خاله ی صبورم فوت کرد ...

میتونستم حرفی بزنم که تورو از مرگ جدا کنه ؟؟
میتونستم ؟؟؟ تو روی تخت خیلی نورانی به نظر میرسیدی .،، به اندازه ی تمام آرزوهای شگفت آور در دبیرستان که تا خواستی آنها را لمس کنی ، خشکیدند...
من به نظرت خیلی سنگدلم؟؟ من ، به قدر کافی کنارت نبودم ، ای روح کوچک قائم شده در میان همهمه ی زندگی ...
تو ترسیدی ؟؟ منو نترسون...
کنارت نیستم اما از همینجا کنار تختت ، پشت شیشه ی ای سی یو منتظر میمونم و دستاتو میگیرم و بهت میگم : به قدر کافی عشق دریافت کردی ، ای ستاره ی کوچیک .؟؟ تو تونستی توی این چند روز مملو از احساس خستگی لبخند بزنی ؟؟؟ آیا تو در این جهان " زندگی " کردی ؟؟؟ آیا حالا که می‌روی از اینکه تنها بدرقه نمیشی ، خوشحالی ؟؟.
من متاسفم ،،،، به اندازه ی تک‌تک خاطراتمون ، تک‌تک آهنگ هایی که زمزمه کردیم و ذره ذره ی عشقی که بهم داشتیم ... من حتا نمیدونم تو الان زنده ای ؟؟؟؟ اگر با ترس ، با خستگی و نگرانی آخرین نفس های سنگین و لرزان خودت رو کشیدی ، متاسفم ... متاسفم که آنقدر بی قرارم و در زیر بار عذاب وجدان دارم خورد میشم ... من متاسفم که میزان لبخندی که لایقش بودی و بهت ندادم و میزان وقتی که باید رو باهات نگذروندم...
من از تمامی اشتباهاتم عذاب میکشم ، آیا تو از این راضی هستی .؟؟؟ اا تو مرا به خاطر کوتاهی های مکرر می بخشی ؟؟؟؟
از من چه میخوای .؟ میخوای باور کنم لبخند خستت و قلب مهربونت قراره توی جوونی توی یه پارچه ی سفید زیر خاک دفن بشه ؟؟؟ چجوری میخوام باور کنم قلبی که لرزش داشت و چشمانی که از درد گریه میکردن قراره زیر یه عالمه خاک سرد پنهان بشن ؟؟؟
من کاری نمیتونم بکنم ،،، فقط قول میدم ، تورو فراموش نمیکنم ، هر اتفاقی بیوفته