مدرسه تاریکی*قسمت۲
---
📘 فصل دوم – «از مرز ممنوعه»
🕯️ سکوت سالن با صدای فلزی زنجیرهای محافظ آینهٔ طلسمی شکست. هوای سرد و لرزان، مثل نفس‌های مدرسه بود که حالا خودش رو برای ورود یه طوفان آماده می‌کرد. شدو بالاخره ظاهر شد—نه با قدم‌های عادی، بلکه کشیده‌شده از دل آینه، مثل سایه‌ای که خودش نمی‌خواست بیرون بیاد.
مدیر لوران، لبخندی بی‌روح روی صورتش داشت، اما نگاهش پُر از ترس کنترل‌شده بود.
🗨️ «اون خودش نیومده. ما آوردیمش. به سخت‌ترین شکل.»
📛 شدو ایستاده بود، کت قرمزش هنوز خونی بود—نه از جنگ، بلکه از خاطرات. چشمان قرمز یاقوتی‌اش می‌چرخید و لبخند محوی روی لب داشت، چیزی بین آرامش و جنون.
صدای پچ‌پچ بین معلم‌ها پیچید.
«این همونیه که شش نفر رو توی مراسم کشته و خورده؟»
«اصلاً روح داره یا فقط شعله‌ٔ خشمه؟»
اما شدو حرف زد. صداش نرم بود، ولی پر از نوسان‌های غیرعادی:
🗨️ «باید تشکر کنین… منو آوردین، چون جایی ندارم برگردم. هیچ‌جا نمی‌خواستم باشم. ولی اینجا؟... صدای دیوارها شبیه اون شبیه که همه خواب بودن، غیر از من و... اون ادم هایی که التماسم میکردن که نکوشمشون و...اون خون های پاشیده شده روی دیوار...چقدر دلم برای اون شب تنگ شده.»
مدیر نزدیک‌تر شد. صدای عصاش روی کف سنگی می‌پیچید.
🗨️ «اینجا آخرین تلاشه برای کنترل تو، شدو. می‌تونی بمونی، آموزش ببینی، یا... بپاشی.»
شدو برگشت، نیم‌رخش مثل عکس یک آدم شکسته ولی شعله‌دار بود.
و در همین لحظه گری وارد سالن شد.
👁️ چشمان ابی اش با چشمان قرمز شدو گره خورد. اون لحظه، انگار هیچ صدایی نبود. فقط یک برخورد از دو قطب—کسی که در تاریکی رشد کرده، و کسی که نور رو به‌جای استفاده، می‌فهمه.
لب‌های گری لرزیدن.
«اگه اون واقعاً قاتله… پس چرا حس می‌کنم صداش شبیه سکوتیه که همیشه دنبالش بودم؟»
در همون لحظه خانم ایرا کسی که شدو رو به فرزندی قبول کرده بود از در اومد... قرار بود در مورد کارهای وحشتناکی که شدو کرده با مدیر حرف بزنه....
---
برای ادامه لایک کنید
📘 فصل دوم – «از مرز ممنوعه»
🕯️ سکوت سالن با صدای فلزی زنجیرهای محافظ آینهٔ طلسمی شکست. هوای سرد و لرزان، مثل نفس‌های مدرسه بود که حالا خودش رو برای ورود یه طوفان آماده می‌کرد. شدو بالاخره ظاهر شد—نه با قدم‌های عادی، بلکه کشیده‌شده از دل آینه، مثل سایه‌ای که خودش نمی‌خواست بیرون بیاد.
مدیر لوران، لبخندی بی‌روح روی صورتش داشت، اما نگاهش پُر از ترس کنترل‌شده بود.
🗨️ «اون خودش نیومده. ما آوردیمش. به سخت‌ترین شکل.»
📛 شدو ایستاده بود، کت قرمزش هنوز خونی بود—نه از جنگ، بلکه از خاطرات. چشمان قرمز یاقوتی‌اش می‌چرخید و لبخند محوی روی لب داشت، چیزی بین آرامش و جنون.
صدای پچ‌پچ بین معلم‌ها پیچید.
«این همونیه که شش نفر رو توی مراسم کشته و خورده؟»
«اصلاً روح داره یا فقط شعله‌ٔ خشمه؟»
اما شدو حرف زد. صداش نرم بود، ولی پر از نوسان‌های غیرعادی:
🗨️ «باید تشکر کنین… منو آوردین، چون جایی ندارم برگردم. هیچ‌جا نمی‌خواستم باشم. ولی اینجا؟... صدای دیوارها شبیه اون شبیه که همه خواب بودن، غیر از من و... اون ادم هایی که التماسم میکردن که نکوشمشون و...اون خون های پاشیده شده روی دیوار...چقدر دلم برای اون شب تنگ شده.»
مدیر نزدیک‌تر شد. صدای عصاش روی کف سنگی می‌پیچید.
🗨️ «اینجا آخرین تلاشه برای کنترل تو، شدو. می‌تونی بمونی، آموزش ببینی، یا... بپاشی.»
شدو برگشت، نیم‌رخش مثل عکس یک آدم شکسته ولی شعله‌دار بود.
و در همین لحظه گری وارد سالن شد.
👁️ چشمان ابی اش با چشمان قرمز شدو گره خورد. اون لحظه، انگار هیچ صدایی نبود. فقط یک برخورد از دو قطب—کسی که در تاریکی رشد کرده، و کسی که نور رو به‌جای استفاده، می‌فهمه.
لب‌های گری لرزیدن.
«اگه اون واقعاً قاتله… پس چرا حس می‌کنم صداش شبیه سکوتیه که همیشه دنبالش بودم؟»
در همون لحظه خانم ایرا کسی که شدو رو به فرزندی قبول کرده بود از در اومد... قرار بود در مورد کارهای وحشتناکی که شدو کرده با مدیر حرف بزنه....
---
برای ادامه لایک کنید
- ۱۰.۱k
- ۲۵ تیر ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۴۳)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
