سفیر کبیر Grand Ambassador
پارت ۷۹
نگاهی به زره پوشان کنار خودم انداختم او با دیگر زره پوشان تفاوت هایی داشت برای همین هم از لباس پرسیدم :
- این یکی به نظرم با بقیه فرق می کنه !
- نمی دونم ! شاید فرماندهشون باشه
نگاهی به ورزشگاه انداختم هر چقدر به آن نزدیکتر می شدیم من بیشتر شگفت زده می شدم در میان شبکه های فلزی هزاران تکه شیشه قرار داشت که دائما تغییر رنگ می دادند هر لحظه به رنگی در می آمدند از لباس پرسیدم :
- در مورد این ورزشگاه چی می دونی
- این ورزشگاه توسط موجوداتی ساخته شده که توانایی کنترل آب ، خاک ، و آتش رو داشتند این شکوه و عظمتی که می بینی نتیجه تلاشه . فکر نمی کنم انسان ها قادر به ساخت چنین ورزشگاهی باشند . طبق یکی از افسانه ها این ورزشگاه دروازه ای به روی ناشناخته هاست هرچند که این یک افسانه بیشتر نیست
- از لباس پرسیدم:
- تو این ها رو از کجا می دونی ؟!
- فکر کنم به اندازه کافی برات توضیح دادم
هرچقدر به سمت ورزشگاه می رفتیم ازدحام جمعیت بیشتر میشد اما هر کسی که زره پوشان را می دید به سرعت از آنها فاصله می گرفت به خاطر صدای فریاد و تشویق جمعیتی که درون ورزشگاه قرار داشتند من به وجد آمده بودم . خیلی دوست داشتم که درون ورزشگاه را زودتر ببینم
گارد ویژه در سکوت ما را تا یکی از ورودی های ورزشگاه اسکورت کرد زره پوشی که به نظر فرمانده دوازده نفر دیگر بود . روبه پدربزرگم کرد و گفت:
- کاهن اعظم ، به دستور ملکه جناب واینر باید در جایگاه ویژه قرار بگیرند
به نظر می‌رسید که پدربزرگم انتظار چنین حرفی را داشت او بدون اینکه تعجب کند گفت:
- مشکلی نیست
سپس دست هایش را روی شانه هایم گذاشت و گفت:
- آلفرد ، بعد از جشن می بینمت
با تعجب پرسیدم:
- مگه شما همراه من نمی آیید ؟
پدربزرگ سری تکان داد و گفت:
- این جایگاه مخصوص موجودات زنده هستش و ما قادر نیستیم که درون جایگاه بشینیم
- پس منم می خوام با شما باشم
پدربزرگ لبخندی زد و گفت:
- نگران نباش من در جایگاه کناری تو هستم من هم بهتره برم امیدوارم بهت خوش بگذره
به ورودی که در مقابلم قرار داشت نگاه کردم درهای شش ضلعی و طلایی رنگ آن متمایز با سایر ورودیهای دیگر بود نگهبانانی که در اطراف ورودی قرار داشتند مانع از نزدیک شدن افراد به من می شدند خیلی ها دوست داشتند من را از نزدیک ببینند اما نگهبانان اجازه نمی دادند آنها بیش از حد به من نزدیک شوند
دور شدن پدربزرگم را دنبال کردم تا اینکه او در لابلای جمعیت گم شد دلم میخواست که او در کنارم باشد
صدای فرمانده گارد ویژه را شنیدم که گفت:
- بهتره بریم داخل ، یک ربعی باید صبر کنید بعد ما شما را تا جایگاهتان همراهی می کنیم .
نگاهی به زره پوشان کنار خودم انداختم او با دیگر زره پوشان تفاوت هایی داشت برای همین هم از لباس پرسیدم :
- این یکی به نظرم با بقیه فرق می کنه !
- نمی دونم ! شاید فرماندهشون باشه
نگاهی به ورزشگاه انداختم هر چقدر به آن نزدیکتر می شدیم من بیشتر شگفت زده می شدم در میان شبکه های فلزی هزاران تکه شیشه قرار داشت که دائما تغییر رنگ می دادند هر لحظه به رنگی در می آمدند از لباس پرسیدم :
- در مورد این ورزشگاه چی می دونی
- این ورزشگاه توسط موجوداتی ساخته شده که توانایی کنترل آب ، خاک ، و آتش رو داشتند این شکوه و عظمتی که می بینی نتیجه تلاشه . فکر نمی کنم انسان ها قادر به ساخت چنین ورزشگاهی باشند . طبق یکی از افسانه ها این ورزشگاه دروازه ای به روی ناشناخته هاست هرچند که این یک افسانه بیشتر نیست
- از لباس پرسیدم:
- تو این ها رو از کجا می دونی ؟!
- فکر کنم به اندازه کافی برات توضیح دادم
هرچقدر به سمت ورزشگاه می رفتیم ازدحام جمعیت بیشتر میشد اما هر کسی که زره پوشان را می دید به سرعت از آنها فاصله می گرفت به خاطر صدای فریاد و تشویق جمعیتی که درون ورزشگاه قرار داشتند من به وجد آمده بودم . خیلی دوست داشتم که درون ورزشگاه را زودتر ببینم
گارد ویژه در سکوت ما را تا یکی از ورودی های ورزشگاه اسکورت کرد زره پوشی که به نظر فرمانده دوازده نفر دیگر بود . روبه پدربزرگم کرد و گفت:
- کاهن اعظم ، به دستور ملکه جناب واینر باید در جایگاه ویژه قرار بگیرند
به نظر می‌رسید که پدربزرگم انتظار چنین حرفی را داشت او بدون اینکه تعجب کند گفت:
- مشکلی نیست
سپس دست هایش را روی شانه هایم گذاشت و گفت:
- آلفرد ، بعد از جشن می بینمت
با تعجب پرسیدم:
- مگه شما همراه من نمی آیید ؟
پدربزرگ سری تکان داد و گفت:
- این جایگاه مخصوص موجودات زنده هستش و ما قادر نیستیم که درون جایگاه بشینیم
- پس منم می خوام با شما باشم
پدربزرگ لبخندی زد و گفت:
- نگران نباش من در جایگاه کناری تو هستم من هم بهتره برم امیدوارم بهت خوش بگذره
به ورودی که در مقابلم قرار داشت نگاه کردم درهای شش ضلعی و طلایی رنگ آن متمایز با سایر ورودیهای دیگر بود نگهبانانی که در اطراف ورودی قرار داشتند مانع از نزدیک شدن افراد به من می شدند خیلی ها دوست داشتند من را از نزدیک ببینند اما نگهبانان اجازه نمی دادند آنها بیش از حد به من نزدیک شوند
دور شدن پدربزرگم را دنبال کردم تا اینکه او در لابلای جمعیت گم شد دلم میخواست که او در کنارم باشد
صدای فرمانده گارد ویژه را شنیدم که گفت:
- بهتره بریم داخل ، یک ربعی باید صبر کنید بعد ما شما را تا جایگاهتان همراهی می کنیم .
- ۱.۱k
- ۲۸ خرداد ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
