اولین دیدار در زیر باران/پارت۱
پارتی اول: اولین برخورد در زیر باران
باران بیامان بر آسفالت خیس یوکوهاما میکوبید. چویا ناکاهارا، که این روزها بیشتر از همیشه احساس سردرگمی میکرد، سعی داشت با قدمهای تند، خودش را از این هوای گرفته و اندوه پنهان در دلش دور کند. او که همیشه محکم و استوار بود، حالا در دنیای جدیدی قدم گذاشته بود؛ دنیایی که هویتش کمی تغییر کرده بود و او را در قالب دختری جوان و ظریف قرار داده بود. این تحول ناگهانی، هرچند او را در موقعیتهای جدیدی قرار میداد، اما حس بیگانگی عمیقی در او ایجاد کرده بود.
ناگهان، در میان همهمه شهر و صدای باران، پایش لغزید. قبل از اینکه بتواند تعادلش را حفظ کند، به زمین افتاد و کیف دستیاش با صدای بلندی باز شد و محتویاتش در میان گل و لای پخش شد. با درماندگی به اطراف نگاه کرد، اما همه غرق در دنیای خودشان بودند. لبهایش از سر خشم و ناامیدی لرزید.
همان لحظه، سایهای بلند بالای سرش قرار گرفت. مردی با موهای شکلاتی نامرتب و لبخندی مرموز که زیر نور کمجان چراغ خیابان برق میزد، به او خیره شده بود. "اوه، اوه... به نظر میاد یه فرشتهی کوچولو امروز تصمیم گرفته با زمین دوست بشه." صدای دازای اوسامو بود، صدایی که همیشه ترکیبی از تمسخر و شیطنت داشت.
چویا، با گونههای گلگون از خجالت و خشم، سرش را بالا آورد. "تو... تو کی هستی؟ مزاحم نشو!"
دازای با خنده، خم شد و شروع به جمع کردن وسایل پراکندهی چویا کرد. "من؟ من فقط یه رهگذر سادهام که به فرشتههای زمینخورده کمک میکنه. اسمم دازایه. و تو... خب، تو به نظر میای یه مقدار توی دردسر افتادی." او دفترچهی کوچکی را برداشت که خیس شده بود و با حالتی نمایشی گفت: "دفتر خاطرات؟ یا شاید... دفتر شعرهات؟"
چویا با حرص دفتر را از دستش قاپید. "به تو ربطی نداره! ولم کن."
دازای با همان لبخند همیشگی، دستش را به سمت او دراز کرد. "بلند شو، کوچولو. اینجوری موندن زیر بارون کار آدمهای عاقل نیست. مگه اینکه بخوای یه شعر غمگین جدید دربارهی سرماخوردگی بسرایی."
چویا با تردید به دست دازای نگاه کرد. با وجود تمام حس ناخوشایندی که نسبت به او داشت، کمکش را رد نکرد. دستش را گرفت و دازای با قدرتی نامحسوس او را بلند کرد. برای لحظهای، نگاهشان در هم قفل شد. در چشمهای دازای، چیزی فراتر از شیطنت دیده میشد؛ نوعی کنجکاوی عمیق و شاید... کمی دلسوزی؟ و در چشمهای چویا، خشم و درماندگی با حس غریبهای از کنجکاوی و کشش در هم آمیخته بود.
"ممنونم." چویا به سختی گفت و سعی کرد نگاهش را بدزدد.
دازای سرش را تکان داد. "خواهش میکنم. حالا اگه مشکلی نیست، من باید برم. اما... شاید دوباره همدیگه رو دیدیم؟ یوکوهاما جای بزرگیه، ولی گاهی وقتها سرنوشت آدمها رو به هم میرسونه." او با چشمکی خداحافظی کرد و در میان باران ناپدید شد.
چویا تنها ایستاده بود، قلبش تند میزد و سرمای باران دیگر آزارش نمیداد. حس میکرد چیزی در این برخورد کوتاه تغییر کرده است. انگار قطعهای گمشده از پازل وجودش، حالا در کنار حضور مرموز دازای، کمی معنا پیدا کرده بود
________________☆______________
لطفا زیادمون کنید
#دازای
#دازای_اوسامو
#چویا
باران بیامان بر آسفالت خیس یوکوهاما میکوبید. چویا ناکاهارا، که این روزها بیشتر از همیشه احساس سردرگمی میکرد، سعی داشت با قدمهای تند، خودش را از این هوای گرفته و اندوه پنهان در دلش دور کند. او که همیشه محکم و استوار بود، حالا در دنیای جدیدی قدم گذاشته بود؛ دنیایی که هویتش کمی تغییر کرده بود و او را در قالب دختری جوان و ظریف قرار داده بود. این تحول ناگهانی، هرچند او را در موقعیتهای جدیدی قرار میداد، اما حس بیگانگی عمیقی در او ایجاد کرده بود.
ناگهان، در میان همهمه شهر و صدای باران، پایش لغزید. قبل از اینکه بتواند تعادلش را حفظ کند، به زمین افتاد و کیف دستیاش با صدای بلندی باز شد و محتویاتش در میان گل و لای پخش شد. با درماندگی به اطراف نگاه کرد، اما همه غرق در دنیای خودشان بودند. لبهایش از سر خشم و ناامیدی لرزید.
همان لحظه، سایهای بلند بالای سرش قرار گرفت. مردی با موهای شکلاتی نامرتب و لبخندی مرموز که زیر نور کمجان چراغ خیابان برق میزد، به او خیره شده بود. "اوه، اوه... به نظر میاد یه فرشتهی کوچولو امروز تصمیم گرفته با زمین دوست بشه." صدای دازای اوسامو بود، صدایی که همیشه ترکیبی از تمسخر و شیطنت داشت.
چویا، با گونههای گلگون از خجالت و خشم، سرش را بالا آورد. "تو... تو کی هستی؟ مزاحم نشو!"
دازای با خنده، خم شد و شروع به جمع کردن وسایل پراکندهی چویا کرد. "من؟ من فقط یه رهگذر سادهام که به فرشتههای زمینخورده کمک میکنه. اسمم دازایه. و تو... خب، تو به نظر میای یه مقدار توی دردسر افتادی." او دفترچهی کوچکی را برداشت که خیس شده بود و با حالتی نمایشی گفت: "دفتر خاطرات؟ یا شاید... دفتر شعرهات؟"
چویا با حرص دفتر را از دستش قاپید. "به تو ربطی نداره! ولم کن."
دازای با همان لبخند همیشگی، دستش را به سمت او دراز کرد. "بلند شو، کوچولو. اینجوری موندن زیر بارون کار آدمهای عاقل نیست. مگه اینکه بخوای یه شعر غمگین جدید دربارهی سرماخوردگی بسرایی."
چویا با تردید به دست دازای نگاه کرد. با وجود تمام حس ناخوشایندی که نسبت به او داشت، کمکش را رد نکرد. دستش را گرفت و دازای با قدرتی نامحسوس او را بلند کرد. برای لحظهای، نگاهشان در هم قفل شد. در چشمهای دازای، چیزی فراتر از شیطنت دیده میشد؛ نوعی کنجکاوی عمیق و شاید... کمی دلسوزی؟ و در چشمهای چویا، خشم و درماندگی با حس غریبهای از کنجکاوی و کشش در هم آمیخته بود.
"ممنونم." چویا به سختی گفت و سعی کرد نگاهش را بدزدد.
دازای سرش را تکان داد. "خواهش میکنم. حالا اگه مشکلی نیست، من باید برم. اما... شاید دوباره همدیگه رو دیدیم؟ یوکوهاما جای بزرگیه، ولی گاهی وقتها سرنوشت آدمها رو به هم میرسونه." او با چشمکی خداحافظی کرد و در میان باران ناپدید شد.
چویا تنها ایستاده بود، قلبش تند میزد و سرمای باران دیگر آزارش نمیداد. حس میکرد چیزی در این برخورد کوتاه تغییر کرده است. انگار قطعهای گمشده از پازل وجودش، حالا در کنار حضور مرموز دازای، کمی معنا پیدا کرده بود
________________☆______________
لطفا زیادمون کنید
#دازای
#دازای_اوسامو
#چویا
- ۵.۱k
- ۰۷ اردیبهشت ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۵)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط