مرگ فقر ...

مرگ فقر ...

شب از کار توانفرسای روزانه به سوی کلبه خویش ،
پا را می نهم در پیش و اشکی گرم بر رخسار سردم نقش می بندد ؛
صدایی جز صدای پای من از پی نمی آید ؛
به جز من عابری در شهر پیدا نیست ؛
خیابانهای پرجوش و خروش شهر خاموش است ؛
زمان آبستن سرمای جانسوز است ، زغربال هوا بر دامن شب نقره میبارد.
کلاغی پیر بر روی درختی لانه میجوید ،
سگ آوارهای از شدت سرما مثال بید می لرزد ؛
تنم از خستگی با پتک می کوبد ،
سرم را در گریبان کردهام پنهان ،
که از سرمای جانسوز زمستان در امان باشم ؛
دو پایم در تیرگیها راه میپوید ،
زن هرجایی اندر انتظاری عابری،
تن رنجور خود را به هرسو میکشاند؛
که شاید در چنین ساعات شب مرد هوسبازی به دام افتد و او را با پشیزی چند در آغوش خود گیرد ، پس آنگه لقمه نانی بدست آرد که شکم را از عذاب بیغذاییها رها سازد .
من از این صحنه های زشت و بدمنظر به راه خویش ،
پا را مینهم در پیش و اشکی گرم بر رخسار سردم نقش میبندد .
در این تاریکی و ظلمت ناگهان صدای نالهای در گوش من بنشست .
زلرزش رشته تار دلم بگسست ،
قدم را تندتر کردم تا ببینم کیست ،
فغان و ناله اش از چیست ؛
چو دیدم فقیری لامکان از شدت سرما ،
چو مار زخم خورده می پیچد از درد ،
سخنهایش شرر بر جان میزد ؛

خداوندا جوابم ده ، شنیدم هرکه را خواهی دهی عزّت،
شنیدم هرکه را خواهی دهی ذلّت،
خداوندا عزّت و ذلّت به دست توست ؛
ای پروردگار دانا ، چرا این دردهای دردمندان را طبیبی نیست ؟
چرا با این همه نعمت مرا از آن نصیبی نیست ؟
خداوندا ستم کافیست !
زمان با برف خود آنشب ، برای او کفن میدوخت ، درون کاخ زیبا چلچراغی تا سحر میسوخت توفان زندگی هشت سال پیش از این بود
که از اعماق تیرگی
از تیرگی اعماق و نظامی که می رفت
تا بخوابد خاموش ، و بمیرد آرام
ناله ها برخاست
از اعماق تیرگی
آنجا که خون انسانها ، پشتوانه ی طلاست
وز جمجمه ی سر آنها مناره ها برپاست
ناله ها برخاست
مطلب ساده بود
سرمایه ،خون می خواست
مپرسید چرا ، گوش کنید مردم
علتش این بود ... علتش این است
و این نه تنها مربوط به هند و چین است
بلکه از خانه های بی نام ، تا سفره های بی شام
از شکستگی سر چوبه ی دار خون آلود ، تا کنج زندان
از دیروز مرده ،تا امروز خونین
تا فردای خندان
از آسیای رمیده ، تا افریقای اسیر
حلقه به حلقه ، شعله به شعله ، قطعه به قطعه
زنجیر به زنجیر
بر پا می شود توفان زندگی
توفان زندگی ، کینه ور و خشمگین
بر پا می شود
پاره می کند ، زنجیر بندگی
تا انسان ستمکش ، بشکند
بشکافد از هم ، سینه ی تابوت
خراب کند یکسره ، دنیای کهن را ، بر سر قبرستان
قبرستان فقر ، قبرستان پول
و بندگی استعمار ، بیش از این دیگر
نکند قبول ! نکند قبول
می لرزد آسمان ... می ترسد آسمان
و زمان ... زمان و قلب زمان
و تپش قلب خون آلوده ی زمان ، تندتر می شود تند ، تر دم به دم
و روز آزادی انسان ستمکش
نزدیکتر می شود قدم به قدم


ناله من از خدا ..
دیدگاه ها (۳)

بندبند جانم❤️بہ دوست داشتنت بند استتو آن تپش بے قراریلابہ لا...

چند پارتی بازی ممنوع

ناله ای کردم و کمرم رو بیشتر براش گود کردم و گفتم « می‌خوام ...

⊹⊱او شب هنگام آمد⊰⊹‌p95هوای داخل ساختمان متروک بوی رطوبت و آ...

𝑻𝒆𝒎𝒑𝒕𝒂𝒕𝒊𝒐𝒏 𝒂𝒏𝒅 𝒔𝒉𝒂𝒅𝒐𝒘سایـہ و وسوسـہ𝐏𝐚𝐫𝐭 ۱۰۲جونگسو؟ چیکار می‌...

کن نیچیوا ❤️‍🔥اومدم با پارت ۴ این سناریو ی شاهکار...لایک پار...

ظهر عاشوراس...امام زمان داره خون گریه میکنه... همین که من زن...

بسم رب الحیدر..بوی خون..صدای شیون جبرائیل و ناله ی مصطفی و ز...

این دعاها نه سیاسی‌اند، نه خط‌گیری دارند؛ فقط «شفای سوختۀ دل...

بسکه‌ وحشت کرده‌ است آزاد، مجنون‌ مرالفظ نتواند کند زنجیر، م...

در حال بارگزاری

خطا در دریافت مطلب های مرتبط