BTS

#زندگی_من
#پارت_چهل_و_هشتم

(متعجب)تهیونگ- چی؟!
من- اوهوم؟

سکوت سنگینی کرد. خنده از روی لبهاش محو شد.
یک لحظه احساس بدی بهم دست داد.[یعنی الان نمیخوادم؟!]
پرستار وارد شد

پرستار- لطفا اتاق رو خالی کنید. دکتر میخوان ایشون رو معاینه کنن
تهیونگ- بله حتما

به سرعت خارج شد. اصلا به چشمام نگاه هم نکرد. مثل اینکه داشت از دیت سوالانم فرار میکرد.

(لبهند)دکتر- به به مثل اینکه خوب میبینمت

لبخند زورکی زدم. [خب الان باید بیخیال نشون بدم. نباید غرورم و بخاطر کسی که عاشقم نیست بشکنم. ولی واقعا چطوری؟! نمیتونم درک کنم! یک بار لبم و میبوسه، یک بار باهام گرم میگیره، یک بار جوابم و نمیده. آخه واسه چی!]
(ویو تهیونگ)
وقتی ازم سوال و بپرسید، دلم میخواست خودم و قطعه قطعه کنم.
هنوز مطمئن نبودم میخوامش یا نه. اصلا دوسش دارم؟ اصلا من آدمی هستم که با بچه ها در ارتباط باشم؟ نمیدونم. هیچ چیز معلوم نیست. پس این یعنی الان موقعی نبود که ازم سوال کنه.
دنبال یک بهانه میگشتم که از این سوال دور شم. میترسیدم بهش بگم من سونا نمیخوام بعد فکر کنه عاشقشم و بعدا آسیب ببینه. از طرفی هم میترسیدم بگم عاشقشم که بعدا اگه خواستم اعتراف کنم سرم منت بزاره و مقاومت سختی کنه. اخه یوشی دختری نبود که زندگی کس دیگه ای رو بخاطر خودش خراب کنه.
قبل از اینکه بخام چیزی بگم باید از حال دل خودم مطمئن بشم.
یهو پرستار وارد شد و گفت باید اتاق و خالی کنم[ وای خدایا مرسی ازت!]
(ویو یوشی زمین حال)

دکتر- کو بزار پا تو ببینم

اومد و یک معاینه ای کرد

دکتر- اینجا رو دست میزنم حس داری؟

هیچ جوابی ندادم. به زمین خیره بودم و به این فکر میکردم که توی ذهن تهیونگ چی میگذره..

دکتر- یوشی؟ یوشی؟ هوی دختر

یهو زد به بازوم که از فکر بیرون اومدم

من- بله؟ ببخشید میشه دوباره سوالتون و بپرسید؟

دکتر هوفی از کلافگی زد. مثل اینکه از دستم ناراحت شده. از خجالت لبم و گزیدم و دوباره تکرار کرد
#رمان#Roman