درونِ آتش ِ دوزخ نسوزد آن نوکر

درونِ آتش ِ دوزخ نسوزد آن نوکر
که رویِ سینه ز داغ ِ تو یادگار کشید

درود بر پدرم کز همان طُفولیَتَم
برای روضه ات از من همیشه کار کشید

برای آنکه منم عاقبت بخیر شوم
مرا به دست تو داد و خودش کنار کشید

فراق ِ کرب و بلایت خودش مرا کُشته
به رویِ کشته نباید که ذوالفقار کشید

خدا کُنَد که منم اربعین حرم باشم
چقَدر برایِ حرم باید انتظار کشید؟!...