آخرین نفس عشق

اما سرنوشت، گاهی اوقات بی‌رحم‌تر از آن است که بتوان تصورش را کرد. چند ماه از آن شب رویایی گذشت. ا/ت و جونگ کوک، حالا زوجی بودند که عشق زندگیشون رو پر کرده بود. یک روز، در حین عملیات تعقیب و گریز یک باند خطرناک مواد مخدر، در یک انبار متروکه گیر افتادند. درگیری شدت گرفته بود و گلوله‌ها از هر سو شلیک می‌شدند. ا/ت و جونگ کوک، پشت جعبه‌های چوبی پناه گرفته بودند و با دشمن درگیر بودند.

در میان دود و آتش، ناگهان یکی از خلافکارها با یک نارنجک دستی ظاهر شد. جونگ کوک متوجه شد که ا/ت در معرض خطر مستقیم است. انفجار نارنجک می‌توانست او را از بین ببرد. بدون فکر، بدون تردید، جونگ کوک خود را روی ا/ت انداخت و نارنجک را به سمت خود کشید. صدای مهیب انفجار در انبار پیچید و گرد و غبار همه جا را فرا گرفت.

وقتی ا/ت به خود آمد، دید که جونگ کوک روی اوست و بدنش به شدت آسیب دیده است. فریاد کشید: "جونگ کوک! جونگ کوک عزیزم! جواب بده!" اما پاسخی نبود. فقط صدای نفس‌های ضعیف و بریده‌ی او شنیده می‌شد. ا/ت با گریه و زاری سعی کرد او را تکان دهد. صورت جونگ کوک غرق در خون بود، اما لب‌هایش هنوز لبخند کمرنگی داشت. او به ا/ت نگاه می‌کرد، نگاهی پر از عشق و خداحافظی. "ا/ت... من... من همیشه... دوستت خواهم داشت..." این آخرین کلماتش بود. سپس چشمانش بسته شد و نفسش برای همیشه قطع شد.

اشک‌های ا/ت بی‌وقفه می‌ریخت. دنیا برایش به پایان رسیده بود. جونگ کوک، عشق زندگی‌اش، کسی که برای نجات او جانش را فدا کرده بود، حالا دیگر نبود. در آن انبار تاریک، میان صدای آژیر پلیس‌ها که نزدیک می‌شدند، ا/ت در آغوش معشوق از دست رفته‌اش، شکسته و ویران بود. عشقشان در اوج، با تلخ‌ترین شکل ممکن به پایان رسیده بود. فداکاری او، زیباترین و در عین حال غم‌انگیزترین یادگار از پلیسی بود که عشق را با تمام وجودش تجربه کرد و برای آن جان باخت. حسرت، اندوه و عشقی که هرگز خاموش نمی‌شد، تنها چیزی بود که از آن روز برای ا/ت باقی ماند.

پایان....