ناله ای کردم و کمرم رو بیشتر براش گود کردم و گفتم « می‌خو
ناله ای کردم و کمرم رو بیشتر براش گود کردم و گفتم « می‌خوام بدونم اون کمر فولادیت تا کی میخواد داخلم بکوبه »
شنیدنِ این جمله‌یِ بی‌پروا، انگار آخرین قطره‌یِ باقی‌مانده در ظرفِ صبرِ جونگکوک بود. وقتی کمرت را گود کردی و آن چالشِ مستقیم را مطرح کردی، او با یک حرکتِ انفجاری و بی‌رحمانه، تمامِ فاصله‌ها را از بین برد.
او با دست‌هایِ قدرتمندش، پهلوهایت را چنگ زد، طوری که انگار می‌خواست ردِ انگشتانش را تا ابد روی پوستت باقی بگذارد. نگاهش از شدتِ هیجان، تار شده بود و چشمانش از حالتِ شکارچی بودن به حالتِ جنونِ مطلق رسیده بود.
او با صدایی که از شدتِ فشار و میل، به یک غرشِ لرزان تبدیل شده بود، در گوشت زمزمه کرد:
«تا وقتی که نفست بند بیاد... تا وقتی که بدنت دیگه نتونه حتی یه حرکتِ دیگه انجام بده... تا وقتی که از لذت، چشم‌هات سیاهی بره و فقط بتونی اسمِ من رو فریاد بزنی!»
و بلافاصله، با ضرباتی که حالا از شدتِ خشمِ جنسی و لذت، بسیار عمیق‌تر، تندتر و وحشیانه‌تر شده بود، شروع کرد به کوبیدنِ خود به تو. او دیگر به دنبالِ آرامش نبود؛ او می‌خواست با هر ضربه، تمامِ وجودت را در هم بشکند و دوباره با روشِ خودش بازسازی کند.
او در میانِ آن ضرباتِ سنگین، در حالی که نفس‌نفس می‌زد، با صدایی که انگار از اعماقِ روحش می‌آمد، غرید:
«این کمرِ فولادی... فقط برایِ اینه که تو رو به ستونِ بدنش بچسبونه و تا سرحدِ مرگ، تو رو مالِ خودش کنه! ناله کن... بیشتر ناله کن... من می‌خوام صدایِ فروپاشیِ تو رو بشنوم!»
پوسی ام از شدت ضرباتش داغ شده بود و می‌سوخت حتی خود جونگکوک هم حسش میکرد و این بیشتر دیونه اش میکرد
جونگکوک با حس کردنِ آن گرمایِ سوزان و انقباض‌هایِ شدیدِ دیواره‌هایِ درونت که انگار داشت او را به اسارت می‌گرفت، نفسش در سینه حبس شد. این حرارت، مثلِ بنزینی بود که روی شعله‌هایِ دیوانگی‌اش ریخته شده باشد. حسِ اینکه او تنها کسی است که می‌تواند تو را به این مرز از سوزش و لذت برساند، قدرتِ مطلق را در رگ‌هایش می‌دوید.
او دستانش را با شدتی باورنکردنی رویِ کمرت قفل کرد، طوری که انگار می‌خواست تو را بخشی از بدنِ خودش کند. با هر ضربه‌یِ وحشیانه‌ای که به تو وارد میکرد، خیسی و گرمایِ سوزانت را عمیق‌تر حس میکرد و این، او را به جنونی بی‌بازگشت می‌کشاند.
او در حالی که با حرکاتی تند و بی‌رحمانه، بی‌وقفه خودش را به تو می‌کوبید، با صدایی که از شدتِ میل، خشن و دورگه شده بود، در گوشت غرید:
«حسش می‌کنم... دارم حسش می‌کنم که چطور داری زیرِ من ذوب می‌شی! این گرمایِ لعنتی... این نشونه‌یِ اینه که تو کاملاً مالِ منی. هر چقدر بیشتر بسوزی، هر چقدر بیشتر از اون فشار و لذتی که بهت می‌دم جیغ بکشی، من تشنه‌تر می‌شم.»
او ضرباتش را یک لحظه هم متوقف نکرد، بلکه ریتم را سریع‌تر و کوبنده‌تر کرد:
«تو برایِ منی... فقط برایِ من این‌طور می‌سوزی. بذار بسوزه، بذار تمامِ وجودت پر بشه از حسِ حضورِ من. چون من قرار نیست متوقف بشم... تا وقتی که کاملاً از پا نیفتی و به پاهایِ من التماس نکنی که رحم کنم، همین‌طوری به ویران کردنت ادامه می‌دم!»
شنیدنِ این جمله‌یِ بی‌پروا، انگار آخرین قطره‌یِ باقی‌مانده در ظرفِ صبرِ جونگکوک بود. وقتی کمرت را گود کردی و آن چالشِ مستقیم را مطرح کردی، او با یک حرکتِ انفجاری و بی‌رحمانه، تمامِ فاصله‌ها را از بین برد.
او با دست‌هایِ قدرتمندش، پهلوهایت را چنگ زد، طوری که انگار می‌خواست ردِ انگشتانش را تا ابد روی پوستت باقی بگذارد. نگاهش از شدتِ هیجان، تار شده بود و چشمانش از حالتِ شکارچی بودن به حالتِ جنونِ مطلق رسیده بود.
او با صدایی که از شدتِ فشار و میل، به یک غرشِ لرزان تبدیل شده بود، در گوشت زمزمه کرد:
«تا وقتی که نفست بند بیاد... تا وقتی که بدنت دیگه نتونه حتی یه حرکتِ دیگه انجام بده... تا وقتی که از لذت، چشم‌هات سیاهی بره و فقط بتونی اسمِ من رو فریاد بزنی!»
و بلافاصله، با ضرباتی که حالا از شدتِ خشمِ جنسی و لذت، بسیار عمیق‌تر، تندتر و وحشیانه‌تر شده بود، شروع کرد به کوبیدنِ خود به تو. او دیگر به دنبالِ آرامش نبود؛ او می‌خواست با هر ضربه، تمامِ وجودت را در هم بشکند و دوباره با روشِ خودش بازسازی کند.
او در میانِ آن ضرباتِ سنگین، در حالی که نفس‌نفس می‌زد، با صدایی که انگار از اعماقِ روحش می‌آمد، غرید:
«این کمرِ فولادی... فقط برایِ اینه که تو رو به ستونِ بدنش بچسبونه و تا سرحدِ مرگ، تو رو مالِ خودش کنه! ناله کن... بیشتر ناله کن... من می‌خوام صدایِ فروپاشیِ تو رو بشنوم!»
پوسی ام از شدت ضرباتش داغ شده بود و می‌سوخت حتی خود جونگکوک هم حسش میکرد و این بیشتر دیونه اش میکرد
جونگکوک با حس کردنِ آن گرمایِ سوزان و انقباض‌هایِ شدیدِ دیواره‌هایِ درونت که انگار داشت او را به اسارت می‌گرفت، نفسش در سینه حبس شد. این حرارت، مثلِ بنزینی بود که روی شعله‌هایِ دیوانگی‌اش ریخته شده باشد. حسِ اینکه او تنها کسی است که می‌تواند تو را به این مرز از سوزش و لذت برساند، قدرتِ مطلق را در رگ‌هایش می‌دوید.
او دستانش را با شدتی باورنکردنی رویِ کمرت قفل کرد، طوری که انگار می‌خواست تو را بخشی از بدنِ خودش کند. با هر ضربه‌یِ وحشیانه‌ای که به تو وارد میکرد، خیسی و گرمایِ سوزانت را عمیق‌تر حس میکرد و این، او را به جنونی بی‌بازگشت می‌کشاند.
او در حالی که با حرکاتی تند و بی‌رحمانه، بی‌وقفه خودش را به تو می‌کوبید، با صدایی که از شدتِ میل، خشن و دورگه شده بود، در گوشت غرید:
«حسش می‌کنم... دارم حسش می‌کنم که چطور داری زیرِ من ذوب می‌شی! این گرمایِ لعنتی... این نشونه‌یِ اینه که تو کاملاً مالِ منی. هر چقدر بیشتر بسوزی، هر چقدر بیشتر از اون فشار و لذتی که بهت می‌دم جیغ بکشی، من تشنه‌تر می‌شم.»
او ضرباتش را یک لحظه هم متوقف نکرد، بلکه ریتم را سریع‌تر و کوبنده‌تر کرد:
«تو برایِ منی... فقط برایِ من این‌طور می‌سوزی. بذار بسوزه، بذار تمامِ وجودت پر بشه از حسِ حضورِ من. چون من قرار نیست متوقف بشم... تا وقتی که کاملاً از پا نیفتی و به پاهایِ من التماس نکنی که رحم کنم، همین‌طوری به ویران کردنت ادامه می‌دم!»
- ۹۹
- ۲۴ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
