سوکوکو (پارت ۵)
«دوستیه فراموش شده»
{ویو: ۹-ژانویه-۲۰۱۹}
{ساعت: ۹:۵۰}
دازای:
در باز شد....
ولی کاش نمیشد...
من...چرا...هق...تنهاش..گذاشتم؟
با چویای آغشته به خون روبرو شدم....
(نکته: چویا وست اتاق، بین دو تا میز، به پهلو، پشت به در افتاده بود رو زمین)
سرجام خشکم زد...
قلبم تیر کشید....
ولی...
صدای نفس های بریده بریده...
زندست...
سریع به سمتش رفتم و نشستم زمین
و چویا رو به طرف خودم برگردوندم.
و اون چهره ای که تازه موفق شده بودم نگاهمو ازش بدزدم،
نمایان شد..
همه ی اون عشقی که دفن کرده بودم برگشت...
صبر کن ببینم...
اینا خون نیستن...
چویا حتی ی ضرم زخمی نشده...
ولی در حده مرگ کتک خورده بود...
اون تصادف....باعث شد دست راستش آسیب ببینه.
و الانم از درده شدید، نمیتونست راه بره...
داشت از درد گریه میکرد...و خون بالا می اورد....بیهوش بود...ولی بازم ناله های دردناکی میکرد...
پرنسسی بقلش کردم و روی میز خوابوندمش
و دستم و گذاشته بودم زیره سرش ، سرش روی بازوم بود..
خیلی آروم و بریده بریده نفس میکشید...
چویا:
آیییی....آهه...هق..ک.م.ک...دازاییی...
بعد تقریبا ۱۰ دیقه گذر از اون کابوس..ی چیزه نرم روی لبام حس کردم..حسه خیلی قشنگی بود.
بعدش احساس کردم....صدای..تپش قلب میشنوم...
و قطراته بارون روی صورتم..
با درد وحشت ناکی چشمامو باز کردم..و....
دازای بالا سرم بود و داشت گریه میکرد...
بهش خیره شده بودم که یهو چشمامو بست..
زیره لب گفت
*دازای با گریه ی شدید*دازای: چشماتو ببند....هق...من لیاقته داشتن اون اقیانوسارو ندارم....
*دازای با داد*دازای: ولی من دوستتتت دارمم..اما لیاقت داشتن تورو ندارممم....
چویا:
و.لی...چ..چرا...من؟...
{ویو: ۹-ژانویه-۲۰۱۹}
{ساعت: ۹:۵۰}
دازای:
در باز شد....
ولی کاش نمیشد...
من...چرا...هق...تنهاش..گذاشتم؟
با چویای آغشته به خون روبرو شدم....
(نکته: چویا وست اتاق، بین دو تا میز، به پهلو، پشت به در افتاده بود رو زمین)
سرجام خشکم زد...
قلبم تیر کشید....
ولی...
صدای نفس های بریده بریده...
زندست...
سریع به سمتش رفتم و نشستم زمین
و چویا رو به طرف خودم برگردوندم.
و اون چهره ای که تازه موفق شده بودم نگاهمو ازش بدزدم،
نمایان شد..
همه ی اون عشقی که دفن کرده بودم برگشت...
صبر کن ببینم...
اینا خون نیستن...
چویا حتی ی ضرم زخمی نشده...
ولی در حده مرگ کتک خورده بود...
اون تصادف....باعث شد دست راستش آسیب ببینه.
و الانم از درده شدید، نمیتونست راه بره...
داشت از درد گریه میکرد...و خون بالا می اورد....بیهوش بود...ولی بازم ناله های دردناکی میکرد...
پرنسسی بقلش کردم و روی میز خوابوندمش
و دستم و گذاشته بودم زیره سرش ، سرش روی بازوم بود..
خیلی آروم و بریده بریده نفس میکشید...
چویا:
آیییی....آهه...هق..ک.م.ک...دازاییی...
بعد تقریبا ۱۰ دیقه گذر از اون کابوس..ی چیزه نرم روی لبام حس کردم..حسه خیلی قشنگی بود.
بعدش احساس کردم....صدای..تپش قلب میشنوم...
و قطراته بارون روی صورتم..
با درد وحشت ناکی چشمامو باز کردم..و....
دازای بالا سرم بود و داشت گریه میکرد...
بهش خیره شده بودم که یهو چشمامو بست..
زیره لب گفت
*دازای با گریه ی شدید*دازای: چشماتو ببند....هق...من لیاقته داشتن اون اقیانوسارو ندارم....
*دازای با داد*دازای: ولی من دوستتتت دارمم..اما لیاقت داشتن تورو ندارممم....
چویا:
و.لی...چ..چرا...من؟...
- ۱۶.۸k
- ۱۲ خرداد ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۳۹)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط