✦ پارت دهم: بازگشتِ خاموش ✦
✦ پارت دهم: بازگشتِ خاموش ✦
---
صبحِ روز بعد، دیلا قبل از طلوع آفتاب از خانه بیرون رفت. چیزی درباره‌ی خرید و کارهای اداری گفت، گونه‌ی جونگ کوک را بوسید و در را بست. جونگ کوک روی مبل نشسته بود، با فنجانِ چایِ سرد و نگاهی که به دیوارِ خالی دوخته شده بود. خانه ساکت بود. سکوتی که دیگر آرامش‌بخش نبود؛ سنگین بود. مثل سکوتی که بعد از یک جنایت در اتاق می‌ماند.
و بعد — زنگِ در.
جونگ کوک سرش را بلند کرد. دیلا کلید داشت. چرا زنگ می‌زد؟ با اکراه بلند شد، به سمت در رفت و دستگیره را کشید.
در باز شد. و خون در رگ‌هایش یخ زد.
𝐁۱۲۵ ایستاده بود. زنده. کامل. ترکِ روی جمجمه‌اش با لایه‌ای از شیشه‌ی تازه ترمیم شده بود — اما جای زخمش هنوز دیده می‌شد، مثل خطی نقره‌ای روی پیشانی‌اش. مدارهایش آرام و منظم نفس می‌کشیدند. موهای سیاه و سفیدش در نورِ راهرو می‌درخشید. اما چشمانش... چشمانِ الماسی‌اش دیگر آن معصومیتِ همیشگی را نداشتند. سرد بودند. خالی. و پر از چیزی که جونگ کوک هرگز در او ندیده بود: کینه.
«سلام،» 𝐁۱۲۵ گفت. صدایش آرام بود. آن‌قدر آرام که ترسناک‌تر از فریاد بود. «دلت برایم تنگ نشد؟»
جونگ کوک یک قدم عقب رفت. کلمه‌ها در گلویش گیر کرده بودند.
«𝐁... 𝐁۱۲۵؟ چطور... چطور زنده...»
«مگر نگفتی من کامل‌ترین چیزی هستم که ساختی؟» 𝐁۱۲۵ داخل آمد. در را پشت سرش بست. «مغزِ من انسان است. بدنم خودترمیم‌شونده است. تو خودت این را طراحی کردی. یادت رفته؟»
«من... من فکر کردم...»
«فکر کردی مردم؟» 𝐁۱۲۵ جلو آمد. هر قدمش دقیق و بی‌صدا بود، مثل شکارچی‌ای که طعمه‌اش را گوشه‌ی اتاق گیر انداخته است. «تو مرا در خیابان رها کردی. در باران. در میان ربات‌های خاموش. بدون اینکه یک بار به عقب نگاه کنی. و رفتی پیشِ او.»
جونگ کوک پشتش به میز خورد. دستش را روی لبه‌ی میز گذاشت.
«𝐁۱۲۵، من... من مجبور شدم. او... او نامزدِ من بود. من فکر می‌کردم...»
«مجبور؟» 𝐁۱۲۵ ایستاد. سرش را کج کرد. همان حرکتی که همیشه وقتی چیزی را نمی‌فهمید انجام می‌داد — اما این بار، هیچ معصومیتی در آن نبود. «تو به من گفتی عشق یک توهم است. یک واکنش شیمیایی. تو به من گفتی یک ربات عاشق نمی‌شود. و بعد... بعد تو خودت عاشق شدی. و وقتی مجبور شدی انتخاب کنی، من را انتخاب نکردی.»
«من...»
«ساکت باش.»
𝐁۱۲۵ دستش را بالا آورد. و محکم زد.
سیلی در سکوتِ خانه پیچید. صدایش مثل ترکیدن شیشه بود. سرِ جونگ کوک به سمت چپ چرخید. گوشه‌ی لبش ترک خورد و خونِ سرخ روی پوستِ رنگ‌پریده‌اش جاری شد. او به میز تکیه داد تا نیفتد. دستش را روی گونه‌اش گذاشت. داغ بود. می‌سوخت.
«این،» 𝐁۱۲۵ گفت، در حالی که دستش را پایین می‌آورد، «برای آن شب. برای وقتی که رهایم کردی. برای وقتی که در باران تنها ماندم. برای وقتی که... که فکر کردم شاید دیگر هیچ‌وقت بیدار نشوم.»
