داستان ترسناک:

اسم: اعماق جنگل
قسمت:۵





وحشت لحظه‌ای بر دوستان باقی‌مانده سایه افکند. لبخند محو و وهم‌آلود آرمان، در تضاد با سرمای مرگباری که از حضور نامرئی نشأت می‌گرفت، کابوس‌شان را کامل می‌کرد. صدای نفس‌های بریده‌شان تنها صدای قابل شنیدن در سکوت وهم‌آور پس از بلعیده شدن آرمان بود. حس می‌کردند تمام خانه به آن‌ها خیره شده است، و سنگینی نگاه مردگان بر شانه‌هایشان سنگینی می‌کرد.

ناگهان، همان در چوبی که از آن وارد شده بودند، با صدایی مهیب به هم کوبیده شد و در جا قفل شد. تلاش‌های جنون‌آمیزشان برای باز کردنش بی‌فایده بود؛ انگار دیوارهای خانه خودشان جان گرفته بودند و آن‌ها را در دام انداخته بودند. نجواها دوباره شروع شدند، این بار نه از دور، بلکه در اطرافشان، گویی از درون دیوارها، از زیر زمین، از خود هوا بیرون می‌آمدند. صداها در هم می‌پیچیدند، فریادهای گنگ، شیون‌های گم‌شده، و خنده‌هایی که دیگر تنها متعلق به آن موجود نبود، بلکه پژواکی از وحشت تمام کسانی بود که پیش از این در این خانه گرفتار شده بودند.

هوا به قدری سرد شد که نفس‌هایشان بخار می‌شد و حس می‌کردند لایه‌ای از یخ روی پوستشان می‌نشیند. سایه‌های روی دیوارها شروع به رقصیدن و تغییر شکل کردند، شبیه کابوس‌هایی که هرکدام در اعماق ذهنشان پنهان کرده بودند. سارا فریادی کشید وقتی حس کرد دستی سرد و نامرئی مچ پایش را گرفته و او را به سمت مرکز اتاق می‌کشد، جایی که آرمان ایستاده بود. مارک و لیلا با تمام قدرت سعی کردند او را بکشند، اما نیروی نامرئی آنقدر قوی بود که احساس می‌کردند استخوان‌هایشان در حال خرد شدن است.

درست در همین لحظه، نوری ضعیف اما آشنا از میان شکافی در دیوار آشکار شد. نور چراغ قوه‌ی آرمان که ظاهراً قبل از حادثه خاموش شده بود، حالا دوباره روشن شده بود و نقطه‌ی امیدی در این تاریکی مطلق می‌نمود. مارک، با آخرین توانش، سارا را رها کرد و به سمت نور دوید. نور، راهنمای آن‌ها شد، مسیری باریک اما قابل پیمایش در میان تاریکی و وحشت. آن‌ها دست در دست هم، در حالی که حس می‌کردند آن حضور سرد و بلعنده پشت سرشان است، به سمت نور دویدند.

آن‌ها با سرعتی باورنکردنی از میان راهروهای پر از سایه و اتاق‌های متروکه گذشتند، صدای نجواها و خنده‌ها هر لحظه نزدیک‌تر می‌شد. در نهایت، به در پشتی خانه رسیدند که شکسته بود و نوری از بیرون به درون می‌تابید. با جیغ و فریاد از خانه بیرون زدند و به سمت جنگل دویدند، بدون اینکه حتی لحظه‌ای بایستند تا نگاهی به پشت سر بیندازند.