داستان کوتاه در انتظارش نویسنده الهه پورعلی

پارت نه



غذای خوش‌مزه و لذیذ مادر چه زیبا به دل ‌چسبید، تمام که می‌شود با بوسه‌‌ای از جنس مهر تشکر می‌کنم و از سر سفره بلند شده و به سمت حیاط قدم برمی‌دارم.
با پوشیدن کفش‌هایم روی اولین پله که سردی‌اش تنم را می‌لرزاند می‌نشینم.
باد تندی می‌وزد انگار هوا بارانی خواهد بود، سرم را به سمت آسمان پهناور و بزرگ خداوند بلند کرده و قبل از دیدن ستاره‌هایم، از خدا تشکر می‌کنم، بابت همه چیز، همه چیز و همه کس، همه کس و هرروزم، هرروزم و امروزم.
باد هو-هو‌کنان از دل برگ‌های درختان عبور کرده و شاخ‌و برگ هر درخت را با عبورش می‌تکاند، دوباره هو-هو می‌کند و آب حوض را موج‌دار می‌کند، با لذت به تماشای این خلقت زیبای پروروگار می‌نشینم و دوباره شکر می‌کنم.
باز سر به آسمان بلند کرده و به دنبال ستاره‌های پرنورم می‌گردم.
با پیدا کردنشان لبخند پهنی روی لبانم نقش می‌بندد. جوری وابسته‌شان شده‌ام انگار که خریدمشان.
باز از او می‌گویم، باز از دل می‌گویم، دلی که به یک نگاه باختمش، دلی که به دوچشم زمردی باختمش، دلی که...
کمی حرف زده و خود را خالی می‌کنم و همان موقع با چکیدن قطره‌ی درشت باران روی دماغم با خنده از جا بلند می‌شوم.
با بلند شدنم باران شدت می‌گیرد و به ثانیه نکشیده به شر-شر تبدیل می‌شود.
خدایا من عاشق بارانت هستم، بارانی که اول نعمت است و بعد رحمت، اول برکت است و بعد نشانه‌ی قدرت، قدرت و بزرگی‌ات، خدای مهربانم، ای برآورده کننده‌ی آرزوها، برآورده کن آرزوهای‌مان را‌.
سریع به داخل رفته و وارد اتاقم می‌شوم، و دلم تنها چیزی که می‌خواهد باز مرور خاطرات است. خاطراتی که در این دفتر طلایی با عشق نوشته شده‌اند، مینشینم روی تخت و دفتر را روی پاهایم می‌گذارم، بازش می‌کنم و به نوشته‌های صفحه سوم چشم می‌دوزم.

(خاطره سوم)

یکی از روزهای با او بودنم برمی‌گردد به یک ماه بعد از تولدم، روزی که از صبح آن روز دل در دلم می‌جوشید و از فرط خوشحالی زبانم درحال بند آمدن بود.
همان لحظه که مادر خبر گردش دورهمی را داده بود دلم برای امروز پر می‌کشید.
عمو(پدر ساعد) با پدر و پدر با مادر صحبت کرده بودند و امروز قرار بود عازم کوه شویم، کوهنوردی به همراه عشق زندگی‌ات چه عالمی داشت و بی‌خبر بودیم.
با هیجان کوله‌ام را آماده کرده و لباس‌هایم را تن کرده بودم و منتظر اشاره‌ای از پدر بودم تا راه بیافتیم.
همان‌طور که در حیاط نشسته بودم متوجه صحبت‌های مادر و پدر داخل خانه شدم، از فال‌گوشی متنفر بودم اما با شنیدن بحث جدی‌شان کمی خود را نزدیک در کردم تا خوب بشنوم.
- خب سوده بزرگ شده بچه که نیست ماشاا...
- می‌دونم خانوم ولی خیلی زوده.
-اما این خواستگار‌ها خیلی اصرار دارن، خیلی هم خوبن پسره دکتره و....
با شنیدن اسم خواستگار قلبم به درد آمد. من؟ خواستگار؟
عمرا!
من به دنبال عشق و خواستگار به دنبال من!
چه با خود فکر کرده‌اند، عمرا تن به این کار بدهم. فکرم را آزاد کردم، چون دلیلی برای فکر کردن نبود و از جایم بلند شده و پدر را صدا زدم.
دقایقی گذشت و هردو از خانه خارج شدند. بدون حرف سوار ماشین شده و حرکت کردیم. در آن مکانی که قرار گذاشته شده بودند به آن‌ها رسیدیم و منتظر عموی بزرگم و ساعد که دیر کرده بود، شدیم.
ضربان قلبم با ایستادن ماشین شدت گرفت، خب این بعید نبود که با دیدن ماشین ساعد، از خودبی‌خود شوم، تازه این ماشینش بود اگر خودش را می‌دیدم چه می‌کردم!؟