آخرین بار با دکترش صحبت کنم...
بکهیون:باشه...
چانیول:ک...کیونگسو کجاست؟...اون ن..نمیاد؟...
چن:نترس بچه...مامانت توی ماشین با قاقالی منتظرته...
بکهیون:بهت حسودیم شد...منم میخوام...
سوهو لباسهایی که برای چانیول خریده بود رو از کاورشون در آورد و روی تخت گذاشت
سوهو:خوب بیا می خوام جوری خوشگلت کنم که چشاشون از کاسه دربیاد...
بکهیون:لازم نکرده ...اگه به تو باشه طرف اونو با بادیگاردمون اشتباه میگیرتش...خودم درستش می کنم..
چن:یا یا ..بچه ها بزارید خودش کارشو بکنه...شاید اصلا از این لباسا خوشش نیاد...
سوهو:چان دوستشون نداری؟...می خوای برم عوضشون کنم...نه اینجوری دیرمون میشه...اصلا سرراه میریم فروشگاه خودت انتخاب کن ...این بهتره..
بکهیون:آره...سلیقش از تو بهتره...
چانیول:ن..نه همین خوبه...ف..فقط میشه برید ب..بیرون ..خ..خودم بپوشم...
چن:چرا که نه...بیاین بریم بیرون منتظر بشیم...
بکهیون:مطمعنی.؟..شاید کمک بخواد...
سوهو و چن دو بازوی بکهیون رو گرفتن و کشون کشون از اتاق بیرون رفتن...چانیول بعد از ۲۰ دقیقه آماده بیرون اومد...همه سوار ماشین شدن به سمت آدرسی که داشتن حرکت کردن توی راه سوهو و شیومین همه چی رو به چانیول توضیح دادن...در طول راه به خاطر استرس چانیول مجبور شدن چندجایی رو بایستاند تا اون بره دستشویی...
بعد از طی مسافتی ۳۰ دقیقه ای به در بزرگ سفید رنگی رسیدن ...