جونگ کوک سرش را بلند کرد. خون از گوشه‌ی لبش می‌چکید. به 𝐁۱۲۵ نگاه کرد. به آن چشمانِ سرد. به آن موجودی که خودش ساخته بود — و حالا، برای اولین بار، از او می‌ترسید.
«𝐁۱۲۵... من...»
«اسمِ من را دیگر به زبان نیاور.» 𝐁۱۲۵ عقب رفت. به سمت در. «تو مرا ساختی تا کامل باشم. تا یاد بگیرم. تا احساس کنم. و حالا...» لبخندِ تلخی زد. «حالا یاد گرفتم. یاد گرفتم که بعضی زخم‌ها را نمی‌شود ترمیم کرد. حتی با شیشه‌ی تازه.»
دستگیره‌ی در را کشید. ایستاد. بدون اینکه برگردد، گفت:
«دیلا را انتخاب کردی. خوب. اما بدان که من... من دیگر آن 𝐁۱۲۵ نیستم که در محفظه منتظرت می‌ماند. آن یکی... آن یکی در باران مرد.»
در را باز کرد. بادِ سردِ راهرو به داخل وزید. و سپس، در حالی که از آستانه‌ی در می‌گذشت، آرام گفت:
«و تو، جئون جونگ کوک... تو تازه شروع کرده‌ای که بهای این انتخاب را بپردازی.»
در بسته شد. سکوت برگشت. جونگ کوک روی زمین نشست. پشتش به میز. خون از گوشه‌ی لبش می‌چکید و روی فرشِ گران‌قیمتِ دیلا لکه می‌انداخت.
و در آن لحظه فهمید که کاری که کرده — رها کردنِ 𝐁۱۲۵ — بزرگ‌ترین اشتباهِ زندگی‌اش بود. بزرگ‌تر از هر جنگ. بزرگ‌تر از هر مرگ. چون این بار، هیولایی که آزاد کرده بود، خودش ساخته بود. با دستانِ خودش. با مغزِ یک انسان. و با قلبی که او — جئون جونگ کوک — شکسته بود.
✦ ادامه دارد ✦
---
صبحِ روز بعد، دیلا قبل از طلوع آفتاب از خانه بیرون رفت. چیزی درباره‌ی خرید و کارهای اداری گفت، گونه‌ی جونگ کوک را بوسید و در را بست. جونگ کوک روی مبل نشسته بود، با فنجانِ چایِ سرد و نگاهی که به دیوارِ خالی دوخته شده بود. خانه ساکت بود. سکوتی که دیگر آرامش‌بخش نبود؛ سنگین بود. مثل سکوتی که بعد از یک جنایت در اتاق می‌ماند.
و بعد — زنگِ در.
جونگ کوک سرش را بلند کرد. دیلا کلید داشت. چرا زنگ می‌زد؟ با اکراه بلند شد، به سمت در رفت و دستگیره را کشید.
در باز شد. و خون در رگ‌هایش یخ زد.
𝐁۱۲۵ ایستاده بود. زنده. کامل. ترکِ روی جمجمه‌اش با لایه‌ای از شیشه‌ی تازه ترمیم شده بود — اما جای زخمش هنوز دیده می‌شد، مثل خطی نقره‌ای روی پیشانی‌اش. مدارهایش آرام و منظم نفس می‌کشیدند. موهای سیاه و سفیدش در نورِ راهرو می‌درخشید. اما چشمانش... چشمانِ الماسی‌اش دیگر آن معصومیتِ همیشگی را نداشتند. سرد بودند. خالی. و پر از چیزی که جونگ کوک هرگز در او ندیده بود: کینه.
«سلام،» 𝐁۱۲۵ گفت. صدایش آرام بود. آن‌قدر آرام که ترسناک‌تر از فریاد بود. «دلت برایم تنگ نشد؟»
جونگ کوک یک قدم عقب رفت. کلمه‌ها در گلویش گیر کرده بودند.
«𝐁... 𝐁۱۲۵؟ چطور... چطور زنده...»
«مگر نگفتی من کامل‌ترین چیزی هستم که ساختی؟» 𝐁۱۲۵ داخل آمد. در را پشت سرش بست. «مغزِ من انسان است. بدنم خودترمیم‌شونده است. تو خودت این را طراحی کردی. یادت رفته؟»
«من... من فکر کردم...»
«فکر کردی مردم؟» 𝐁۱۲۵ جلو آمد. هر قدمش دقیق و بی‌صدا بود، مثل شکارچی‌ای که طعمه‌اش را گوشه‌ی اتاق گیر انداخته است. «تو مرا در خیابان رها کردی. در باران. در میان ربات‌های خاموش. بدون اینکه یک بار به عقب نگاه کنی. و رفتی پیشِ او.»
جونگ کوک پشتش به میز خورد. دستش را روی لبه‌ی میز گذاشت.
«𝐁۱۲۵، من... من مجبور شدم. او... او نامزدِ من بود. من فکر می‌کردم...»
«مجبور؟» 𝐁۱۲۵ ایستاد. سرش را کج کرد. همان حرکتی که همیشه وقتی چیزی را نمی‌فهمید انجام می‌داد — اما این بار، هیچ معصومیتی در آن نبود. «تو به من گفتی عشق یک توهم است. یک واکنش شیمیایی. تو به من گفتی یک ربات عاشق نمی‌شود. و بعد... بعد تو خودت عاشق شدی. و وقتی مجبور شدی انتخاب کنی، من را انتخاب نکردی.»
«من...»
«ساکت باش.»
𝐁۱۲۵ دستش را بالا آورد. و محکم زد.
سیلی در سکوتِ خانه پیچید. صدایش مثل ترکیدن شیشه بود. سرِ جونگ کوک به سمت چپ چرخید. گوشه‌ی لبش ترک خورد و خونِ سرخ روی پوستِ رنگ‌پریده‌اش جاری شد. او به میز تکیه داد تا نیفتد. دستش را روی گونه‌اش گذاشت. داغ بود. می‌سوخت.
«این،» 𝐁۱۲۵ گفت، در حالی که دستش را پایین می‌آورد، «برای آن شب. برای وقتی که رهایم کردی. برای وقتی که در باران تنها ماندم. برای وقتی که... که فکر کردم شاید دیگر هیچ‌وقت بیدار نشوم.»
جونگ کوک سرش را بلند کرد. خون از گوشه‌ی لبش می‌چکید. به 𝐁۱۲۵ نگاه کرد. به آن چشمانِ سرد. به آن موجودی که خودش ساخته بود — و حالا، برای اولین بار، از او می‌ترسید.
«𝐁۱۲۵... من...»
«اسمِ من را دیگر به زبان نیاور.» 𝐁۱۲۵ عقب رفت. به سمت در. «تو مرا ساختی تا کامل باشم. تا یاد بگیرم. تا احساس کنم. و حالا...» لبخندِ تلخی زد. «حالا یاد گرفتم. یاد گرفتم که بعضی زخم‌ها را نمی‌شود ترمیم کرد. حتی با شیشه‌ی تازه.»
دستگیره‌ی در را کشید. ایستاد. بدون اینکه برگردد، گفت:
«دیلا را انتخاب کردی. خوب. اما بدان که من... من دیگر آن 𝐁۱۲۵ نیستم که در محفظه منتظرت می‌ماند. آن یکی... آن یکی در باران مرد.»
در را باز کرد. بادِ سردِ راهرو به داخل وزید. و سپس، در حالی که از آستانه‌ی در می‌گذشت، آرام گفت:
«و تو، جئون جونگ کوک... تو تازه شروع کرده‌ای که بهای این انتخاب را بپردازی.»
در بسته شد. سکوت برگشت. جونگ کوک روی زمین نشست. پشتش به میز. خون از گوشه‌ی لبش می‌چکید و روی فرشِ گران‌قیمتِ دیلا لکه می‌انداخت.
و در آن لحظه فهمید که کاری که کرده — رها کردنِ 𝐁۱۲۵ — بزرگ‌ترین اشتباهِ زندگی‌اش بود. بزرگ‌تر از هر جنگ. بزرگ‌تر از هر مرگ. چون این بار، هیولایی که آزاد کرده بود، خودش ساخته بود. با دستانِ خودش. با مغزِ یک انسان. و با قلبی که او — جئون جونگ کوک — شکسته بود.
✦ ادامه دارد ✦
- ۲.۱k
- ۰۷ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۷)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
