we

we
s2
Part 17

*اومدن دکتر برای آخرین چکاپ*

*حین معاینه*
دکتر: حالت چطوره؟
مایا: خوبم.
دکتر: خب خب خب!... می‌تونی بری خونه، اما باید مراقب باشی که فشار زیادی روی پای چپت نندازی و کمتر تکون بخوری.
دست راستت هم که فقط یکم ورم کرده بود، خودش خوب میشه.
سرت هم بخاطر ناحیه‌ای که ضربه خورده، نباید زیاد فکر کنی.

مایا: تا اینو گفت همه زدن زیر خنده، چون من خوراک فکر کردن هستم
زیرلب: حتما...
ویلیام: این یکی رو واقعاً نمی‌تونی رعایت کنی.
نیک: مخصوصاً وقتی یه چیزی مشکوک باشه..چون خانومی انولا هلمز تشریف دارن
مایا: خب من چه تقصیری دارم؟!
هانا: هیچی، فقط از وقتی بیدار شدی صد تا سؤال پرسیدی.
مایا: چون هیچ‌کس درست و حسابی جوابم رو نمی‌ده!
لیرا: ما هم هیچی از جواب سوال هایی که پرسیدی رو نمیدونیم!
مایا: باشه مامان.

دکتر پرونده رو بست و از جاش بلند شد.

دکتر: خب، من دیگه کاری ندارم. می‌تونید برای ترخیص اقدام کنید.
لیرا: ممنون دکتر.

دکتر لبخند کوتاهی زد و به سمت در رفت.

اما درست قبل از اینکه از اتاق خارج بشه، نیک به مچ دستش خیره شد.

نیک: یه لحظه...

همه ساکت شدن.

دکتر: بله؟
نیک: میشه دستتون رو ببینم؟

دکتر: با تعجب* دستم؟
نیک: آره.

دکتر چند لحظه به نیک نگاه کرد و بعد دستش رو جلو آورد.

نیک: نه...
ویلیام: چی شده؟
نیک: هیچی.

نیک نگاهش رو به سمت در برد.

دکتر از اتاق خارج شد.

ویلیام: چی دیدی؟
نیک: اون علامتی که روی دست مورگان بود...
لیرا: خب؟
نیک: روی دست این دکتر نبود....
مایا: یکی میشه بگه اینجا چخبرهه؟!
همتون عجیب و غریب رفتار میکنید
لیرا: رفتیم خونه بهت جواب میدیم
هانا:...نیک منظورت چیه؟ چرا باید اینجا باشه؟
نیک: خودشو جای دکتر جا زده ولی هنوز پیداش نکردیم
مایا: چییییی؟! *یک لحظه چشمم به در افتاد! یواشکی با نیشخند نگاهم میکرد* نیک:..*زیرلب*
نیک: چی؟
مایا: اون دکتر...
نیک: چی شده؟
مایا: اون اینجاس

*همه برگشتن سمت در که اون دستش رو کبوند به آژیر آتش نشانی و صدای آژیر همه جا رو گرفت
اومد تو و در رو قفل کرد
مامان منو سفت گرفت*

سکوت سنگینی اتاق رو فرا گرفت

مورگان: سلام عزیزم *رو به لیرا*