پارت ۳

بعد از اون شب، همه‌چیز عوض شد.
نه با حرف‌های بزرگ…
با چیزهای کوچیک.

جونگکوک دیگه فقط پسر عجیبِ ته کوچه نبود.
هر شب، وقتی هوا خنک می‌شد، زیر همون چراغ کم‌نور می‌ایستاد.
نه همیشه برای حرف زدن…
فقط برای اینکه باشه.

کم‌کم عادت کردم به حضورش.
به نگاه‌هایی که دزدکی نبودن،
به سکوت‌هایی که آزار نمی‌دادن.

اولین باری که با هم راه رفتیم،
هیچ‌کدوم نگفتیم «بیا با هم بریم».
خودش اتفاق افتاد.

کنار هم، توی همون کوچه‌ی ساکت.
قدم‌هامون آهسته،
فاصله‌مون کم،
دل‌هامون نامطمئن.

— «تو باعث می‌شی شب‌هام آروم‌تر باشه…»
این رو یه شب گفت، بدون اینکه نگاهم کنه.

نفسم بند اومد.
چون من همون حس رو داشتم.

کم‌کم شروع کرد از خودش گفتن.
از کابوس‌هاش.
از صداهایی که از درد می‌اومدن، نه از ترس.
از اینکه چقدر تنها بوده…
و چقدر دیدن من، از پشت پنجره،
براش شبیه «یه نشونه» بوده.

من هم از خودم گفتم.
از شب‌هایی که می‌ترسیدم،
اما هنوز پنجره رو باز می‌ذاشتم.

یه شب، وقتی باد موهامو به صورتم می‌زد،
دستش خیلی آروم به دستم خورد.
نه محکم.
نه ناگهانی.

ولی عقب نکشید.

اون لحظه فهمیدم:
رابطمون شکل گرفته.
نه با اسم گذاشتن.
نه با قول.
با احساس امنیت.

از اون شب به بعد،
جیغ‌ها کاملاً قطع شدن.
جونگکوک لبخند زدن رو یاد گرفت.
و من، دیگه از تاریکی نمی‌ترسیدم.

ما عجیب شروع شدیم…
اما واقعی.

و هر بار که کنارم راه می‌رفت،
می‌فهمیدم
عشق،
گاهی از ترس میاد…
اما برای موندن.