part 36
part 36
مارال جیمین را در گلخونه پیدا کرد. روی زمین نشسته بود. پشتش به شیشههای بارانخورده. زانوهایش را بغل کرده بود. تا مارال را دید، سرش را بلند کرد. نگاهش خسته بود.
«چطوره؟» پرسید. صدایش خنثی بود.
«بهتره.» مارال کنارش نشست. سکوت. صدای باران. «جیمین...»
«دیدی که من دیدم؟» جیمین نگاهش کرد. «دستش رو گرفتی. مثل کسی که...» مکث کرد. کلمه را نگفت.
مارال سرش را پایین انداخت. «جیمین، من...»
«دوستش داری؟»
مارال ساکت شد. جواب دادن به این سؤال، مثل راه رفتن روی شیشه بود.
جیمین لبخند تلخی زد. «جواب نده. از چشمت میخونم.» از جا بلند شد. به شیشهی بارانخورده نگاه کرد. «میرم مرزهای شمالی. شورشیها اونجا هم هستن. سلستیا به یه فرمانده نیاز داره.»
مارال بلند شد. «جیمین...»
«مارال.» جیمین برگشت. صورتش آرام بود. «من نمیخوام بین تو و سوهو بمونم. نه به این شکل. من...» صدایش لرزید. «...من نمیتونم تماشا کنم که با اون خوشبخت میشی. ولی نمیخوام بهت هم زور بگم.»
مارال چشمانش پر از اشک شد. «تو همیشه برام مهم بودی.»
«میدونم.» جیمین دستش را بالا آورد. گونهی مارال را لمس کرد. آرام. «ولی اینبار، من باید برم. تا وقتی که دلم آروم بشه.» دستش را پایین آورد. «مراقب خودت باش، مارال.»
و از گلخونه بیرون رفت. زیر باران. مارال پشت شیشه ایستاد. اشکهایش با قطرههای باران یکی شدند.
---
شب، سوهو در اتاق مطالعهاش نشسته بود. جیمین وارد شد. سوهو سرش را بالا آورد.
«میرم شمال.» جیمین گفت. «مرزها رو امن میکنم.»
سوهو مکث کرد. «چرا؟»
«چون اینجا نمیتونم بمونم.» جیمین به چشمانش نگاه کرد. «ولی سوهو... اگه یه بار، فقط یه بار، به مارال آسیب بزنی...» مکث کرد. «...برمیگردم و تخت رو ازت میگیرم.»
سوهو به برادرش نگاه کرد. طولانی. بعد، سرش را تکان داد. «مراقب خودت باش.»
جیمین از اتاق بیرون رفت. سوهو به پشت میز تکیه داد. چشمانش را بست. برادر...
👑💛
مارال جیمین را در گلخونه پیدا کرد. روی زمین نشسته بود. پشتش به شیشههای بارانخورده. زانوهایش را بغل کرده بود. تا مارال را دید، سرش را بلند کرد. نگاهش خسته بود.
«چطوره؟» پرسید. صدایش خنثی بود.
«بهتره.» مارال کنارش نشست. سکوت. صدای باران. «جیمین...»
«دیدی که من دیدم؟» جیمین نگاهش کرد. «دستش رو گرفتی. مثل کسی که...» مکث کرد. کلمه را نگفت.
مارال سرش را پایین انداخت. «جیمین، من...»
«دوستش داری؟»
مارال ساکت شد. جواب دادن به این سؤال، مثل راه رفتن روی شیشه بود.
جیمین لبخند تلخی زد. «جواب نده. از چشمت میخونم.» از جا بلند شد. به شیشهی بارانخورده نگاه کرد. «میرم مرزهای شمالی. شورشیها اونجا هم هستن. سلستیا به یه فرمانده نیاز داره.»
مارال بلند شد. «جیمین...»
«مارال.» جیمین برگشت. صورتش آرام بود. «من نمیخوام بین تو و سوهو بمونم. نه به این شکل. من...» صدایش لرزید. «...من نمیتونم تماشا کنم که با اون خوشبخت میشی. ولی نمیخوام بهت هم زور بگم.»
مارال چشمانش پر از اشک شد. «تو همیشه برام مهم بودی.»
«میدونم.» جیمین دستش را بالا آورد. گونهی مارال را لمس کرد. آرام. «ولی اینبار، من باید برم. تا وقتی که دلم آروم بشه.» دستش را پایین آورد. «مراقب خودت باش، مارال.»
و از گلخونه بیرون رفت. زیر باران. مارال پشت شیشه ایستاد. اشکهایش با قطرههای باران یکی شدند.
---
شب، سوهو در اتاق مطالعهاش نشسته بود. جیمین وارد شد. سوهو سرش را بالا آورد.
«میرم شمال.» جیمین گفت. «مرزها رو امن میکنم.»
سوهو مکث کرد. «چرا؟»
«چون اینجا نمیتونم بمونم.» جیمین به چشمانش نگاه کرد. «ولی سوهو... اگه یه بار، فقط یه بار، به مارال آسیب بزنی...» مکث کرد. «...برمیگردم و تخت رو ازت میگیرم.»
سوهو به برادرش نگاه کرد. طولانی. بعد، سرش را تکان داد. «مراقب خودت باش.»
جیمین از اتاق بیرون رفت. سوهو به پشت میز تکیه داد. چشمانش را بست. برادر...
👑💛
- ۱۱۹
- ۲۹ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط