تکپارتی | جونگکوک

باران از عصر شروع شده بود.

خیابان‌ها خیس و چراغ‌های شهر روی
آسفالت کشیده شده بودند. ا/ت کنار پنجره‌ی کافه نشسته بود و با انگشتش روی بخار شیشه خط‌های نامفهوم می‌کشید.

گوشی‌اش دوباره لرزید.

جونگ‌کوک:
«هنوز اونجایی؟»

لبخند کوچکی روی لب‌هایش نشست.

ا/ت:
«آره. چرا؟»

چند ثانیه بعد...

جونگ‌کوک:
«هیچی. فقط... امشب تنها برنگرد.»

ا/ت ابروهایش را بالا انداخت.

ا/ت:
«مگه چی شده؟»

پیام بعدی خیلی کوتاه بود.
جونگ‌کوک:

«من میام دنبالت.»

تقریباً نیم ساعت بعد، زنگ بالای در کافه به صدا درآمد.

ا/ت سرش را بالا آورد.

جونگ‌کوک با موهای کمی خیس و هودی مشکی وارد شد. نگاهش تمام کافه را گشت تا بالاخره روی ا/ت ثابت ماند.

آرام به سمتش رفت.

— «بریم؟»

ا/ت خندید.

— «برای همین اومدی تو این بارون؟»

جونگ‌کوک شانه‌ای بالا انداخت.

— «گفتم که تنها نری.»

وقتی از کافه بیرون آمدند، باران هنوز می‌بارید.

جونگ‌کوک چتر را بالای سر ا/ت گرفت و خودش کمی بیرون از چتر راه رفت.
ا/ت متوجه شد.

— «خودت خیس شدی.»

جونگ‌کوک لبخند زد.

— «مهم نیست.»

— «چرا همیشه اینطوری‌ای؟»

چند لحظه سکوت کرد.

بعد با صدای آرامی گفت:

— «چون بعضی آدما... ارزش اینو دارن که آدم حواسش بهشون باشه.»

ا/ت چیزی نگفت.

فقط به قطره‌های بارانی نگاه کرد که از لبه‌ی چتر پایین می‌افتادند.


و جونگ‌کوک همان‌طور که کنارش قدم می‌زد، لبخند خیلی کوچکی زد.

شاید بعضی احساس‌ها قرار نبود با جمله‌های بزرگ گفته شوند...

گاهی فقط کافی بود کسی، وسط یک شب بارانی، برگردد و بماند.ض


𓆩🦋 계속됩니다... 𐙚𓆪
𓂃 𐙚 𝑱𝑲 𐙚 𓂃