Novel panleo
♡ #part⁷ ♡
『 paniz 』
باید میدیدمش ببینم تو چه وضعیتی میدونستم رو نمیکنه اما از هیچی بهتر بود برام
از همه چی باخبر بودم اما هیچ مدرکی دستمون نداشتیم
جلو هتل اش نگه داشتم و پیاده شدم
نگاهی به برج کردم زیبا و دلانگیز اما در دکوراسیون مثل خودش تاریکی بود
وارد لابی شدم از رنگهای قهوهای و کرم بود مبلمان عوض کرده بود افکار چرت ام رو کنار زدم
من اینجا بر دیدن دکور نیومده بودم سمتِ کارکنان رفتم و کارت شناسایی رو میز گذاشتم و جدی لب زدم
_کجا میتونم رئیستون رو پیدا کنم
دختره با ترس لب زد
* اما نیستن....
حرفش رو قطع کردم
_زنگ بزن بیاد هر چه سریعتر تو اتاقش منتظرم
نذاشتم حرفی بزنِ با برداشتن کارتم به سمت سالن دوم رفتم ، اینجا مخصوص خودش بود
در سیاه رنگ باز کردم و داخل شدم درو بستم
و نگاهی به اتاقش کردم یه سمت مبل و میز مخصوص بود و وسط یه میز بزرگ خیلی خودنمایی میکرد نگاهی به سمت چپ ام کردم یه مبل راحتی بر استراحت و پشت اش
پر از کمد بود آخ که چقدر دوست داشتم دونه دونه بازشون کنم تا بگردم
اما احمق نبودم اون تو اتاق خودش هم دوربین داشت پس نشستم رو صندلی منتظر موندم
انقدر موندم که بالاخره در با ضرب بازش شد و اومد لباس مشکی پوشیده حتما بر پدربزرگ اش پوشیده بود مسخره بود نه
پوزخندی زدم که به حرف اومد
رضا : چیشده همشیره ایرانی این ورا چیکار میکنی
با دقت به پاهاش نگاه کردم که با قدم های محکم برمیداشت کمی نزدیک اومده
رضا: چیزی گم کردی پیشی کوچولو
با اخم نگاهش کردم گردنبندی که تو دستم بود رو گذاشتم روی میزش با دیدنش اخمی کرد اما به روی خودش نیاورد
_یه روزی میرسه که پشت میله های زندان میبینمت نگاهت میکنم هروز به ملاقات میام تا ذره ذره داغون شدنت رو ببینم
با سرگرمی نگاهم کرد
رضا: خیلی مطمئن حرف میزنی خانم پلیسِ خبریه
نچی کردم و خونسرد لب زدم
_خیلی دوست دارم زجر کشیدنت رو ببینم
خنده ای کرد
رضا: این رویا رو با خودت به گور می بری پیشی
بلند شدم و روبروش قرار گرفتم انگشت سمتش گرفتم
_همین پیشی که میگی یه روزی میندازتت زندان اون موقع تلاش هایی که پیشی کوچولو کرد و هعی پنجول کشید تا آقا گرگه رو رو بنداز تو چاه علنی میشه میبینی
با تخصی تو صورتم غرید
رضا: جمله ی اولتو مثل اون روز میگی که برام همین گردنبند رو گرفتی پیشی کوچولوی من
_باورم نمیشه که فقط داری با جملات بازی میکنی رضا
مچ دستم رو تو چنگ اش گرفت
رضا : باید باور کنی .....من دیگه وقت ندارم با سرکار خانم حرف بزنم باید برم تشییع جنازه پدربزرگم میدونی که
دکمه ی کت اش رو بست و گردنبند رو از میز برداشت و از اتاق رفت بیرون ...
#panleo
#mehrashad
#ardiya
『 paniz 』
باید میدیدمش ببینم تو چه وضعیتی میدونستم رو نمیکنه اما از هیچی بهتر بود برام
از همه چی باخبر بودم اما هیچ مدرکی دستمون نداشتیم
جلو هتل اش نگه داشتم و پیاده شدم
نگاهی به برج کردم زیبا و دلانگیز اما در دکوراسیون مثل خودش تاریکی بود
وارد لابی شدم از رنگهای قهوهای و کرم بود مبلمان عوض کرده بود افکار چرت ام رو کنار زدم
من اینجا بر دیدن دکور نیومده بودم سمتِ کارکنان رفتم و کارت شناسایی رو میز گذاشتم و جدی لب زدم
_کجا میتونم رئیستون رو پیدا کنم
دختره با ترس لب زد
* اما نیستن....
حرفش رو قطع کردم
_زنگ بزن بیاد هر چه سریعتر تو اتاقش منتظرم
نذاشتم حرفی بزنِ با برداشتن کارتم به سمت سالن دوم رفتم ، اینجا مخصوص خودش بود
در سیاه رنگ باز کردم و داخل شدم درو بستم
و نگاهی به اتاقش کردم یه سمت مبل و میز مخصوص بود و وسط یه میز بزرگ خیلی خودنمایی میکرد نگاهی به سمت چپ ام کردم یه مبل راحتی بر استراحت و پشت اش
پر از کمد بود آخ که چقدر دوست داشتم دونه دونه بازشون کنم تا بگردم
اما احمق نبودم اون تو اتاق خودش هم دوربین داشت پس نشستم رو صندلی منتظر موندم
انقدر موندم که بالاخره در با ضرب بازش شد و اومد لباس مشکی پوشیده حتما بر پدربزرگ اش پوشیده بود مسخره بود نه
پوزخندی زدم که به حرف اومد
رضا : چیشده همشیره ایرانی این ورا چیکار میکنی
با دقت به پاهاش نگاه کردم که با قدم های محکم برمیداشت کمی نزدیک اومده
رضا: چیزی گم کردی پیشی کوچولو
با اخم نگاهش کردم گردنبندی که تو دستم بود رو گذاشتم روی میزش با دیدنش اخمی کرد اما به روی خودش نیاورد
_یه روزی میرسه که پشت میله های زندان میبینمت نگاهت میکنم هروز به ملاقات میام تا ذره ذره داغون شدنت رو ببینم
با سرگرمی نگاهم کرد
رضا: خیلی مطمئن حرف میزنی خانم پلیسِ خبریه
نچی کردم و خونسرد لب زدم
_خیلی دوست دارم زجر کشیدنت رو ببینم
خنده ای کرد
رضا: این رویا رو با خودت به گور می بری پیشی
بلند شدم و روبروش قرار گرفتم انگشت سمتش گرفتم
_همین پیشی که میگی یه روزی میندازتت زندان اون موقع تلاش هایی که پیشی کوچولو کرد و هعی پنجول کشید تا آقا گرگه رو رو بنداز تو چاه علنی میشه میبینی
با تخصی تو صورتم غرید
رضا: جمله ی اولتو مثل اون روز میگی که برام همین گردنبند رو گرفتی پیشی کوچولوی من
_باورم نمیشه که فقط داری با جملات بازی میکنی رضا
مچ دستم رو تو چنگ اش گرفت
رضا : باید باور کنی .....من دیگه وقت ندارم با سرکار خانم حرف بزنم باید برم تشییع جنازه پدربزرگم میدونی که
دکمه ی کت اش رو بست و گردنبند رو از میز برداشت و از اتاق رفت بیرون ...
#panleo
#mehrashad
#ardiya
- ۴.۰k
- ۰۹ مرداد ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط