مافیای من
#مافیای_من
پارت ۴۸
ویو میرا:
پتو رو محکم‌تر دور خودم پیچیدم و سعی کردم به حرف‌های ا/ت فکر نکنم.
میرا: «اصلاً حوصله‌ات رو ندارم!»
ا/ت با خنده از روی تخت بلند شد.
ا/ت: «باشه خانم عاشق‌پیشه، شب بخیر!»
میرا: «ا/تتتت!»
با خنده از اتاق بیرون رفت و من بالش رو روی صورتم گذاشتم.
چند دقیقه نگذشته بود که صدای تقه‌ای به در خورد.
میرا: «بفرمایید.»
در باز شد و اجوما وارد اتاق شد.
اجوما: «دخترم، آقای جونگکوک گفت این رو برات بیارم.»
با تعجب به سینی توی دستش نگاه کردم. یک لیوان آب و چند تکه شکلات روش بود.
میرا: «جونگکوک؟»
اجوما لبخند کوچیکی زد.
اجوما: «گفت امشب خیلی ترسیدی. گفت شاید بهش احتیاج داشته باشی.»
نگاهم روی شکلات‌ها ثابت موند.
میرا: «چیز دیگه‌ای هم گفت؟»
اجوما: «فقط گفت مراقب خودت باشی.»
بعد از گذاشتن سینی، از اتاق بیرون رفت.
به شکلات‌ها خیره شدم و ناخودآگاه لبخند زدم.
میرا: «عجب آدم عجیبیه...»
اما نمی‌دونستم پشت در، خودِ جونگکوک ایستاده بود و صدای تمام حرف‌هام رو شنیده بود...نگاهم رو به درِ بسته دوختم. توی راهرو قدم زدم و دستم رو کشیدم روی پسِ گردنم. افکارم داشت مثل خوره روحم رو می‌خورد. تا چهار روز دیگه که مراسم عروسی برگزار می‌شد، باید همه‌چیز رو زیر نظر می‌گرفتم تا هیچ درسری پیش نیاد. فکر کردن به اینکه میرا هنوز هم از اون اتفاق شوکه و لرزونه، کلافه‌ام می‌کرد.
دست توی جیب‌هام بردم و زیر لب زمزمه کردم:
امشب رو استراحت کن میرا… اما این چهار روزِ باقی‌مونده رو اجازه نمی‌دم هیچ‌کس حتی چپ بهت نگاه کنه.
بعد چرخیدم و با قدم‌های بلند راهیِ اتاق خودم شدم تا برای روزهای پیش‌رو و مدیریتِ اوضاع آماده بشم.
ویوو ا/ت:
رفتم داخل اشپزخونه تا ببینم غذایی هست که یهورم یا نه تنها چیزی که داخل اشپزخونه پیدا کردم دو بسته نودل بود خپاستم درستشون کنم که یهو جیمین اومد
جیمین: داری چیکار میکنی؟؟
ا/ت گشنم شد خواستم یکم نودل درست کنم... توهم میخوری؟؟
جیمین: اره منم گشنمه
ا/ت: خب پس دو تا درست می‌کنم، ولی اخطار می‌دم؛ دست‌پخت من ممکنه یا شاهکار بشه یا غیرقابل خوردن! بستگی به شانست داره.»
جیمین با یه لبخندِ جذاب به کابینت تکیه داد، دست به سینه شد و با چشم‌های خمار به کارم خیره شد:
جیمین: با این توصیفت، ترجیح می‌دم جلوم یه بشقاب سمِ محض باشه تا دست‌پختِ تو… ولی خب، از گشنگی که بهتره، مگه نه؟
چشم‌غره‌ای بهش رفتم و بسته‌ی نودل رو با حرص توی قابلمه‌ی آبِ در حال جوش پرت کردم:
ا/ت: خیلی هم دلت بخواد! منتظر باش تا بوی خوشمزه‌ش کل عمارت رو برداره، اونوقت همین تو انگشت‌هات رو هم باهاش میخوری.
جیمین خنده‌ی آرومی کرد؛ از اون خنده‌های بم و دلنشینی که هر بار آدم رو سست می‌کرد. با قدم‌های آرام نزدیک‌تر اومد، طوری که فاصله‌مون به کمترین حدِ ممکن رسید و گرمای تنش رو پشت کمرم حس کردم. دستش رو از دو طرفم دراز کرد و نمکدان رو از روی پیشخوان برداشت، سرش رو نزدیک گوشم آورد و با صدای بمش زمزمه کرد:
جیمین: فقط حواست باشه عمارت رو روی سرمون نذاری، فردا کلی کار داریم… بعدشم، تا چهار روز دیگه باید به عنوان عروسِ اولِ این عمارتِ مافیایی آماده بشی، نه کسی که نیمه‌شب داره با قابلمه‌ی نودل می‌جنگه.
نفس‌های گرمش روی لاله گوشم غلغکم داد. تنم مورمور شد، ولی سریع خودم رو جمع و جور کردمو با قاشقِ چوبیِ توی دستم، تهدیدوار به سمتش برگشتم:
ا/ت: تو انگار خیلی دلت می‌خواد کتک بخوری، مگه نه آقای پارک؟ چهار روز مونده تا عروسی و من هنوز رسماً ورود نکردم داری برای من ریاست میکنی؟
جیمین دستش رو بالا آورد و با یه حرکت، قاشق رو از دستم بیرون کشید. لبخند کجی روی لبش نشست و دست دیگه دور کمرم حلقه شد تا نتونم عقب برم:
جیمین: ریاست؟ من فقط دارم به ملکه‌م یادآوری می‌کنم که چه مسئولیت بزرگی رو دوششه… ولی خب، راستش رو بخوای، دیدنِ تو توی این پیش‌بند و وسط این آشپزخونه، خیلی بیشتر از اون لباس‌های رسمیِ عذاب‌آور بهت میاد.
تقریبا هیچی از حرفاش رو نفهمیدم چون حواسم به دست هاش بود که دور کمرم حلقه شده بود...
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
بقیش تو استوری ها
پارت ۴۸
ویو میرا:
پتو رو محکم‌تر دور خودم پیچیدم و سعی کردم به حرف‌های ا/ت فکر نکنم.
میرا: «اصلاً حوصله‌ات رو ندارم!»
ا/ت با خنده از روی تخت بلند شد.
ا/ت: «باشه خانم عاشق‌پیشه، شب بخیر!»
میرا: «ا/تتتت!»
با خنده از اتاق بیرون رفت و من بالش رو روی صورتم گذاشتم.
چند دقیقه نگذشته بود که صدای تقه‌ای به در خورد.
میرا: «بفرمایید.»
در باز شد و اجوما وارد اتاق شد.
اجوما: «دخترم، آقای جونگکوک گفت این رو برات بیارم.»
با تعجب به سینی توی دستش نگاه کردم. یک لیوان آب و چند تکه شکلات روش بود.
میرا: «جونگکوک؟»
اجوما لبخند کوچیکی زد.
اجوما: «گفت امشب خیلی ترسیدی. گفت شاید بهش احتیاج داشته باشی.»
نگاهم روی شکلات‌ها ثابت موند.
میرا: «چیز دیگه‌ای هم گفت؟»
اجوما: «فقط گفت مراقب خودت باشی.»
بعد از گذاشتن سینی، از اتاق بیرون رفت.
به شکلات‌ها خیره شدم و ناخودآگاه لبخند زدم.
میرا: «عجب آدم عجیبیه...»
اما نمی‌دونستم پشت در، خودِ جونگکوک ایستاده بود و صدای تمام حرف‌هام رو شنیده بود...نگاهم رو به درِ بسته دوختم. توی راهرو قدم زدم و دستم رو کشیدم روی پسِ گردنم. افکارم داشت مثل خوره روحم رو می‌خورد. تا چهار روز دیگه که مراسم عروسی برگزار می‌شد، باید همه‌چیز رو زیر نظر می‌گرفتم تا هیچ درسری پیش نیاد. فکر کردن به اینکه میرا هنوز هم از اون اتفاق شوکه و لرزونه، کلافه‌ام می‌کرد.
دست توی جیب‌هام بردم و زیر لب زمزمه کردم:
امشب رو استراحت کن میرا… اما این چهار روزِ باقی‌مونده رو اجازه نمی‌دم هیچ‌کس حتی چپ بهت نگاه کنه.
بعد چرخیدم و با قدم‌های بلند راهیِ اتاق خودم شدم تا برای روزهای پیش‌رو و مدیریتِ اوضاع آماده بشم.
ویوو ا/ت:
رفتم داخل اشپزخونه تا ببینم غذایی هست که یهورم یا نه تنها چیزی که داخل اشپزخونه پیدا کردم دو بسته نودل بود خپاستم درستشون کنم که یهو جیمین اومد
جیمین: داری چیکار میکنی؟؟
ا/ت گشنم شد خواستم یکم نودل درست کنم... توهم میخوری؟؟
جیمین: اره منم گشنمه
ا/ت: خب پس دو تا درست می‌کنم، ولی اخطار می‌دم؛ دست‌پخت من ممکنه یا شاهکار بشه یا غیرقابل خوردن! بستگی به شانست داره.»
جیمین با یه لبخندِ جذاب به کابینت تکیه داد، دست به سینه شد و با چشم‌های خمار به کارم خیره شد:
جیمین: با این توصیفت، ترجیح می‌دم جلوم یه بشقاب سمِ محض باشه تا دست‌پختِ تو… ولی خب، از گشنگی که بهتره، مگه نه؟
چشم‌غره‌ای بهش رفتم و بسته‌ی نودل رو با حرص توی قابلمه‌ی آبِ در حال جوش پرت کردم:
ا/ت: خیلی هم دلت بخواد! منتظر باش تا بوی خوشمزه‌ش کل عمارت رو برداره، اونوقت همین تو انگشت‌هات رو هم باهاش میخوری.
جیمین خنده‌ی آرومی کرد؛ از اون خنده‌های بم و دلنشینی که هر بار آدم رو سست می‌کرد. با قدم‌های آرام نزدیک‌تر اومد، طوری که فاصله‌مون به کمترین حدِ ممکن رسید و گرمای تنش رو پشت کمرم حس کردم. دستش رو از دو طرفم دراز کرد و نمکدان رو از روی پیشخوان برداشت، سرش رو نزدیک گوشم آورد و با صدای بمش زمزمه کرد:
جیمین: فقط حواست باشه عمارت رو روی سرمون نذاری، فردا کلی کار داریم… بعدشم، تا چهار روز دیگه باید به عنوان عروسِ اولِ این عمارتِ مافیایی آماده بشی، نه کسی که نیمه‌شب داره با قابلمه‌ی نودل می‌جنگه.
نفس‌های گرمش روی لاله گوشم غلغکم داد. تنم مورمور شد، ولی سریع خودم رو جمع و جور کردمو با قاشقِ چوبیِ توی دستم، تهدیدوار به سمتش برگشتم:
ا/ت: تو انگار خیلی دلت می‌خواد کتک بخوری، مگه نه آقای پارک؟ چهار روز مونده تا عروسی و من هنوز رسماً ورود نکردم داری برای من ریاست میکنی؟
جیمین دستش رو بالا آورد و با یه حرکت، قاشق رو از دستم بیرون کشید. لبخند کجی روی لبش نشست و دست دیگه دور کمرم حلقه شد تا نتونم عقب برم:
جیمین: ریاست؟ من فقط دارم به ملکه‌م یادآوری می‌کنم که چه مسئولیت بزرگی رو دوششه… ولی خب، راستش رو بخوای، دیدنِ تو توی این پیش‌بند و وسط این آشپزخونه، خیلی بیشتر از اون لباس‌های رسمیِ عذاب‌آور بهت میاد.
تقریبا هیچی از حرفاش رو نفهمیدم چون حواسم به دست هاش بود که دور کمرم حلقه شده بود...
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
بقیش تو استوری ها
- ۳۵
- ۲۲ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
