درونِ آتش ِ دوزخ نسوزد آن نوکر

درونِ آتش ِ دوزخ نسوزد آن نوکر

که رویِ سینه ز داغ ِ تو یادگار کشید

 

درود بر پدرم کز همان طُفولیَتَم

برای روضه ات از من همیشه کار کشید

 

برای آنکه منم عاقبت بخیر شوم

مرا به دست تو داد و خودش کنار کشید

 

فراق ِ کرب و بلایت خودش مرا کُشته

به رویِ کشته نباید که ذوالفقار کشید

 

خدا کُنَد که منم اربعین حرم باشم

چقَدر برایِ حرم باید انتظار کشید؟!...