سناریو سانزو

قند عسل من🍬
P:::22
‌  ♡   ‌ ‌    ❍ㅤ       ⎙   ‌   
  ⌲
ˡᶦᵏᵉ ‌    ᶜᵒᵐᵐᵉⁿᵗ    ˢᵃᵛᵉ     ˢʰᵃʳᵉ

Luna──★ ˙ ̟ !!
───── ⋆⋅☆⋅⋆ ─────
از دید نویسنده:
یه لحظه سکوت برقرار شد، سانزو تو اون لحظه فکرش همه جا رفت برای پیدا کردن جواب اما آخر سر نفس عمیقی کشید و صحبت‌ کرد
سانزو: راستش... ما قبلا دوست بودیم
ا.ت کمی مکث کرد و با صدای شکاک صحبت کرد
ا.ت: عه واقعا ؟ پس چرا من تو رو یادم نمیاد ‌؟
نفس سانزو ناخواسته تو سینه اش حبس شد تا اینکه یه جواب پیدا کرد
سانزو: همه چیز خیلی ناگهانی بود... ما دوست بودیم تا اینکه تصادف کردی و خب همه چیز رو یادت رفت...
ا.ت مکثی کرد و به پشت افتاد رو تخت و با صدای بی خیال صحبت کرد
ا.ت: که اینطور، فهمیدم
سانزو از اینکه ا.ت اینقدر زود بیخیال شد تعجب کرد اما تصمیم گرفت دیگه چیزی نگه و این بحث خطرناک رو همینجا تموم کنه
سانزو: شب بخیر، خوب بخوابی
قبل از اینکه ا.ت چیزی بگه در رو پشت سرش بست و نفسی که متوجه حبس کردنش نشده بود رو بیرون داد انگار که خطر از بیخ گوشش گذشته بود
از دید سانزو:
هربار که با ا.ت حرف میزدم بیشتر قلبم درد میگرفت و خلأ عجیبی رو توی سینه ام حس میکردم، اینکه من رو یادش رفته بود باعث می‌شد دیوونه بشم، اما یه قولی به خودم داده بودم؛ باید از اول شروع میکردم، اشتباهاتی که کرده بودم و بلا هایی که سرش آورده بودم غیرقابل بخشش بود و من باید از این فرصت استفاده میکردم و خاطرات خوبی رو براش می‌ساختم، باید کاری میکردم که سانزوی دیوونه ی قبلی از بین بره...
بعد از بیرون اومدن از اتاق ا.ت به سمت اتاق خودم رفتم و روی تخت ولو شدم، چند ساعت راجع به ا.ت و اتفاقاتی که افتاده بود فکر کردم اما بعدش خوابم برد...

ساعت 7:45 از دید نویسنده:

ا.ت از ساعت 7 بیدار شده بود اما مدام توی تخت وول می‌خورد و بیرون نمیومد چون حال و حوصله اش رو نداشت در حالی که سانزو هنوز تو خواب عمیق بود تا اینکه حوصله ی ا.ت سر رفت و به سمت اتاق سانزو رفت و بعد از در زدن وارد شد
ا.ت: سانزو، بیداری ‌؟
سانزو که توی تختش ولو شده بود آروم آروم چشماشو باز کرد و با چشمای قرمز و نیمه باز به ا.ت نگاه کرد و با صدای خواب آلود صحبت کرد
سانزو: آره بیدارم
ا.ت با دیدن چشمای سانزو ابرو هاشو با تعجب بالا انداخت
ا.ت: چرا چشمات قرمز شده ‌؟
سانزو مکثی کرد و با لحن خنثی صحبت کرد
سانزو: هیچی فقط یکم بد خواب بودم
ا.ت بحث رو کش نداد و با بیخیالی صحبت کرد
ا.ت: که اینطور. صبحانه رو چیکار کنیم؟
سانزو خمیازه ای کشید و لبه ی تخت نشست
سانزو: از اونجایی که هیچی نداریم من میرم بیرون خرید کنم
ا.ت شونه هاشو انداخت بالا
ا.ت: باشه مواظب خودت باش
ا.ت خمیازه کشید و برگشت به اتاق خودش و دوباره ولو شد روی تخت
سانزو بعد از چند دقیقه الکی وول خوردن تو تختش آخرش بلند شد و رفت که خرید کنه، قبل از رفتنش مکثی کرد و با لحن شوخ طبع به سمت اتاق ا.ت داد زد
سانزو: من رفتم تنبل خانم!
ا.ت: برو که دیگه برنگردی تنبل آقا
سانزو خنده ای کرد و دستگیره ی براق در رو چرخوند و رفت بیرون
از دید سانزو:
تو کل راه داشتم به ا.ت فکر میکردم با اینکه شهر برام خیلی خوشگل و جدید بود اما ا.ت برام خیلی مهم تر بود...
وارد یه مغازه شدم و چیز هایی که برای پختن صبحونه نیاز داشتم برداشتم و انداختم تو سبد و چند بار چک کردم که درست باشه چون فکرم پیش ا.ت بود با خودم گفتم شاید اشتباه کنم و حوصله ی برگشتن هم نداشتم و میدونستم که ا.ت احتمالا الان خیلی گشنشه و منتظر منه پس باید زود برمیگشتم تا صبحونه رو آماده کنم، تنبل خانم احتمالا هنوز هم داشت تو تختش وول می‌خورد
بعد از اینکه خرید ها رو چند بار چک کردم رفتم پیش صندوق دار و خرید ها رو روی میز گذاشتم تا اینکه چشمم به یکی خورد که اصلا انتظارشو نداشتم...



برای پارت بعد: 70 لایک (نشر حساب نیست)


ادامه دارد...



ִֶָ. ..𓂃 ࣪ ִֶָ🪽་༘࿐‧₊˚♪ 𝄞₊˚⊹‧₊˚♪ 𝄞₊˚⊹‧₊˚♪ 𝄞₊˚⊹⋆.˚✮🎧✮˚.⋆˚˖𓍢🌷✧˚.🎀⋆