پارت ۷۲
شب بود. تو اتاق خواب نشسته بودم و به عکس اون پسر بچه نگاه میکردم. یه برادر. یه دوقلو.
تهیونگ وارد اتاق شد. با یه فنجون قهوه.
& پیرمرد یه سرنخ پیدا کرده.
· چ... چه سرنخی؟
& یه دکتر که سالها پیش تو تیم ژان وی بوده. دکتر «لی». اون تنها کسیه که میدونه برادرت کجاست. ولی...
· ولی چی؟
& ولی اون دو سال پیش از ژان وی جدا شده و الان تو یه مطبِ خصوصی، تو یکی از خیابونهای قدیمی مرکز شهر کار میکنه. ژان وی هم هیچوقت سراغش نرفته، چون میدونه اگه دکتر لی حرف بزنه، همه چیز لو میره.
· پ... پس باید بریم پیشش.
& باید بریم. ولی این بار، ما با هم میریم. بدون جنگ. بدون اسلحه
فردا صبح. یه ماشین مشکی ساده، بدون هیچ محافظی. تهیونگ رانندگی میکرد. از خیابونهای شلوغ مرکز شهر رد شدیم. رسیدیم به یه کوچهی قدیمی و باریک. یه مطب کوچیک و قدیمی با تابلوی رنگورو شده.
تهیونگ در زد. چند لحظه بعد، یه مرد میونسال با عینک و موهای جو گندمی در رو باز کرد. با دیدن تهیونگ، رنگش پرید و خواست در رو ببنده. ولی تهیونگ سریع پاش رو لای در گذاشت.
& سلام دکتر. ما فقط میخوایم چند تا سوال بپرسیم.
وارد مطب شدیم. بوی الکل و دارو میداد. دکتر لی پشت میزش نشست. دستهاش میلرزید.
* من... من دیگه با ژان وی کار نمیکنم. من فقط یه دکتر معمولیام.
& ما از طرف ژان وی نیومدیم. ما اومدیم دربارهی «پروژهی سایه» بدونیم.
دکتر لی با شنیدن این اسم، یهو رنگش مثل گچ سفید شد.
* ش... شما... شما از کجا این اسم رو میدونید؟
تهیونگ عکس اون پسر بچه رو از جیبش درآورد و گذاشت روی میز.
& این پسر کجاست؟
دکتر لی به عکس نگاه کرد. یه قطره عرق روی پیشونیش نشست. بعد سرش رو بلند کرد و به من نگاه کرد. یه نگاه طولانی.
* خ... خانم... شما... شما دقیقاً همون چشمهای اون پسر رو دارید.
قلبم ایستاد.
· ش... شما برادرم رو دیدید؟
دکتر لی یه نفس عمیق کشید.
* من نه تنها دیدمش، بلکه... من اون بچهها رو از هم جدا کردم.
تهیونگ یه قدم جلو اومد. سرد و خشن.
& پس بگو کجاست. الان.
دکتر لی سرش رو پایین انداخت.
& (دکتر لی) اون... اون تو یه مرکز نگهداری تو حاشیهی شهره. ولی...
(سرش رو بلند کرد. چشمهاش پر از ترس بود) ولی اگه میرید دنبالش، باید بدونید که اون دیگه اون بچهی معصوم نیست. اون... اون به یه هیولا تبدیل شده
(لطفا به ۱۰۰ لایک برسونید🥲 بازنشر هم بزنین)
تهیونگ وارد اتاق شد. با یه فنجون قهوه.
& پیرمرد یه سرنخ پیدا کرده.
· چ... چه سرنخی؟
& یه دکتر که سالها پیش تو تیم ژان وی بوده. دکتر «لی». اون تنها کسیه که میدونه برادرت کجاست. ولی...
· ولی چی؟
& ولی اون دو سال پیش از ژان وی جدا شده و الان تو یه مطبِ خصوصی، تو یکی از خیابونهای قدیمی مرکز شهر کار میکنه. ژان وی هم هیچوقت سراغش نرفته، چون میدونه اگه دکتر لی حرف بزنه، همه چیز لو میره.
· پ... پس باید بریم پیشش.
& باید بریم. ولی این بار، ما با هم میریم. بدون جنگ. بدون اسلحه
فردا صبح. یه ماشین مشکی ساده، بدون هیچ محافظی. تهیونگ رانندگی میکرد. از خیابونهای شلوغ مرکز شهر رد شدیم. رسیدیم به یه کوچهی قدیمی و باریک. یه مطب کوچیک و قدیمی با تابلوی رنگورو شده.
تهیونگ در زد. چند لحظه بعد، یه مرد میونسال با عینک و موهای جو گندمی در رو باز کرد. با دیدن تهیونگ، رنگش پرید و خواست در رو ببنده. ولی تهیونگ سریع پاش رو لای در گذاشت.
& سلام دکتر. ما فقط میخوایم چند تا سوال بپرسیم.
وارد مطب شدیم. بوی الکل و دارو میداد. دکتر لی پشت میزش نشست. دستهاش میلرزید.
* من... من دیگه با ژان وی کار نمیکنم. من فقط یه دکتر معمولیام.
& ما از طرف ژان وی نیومدیم. ما اومدیم دربارهی «پروژهی سایه» بدونیم.
دکتر لی با شنیدن این اسم، یهو رنگش مثل گچ سفید شد.
* ش... شما... شما از کجا این اسم رو میدونید؟
تهیونگ عکس اون پسر بچه رو از جیبش درآورد و گذاشت روی میز.
& این پسر کجاست؟
دکتر لی به عکس نگاه کرد. یه قطره عرق روی پیشونیش نشست. بعد سرش رو بلند کرد و به من نگاه کرد. یه نگاه طولانی.
* خ... خانم... شما... شما دقیقاً همون چشمهای اون پسر رو دارید.
قلبم ایستاد.
· ش... شما برادرم رو دیدید؟
دکتر لی یه نفس عمیق کشید.
* من نه تنها دیدمش، بلکه... من اون بچهها رو از هم جدا کردم.
تهیونگ یه قدم جلو اومد. سرد و خشن.
& پس بگو کجاست. الان.
دکتر لی سرش رو پایین انداخت.
& (دکتر لی) اون... اون تو یه مرکز نگهداری تو حاشیهی شهره. ولی...
(سرش رو بلند کرد. چشمهاش پر از ترس بود) ولی اگه میرید دنبالش، باید بدونید که اون دیگه اون بچهی معصوم نیست. اون... اون به یه هیولا تبدیل شده
(لطفا به ۱۰۰ لایک برسونید🥲 بازنشر هم بزنین)
- ۱۸۸
- ۲۷ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۴)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط