part 38
part 38
مارال دستمالی برداشت و روی زخم سوهو گذاشت. خون، دستمال سفید را سرخ کرد. سوهو نشسته بود و به او نگاه میکرد. آرام. بدون آن نگاه خطرناک همیشگی. فقط... نگاه.
«چرا اینطوری نگاه میکنی؟» مارال پرسید. بدون اینکه سرش را بالا بیاورد.
«میخوام مطمئن بشم واقعیه.» سوهو گفت. «که بیدارم. که خواب نمیبینم.»
مارال دستش را روی زخم فشار داد. سوهو نالهی خفیفی کرد. «اَه. چرا اینقدر محکم فشار میدی؟»
«چون داری پرت و پلا میگی.» مارال گفت. اما لبخند کوچکی روی لبش بود.
سوهو دستش را بالا آورد. مچ مارال را گرفت. آرام. مارال ایستاد. سوهو انگشتش را روی نبض مچش گذاشت. «قلبت تند میزنه.»
مارال دستش را کشید. «تو زخمی شدی. باید استراحت کنی.»
سوهو لبخند زد. «تو فقط وقتی خجالت میکشی دستت رو میکشی.»
مارال چیزی نگفت. سوهو به سمت تیر روی زمین نگاه کرد. «این تیر...» اخم کرد. «از کمانهای گارد سلطنتیه.»
مارال یخ کرد. «یعنی یکی از افراد خودت؟»
سوهو از تخت بلند شد. بازویش را با دستمال محکم بست. به سمت تیر رفت. برش را برداشت و نگاه کرد. «جنسش مال گارد قدیمیه. قبل از تاجگذاری من.» مکث کرد. «یعنی یکی از وفادارهای پدرمه. یا لرد وینستون.»
مارال جلو آمد. «سوهو...»
سوهو تیر را روی میز گذاشت. برگشت. به مارال نگاه کرد. صورتش جدی بود. «یه نفر تو این قصره که میخواد تو رو بکشه. و من...» مشتش را محکم کرد. «...من نمیذارم.»
«میخوای چی کار کنی؟»
سوهو به سمت در رفت. «همهی گارد سلطنتی رو بازجویی میکنم. یکی یکی. تا بفهمم کی تیر انداخته.»
مارال بازویش را گرفت. «سوهو، این کار خطرناکه. اگه بین گاردها خائن باشه، بازجویی علنی باعث میشه فرار کنه.»
سوهو ایستاد. به مارال نگاه کرد. «پیشنهادت چیه؟»
مارال مکث کرد. بعد، گفت: «بذار من برم. من خدمتکارها رو میشناسم. میتونم ازشون سؤال بپرسم. بدون اینکه کسی شک کنه.»
سوهو اخم کرد. «نه. خطرناکه.»
«خطرناکتر از تیر انداختن به ملکه؟» مارال پرسید. «سوهو، من ملکهی توام. مردم با من راحتتر حرف میزنن تا با پادشاه. بذار کمک کنم.»
سوهو به چشمانش نگاه کرد. طولانی. بعد، آهی کشید. «باشه. ولی من از دور مراقبت میشم. اگه یه ثانیه حس کردم خطرناکه، میکشمت بیرون.»
مارال لبخند زد. «قبول.»
---
آن شب، مارال به آشپزخانه رفت. خدمتکارها دور میز جمع بودند. لنا هم آنجا بود. مارال کنارشان نشست. «امشب... کسی چیز عجیبی ندید؟»
لنا به او نگاه کرد. «خانم، همه میگن تیر از سمت برج شرقی اومده. ولی برج شرقی قفله. کلیدش فقط پیش...» مکث کرد. ترسیده.
«پیش کی؟»
لنا آرام گفت: «پیش لرد وینستونه. اون هنوز یه اتاق تو برج شرقی داره. از زمان پادشاه قبلی.»
مارال نفسش را حبس کرد. پس لرد وینستون هنوز تو قصره.
👑💛
شرط
لایک ۱۰
بازنشر ۵
فالو ۴
مارال دستمالی برداشت و روی زخم سوهو گذاشت. خون، دستمال سفید را سرخ کرد. سوهو نشسته بود و به او نگاه میکرد. آرام. بدون آن نگاه خطرناک همیشگی. فقط... نگاه.
«چرا اینطوری نگاه میکنی؟» مارال پرسید. بدون اینکه سرش را بالا بیاورد.
«میخوام مطمئن بشم واقعیه.» سوهو گفت. «که بیدارم. که خواب نمیبینم.»
مارال دستش را روی زخم فشار داد. سوهو نالهی خفیفی کرد. «اَه. چرا اینقدر محکم فشار میدی؟»
«چون داری پرت و پلا میگی.» مارال گفت. اما لبخند کوچکی روی لبش بود.
سوهو دستش را بالا آورد. مچ مارال را گرفت. آرام. مارال ایستاد. سوهو انگشتش را روی نبض مچش گذاشت. «قلبت تند میزنه.»
مارال دستش را کشید. «تو زخمی شدی. باید استراحت کنی.»
سوهو لبخند زد. «تو فقط وقتی خجالت میکشی دستت رو میکشی.»
مارال چیزی نگفت. سوهو به سمت تیر روی زمین نگاه کرد. «این تیر...» اخم کرد. «از کمانهای گارد سلطنتیه.»
مارال یخ کرد. «یعنی یکی از افراد خودت؟»
سوهو از تخت بلند شد. بازویش را با دستمال محکم بست. به سمت تیر رفت. برش را برداشت و نگاه کرد. «جنسش مال گارد قدیمیه. قبل از تاجگذاری من.» مکث کرد. «یعنی یکی از وفادارهای پدرمه. یا لرد وینستون.»
مارال جلو آمد. «سوهو...»
سوهو تیر را روی میز گذاشت. برگشت. به مارال نگاه کرد. صورتش جدی بود. «یه نفر تو این قصره که میخواد تو رو بکشه. و من...» مشتش را محکم کرد. «...من نمیذارم.»
«میخوای چی کار کنی؟»
سوهو به سمت در رفت. «همهی گارد سلطنتی رو بازجویی میکنم. یکی یکی. تا بفهمم کی تیر انداخته.»
مارال بازویش را گرفت. «سوهو، این کار خطرناکه. اگه بین گاردها خائن باشه، بازجویی علنی باعث میشه فرار کنه.»
سوهو ایستاد. به مارال نگاه کرد. «پیشنهادت چیه؟»
مارال مکث کرد. بعد، گفت: «بذار من برم. من خدمتکارها رو میشناسم. میتونم ازشون سؤال بپرسم. بدون اینکه کسی شک کنه.»
سوهو اخم کرد. «نه. خطرناکه.»
«خطرناکتر از تیر انداختن به ملکه؟» مارال پرسید. «سوهو، من ملکهی توام. مردم با من راحتتر حرف میزنن تا با پادشاه. بذار کمک کنم.»
سوهو به چشمانش نگاه کرد. طولانی. بعد، آهی کشید. «باشه. ولی من از دور مراقبت میشم. اگه یه ثانیه حس کردم خطرناکه، میکشمت بیرون.»
مارال لبخند زد. «قبول.»
---
آن شب، مارال به آشپزخانه رفت. خدمتکارها دور میز جمع بودند. لنا هم آنجا بود. مارال کنارشان نشست. «امشب... کسی چیز عجیبی ندید؟»
لنا به او نگاه کرد. «خانم، همه میگن تیر از سمت برج شرقی اومده. ولی برج شرقی قفله. کلیدش فقط پیش...» مکث کرد. ترسیده.
«پیش کی؟»
لنا آرام گفت: «پیش لرد وینستونه. اون هنوز یه اتاق تو برج شرقی داره. از زمان پادشاه قبلی.»
مارال نفسش را حبس کرد. پس لرد وینستون هنوز تو قصره.
👑💛
شرط
لایک ۱۰
بازنشر ۵
فالو ۴
- ۴۰۴
- ۲۹ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۲)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط