فیک کوک دختر کوچولوی من پارت ۴۶
فیک کوک دختر کوچولوی من پارت⁴⁶
رزی : پارک هق
کوک : پارک جیمین
٪ یه لحظه لطفا . آها بله ایشون طبقه دوم اتاق پنجمی سمت راست ( هه فک کردید الان میام شبیه تک تک سریال های صدا و سیما میگم انتهای راه رو سمت چپ ؟ کور خوندید )
کوک : خیلی ممنون
وقتی از خانمه تشکر کردیم رفتیم جایی که گفته بود از پنجره اتاق دیدیم جیمین با لباس بیمارستان روی تخت خوابیده و دور کمرش پانسمان هست بهش یه سِرُم هم وصل بود یه دستگاه هم به نوک انگشت اشارش بود که به مانیتور بالا سرش وصل بود و ضربان قلبش رو نشون میداد ( مگه عمل کرده )
رزی تا چشمش به جیمین خورد واسه لحظه خشکش زد انگار یه سطل آب یخ ریخته بودی رو سرش . بعد چند ثانیه اشک هاش حتی بدتر از قبل می‌ریخت پایین انگار باهم مسابقه دو داشتن ( تشبیه جالبی تو این موقعیت نبود ولی خب )
رو صندلی های تو سالن جلو اتاق نشسته بودیم رزی دیگه حتی توان گریه کردن هم نداشت کل صورتش قرمز و خیس بود زیر چشماش پف کرده بود توی چشماش رگه های قرمز پر رنگ بود جونگکوک هم هر چند دقیقه یبار بلند میشد و راه می‌رفت معلوم بود استرس داره منم یه چشمم به رزی بود یه چشمم به شیشه اتاق جیمین به امید اینکه ببینم کی بهوش میاد. همینجوری که حواسم بود یهو دیدم دست جیمین داره یکم میخوره اول فک کردم دارم توهم میزنم بیشتر که نگاه کردم فهمیدم نه واقعا داره بهوش میاد
ات : رزی رزیییییییییی ( جیغ )
رزی : چیشده ( بی حال )
ات : نگاه کن دست جیمین تکون خورد داره بهوش میاددددد
همون لحظه کوک و رزی باهم برگشتن نگاه کردن
رزی : چی ؟ جدی ؟؟ ( تعجب + خوشحال )
رزی : پارک هق
کوک : پارک جیمین
٪ یه لحظه لطفا . آها بله ایشون طبقه دوم اتاق پنجمی سمت راست ( هه فک کردید الان میام شبیه تک تک سریال های صدا و سیما میگم انتهای راه رو سمت چپ ؟ کور خوندید )
کوک : خیلی ممنون
وقتی از خانمه تشکر کردیم رفتیم جایی که گفته بود از پنجره اتاق دیدیم جیمین با لباس بیمارستان روی تخت خوابیده و دور کمرش پانسمان هست بهش یه سِرُم هم وصل بود یه دستگاه هم به نوک انگشت اشارش بود که به مانیتور بالا سرش وصل بود و ضربان قلبش رو نشون میداد ( مگه عمل کرده )
رزی تا چشمش به جیمین خورد واسه لحظه خشکش زد انگار یه سطل آب یخ ریخته بودی رو سرش . بعد چند ثانیه اشک هاش حتی بدتر از قبل می‌ریخت پایین انگار باهم مسابقه دو داشتن ( تشبیه جالبی تو این موقعیت نبود ولی خب )
رو صندلی های تو سالن جلو اتاق نشسته بودیم رزی دیگه حتی توان گریه کردن هم نداشت کل صورتش قرمز و خیس بود زیر چشماش پف کرده بود توی چشماش رگه های قرمز پر رنگ بود جونگکوک هم هر چند دقیقه یبار بلند میشد و راه می‌رفت معلوم بود استرس داره منم یه چشمم به رزی بود یه چشمم به شیشه اتاق جیمین به امید اینکه ببینم کی بهوش میاد. همینجوری که حواسم بود یهو دیدم دست جیمین داره یکم میخوره اول فک کردم دارم توهم میزنم بیشتر که نگاه کردم فهمیدم نه واقعا داره بهوش میاد
ات : رزی رزیییییییییی ( جیغ )
رزی : چیشده ( بی حال )
ات : نگاه کن دست جیمین تکون خورد داره بهوش میاددددد
همون لحظه کوک و رزی باهم برگشتن نگاه کردن
رزی : چی ؟ جدی ؟؟ ( تعجب + خوشحال )
- ۵۴.۸k
- ۰۶ بهمن ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۱۲)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
