پارت 11

*دو روز بعد ، رفتم توی اتاق صلاح ها تا یه صلاح جدید بردارم تا شاید یکبار هم که شده بتونم از یه صلاح استفاده کنم ، جلوی دیوار پر از صلاح وایستاده بودم و بعد از اینکه انتخوابم رو کردم یه تبر بزرگ برداشتم یهو صدای شخصی رو بغل گوشم حس کردم طوری که نفس هاش پوستم رو مور مور کرد *

مایکل : صبح بخیر

*هول کردم و صلاح از دستم افتاد و و دستم خورد و تمام صلاح ها ریخت زمین ، برگشتم و پشت سرم مایکل رو دیدم ، از اینکه گند زده بودم خجالت کشیدم و گونه هام کمی سرخ شد *

مایکل : اوپس ... فکر کنم ترسوندمت ... متاسفم قصد ترسوندت رو نداشتم

امیلی : ن...نه تقصیر خودمه

*سریع شروع کردم به جمع کردن صلاح ها و مایکل شروع کرد به کمک کردن بهم *

مایکل : برام عجیبه یه حوری انقدر ترسو باشه

*خندید *

مایکل : اصلا چرا اومدی سپاه

امیلی : خب جناب عزرائیل گفتن ...

مایکل : فکر کنم داداشم دیگه توانایی انتخواب کردنش رو از دست داده

*خندید و منم آروم خندیدم *

امیلی : راستش من هیچ گناهی نداشتم اما چون خودکشی کرده بودم به عنوان مجازات برای این گناهم به ارتش حوری ها اومدم

*لبخند مایکل محو شد و با تعجب بهم نگاه کرد *

مایکل : تو خودکشی کردی ؟

*سریع خودش رو جمع و جور کرد و لبخند زد *

مایکل : میدونی اشکال نداره ... همه قوی نیستن ولی با تمرین همه چیز حل میشه ... اصلا اگه بخوای من خودم بهت مبارزه کردن رو یاد میدم

*با تعجب گفتم *

امیلی: واقعا ؟ ... منظورم اینه که اصلا وقتش رو داری ؟

مایکل : اره ... هر وقت سرم خلوط بود میام و چندتا تکنیک بهت یاد میدم

*بعد از اون مایکل هفته ای دو تا سه بار میومد پیشم و بهم تکنیک های جدید یاد میداد و کم‌کم صمیمیت بین ما شگل گرفت ، وقتی پیشش بودم حس میکردم میتونم خودم باشم و بعد داستان زندگیم رو به مایکل گفتم ، مایکل هم همیشه هوام رو داشت و هر وقت خسته بود میومد پیش من و از کار غر میزد ، یه سه ماه بعد ، توی اتاق شبیه سازی بودم *

مایکل : ضربه ی نهایی رو بزن !

*با زدن ضربه ی نهایی مبارزه رو بردم ، مایکل دستگاه شبیه ساز رو خاموش کرد و اومد سمتم *

مایکل : بزن قدش

*مشتش رو گرفت جلو و منم مشتم رو آروم به مشتش کوبیدم *

امیلی : رکود زدم ؟

مایکل : اره دفعه ی قبل چهل دقیقه و الان توی پونزده دقیقه ... البته وقتی من استادت باشم باید هم انقدر پیشرفت داشته باشی

*با غرور و شوخی گفت و من خندیدم*

امیلی : ولی فکر کنم استاد یادش رفته قرار بود برام جایزه بگیری

مایکل : کی گفته یادم رفته

*یه بشکن زد و یه کاسه پر از بستنی تو دستش ظاهر شد *

مایکل : این از جایزه برای شاگرد ممتازم که حرفای استادش گوش میده


*سه روز بعد ، مسابقه ی سنجش داشتیم و من مقام اول شده بودم *

آدم: حرکت آخرت خیلی خفن بود

لوت : اره ... سرعت عمل ت هم خیلی خوب بود

امیلی: ممنونم

آدم: خب حالا که مقام اول شدی نمیخوای به عنوان شرینیه اول شدنت من و لوت رو دعوت کنی شام ...

*خندیدم *

امیلی : من رستوران خوبی این اطراف نمیشناسم

لوت : ولی آدم تموم رستوران های بهشت رو میشناسه *خندید*

*بعد از اون من و لوت و آدم باهم رفیق شدیم و دیگه تنها نبودم و همش رو به مایکل مدیون بودم ، اون کمکم کرد که بتونم سرم رو بالا نگه دارم *

$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$

حس میکنم پارت 10 و 11 رو ریدم 😩

به بزرگیه خودتون ببخشید 🙏

این آخرین پارت فلش بک و از پارت های بعد به روال عادیه