وقتی قلب‌هایمان کوچک‌تر از غصه‌هایمان می‌شود؛وقتی نمی‌توا

وقتی قلب‌هایمان کوچک‌تر از غصه‌هایمان می‌شود؛وقتی نمی‌توانیم اشک‌هایمان را پشت پلک‌هایمان پنهان کنیم و بغض‌هایمان پشت سر هم می‌شکنند؛وقتی احساس می‌کنیم بدبختی‌ها بیش از سهممان است و رنج‌ها بیشتر از صبرمان؛وقتی طاقتمان طاق می‌شود و تحملمان تمام ان وقت است مطمئن می‌شویم که به تو احتیاج داریم و فقط تویی که کمکمان می‌کنی...!ان وقت است که تو را صدا می‌کنیم؛تو را آه می‌کشیم؛تو را گریه می‌کنیم؛تو را نفس می‌کشیم؛و تو جواب می‌دهی؛دانه‌های اشکمان را پاک می‌کنی و دل شکسته‌مان را بند می‌زنی؛بیشتر از تلاشمان خوشبختی می‌دهی و بیشتر از لب‌ها لبخند!دردها را درمان می‌کنی و تلخ‌ها را شیرین؛ناامیدها امید می‌شوند و سیاه‌ها سفید...!آن وقت می‌دانی ما چه می‌کنیم؟!ما بدترین کار را می‌کنیم...!نه سپاس می‌گوییم و نه ممنون می‌شویم...ما فخر می‌فروشیم و می‌بالیم؛یادمان می‌رود که اصلا چه کسی دعاهایمان را مستجاب کرد؛و خواب‌هایمان را تعبیر و اشک‌هایمان را پاک...ما همیشه فراموش می‌کنیم...ما همیشه از یاد می‌بریم...
ما همان‌ انسانی هستیم که ریشه‌اش از فراموشی ست...!!


 و ای کاش یک بار خالصانه و از ته ته دل بتونم این دعا رو زمزمه کنم:
الهی انت کما احب فجعلنی کما تحب
خدایا! تو اون جوری هستی که من دوست دارم، منم اون جوری کن که خودت دوست داری .......