اعتماد پارت|۱۷۴|

جونگ کوک

قدمام تو راهروی بیمارستان تند و محکم بود.
جانگشین و یه نفر دیگه پشتم میومدن
تهیونگ فقط یه جمله تو تماس گفته بود
«زود خودتو برسون»
همین! با همین جمله تو دلم آشوب کرده بود.
حس میکردم اوضاع خوب نیست..
در بخش رو با فشار باز کردم
لیان اولین کسی بود که نگاهش بهم خورد
چشماش قرمز بودن،همین کافی بود تا ضربان قلبم لحظه‌ای از ریتم بیوفته
این درحالی بود که سعی میکردم خونسرد باشم
آروم پرسیدم
–چیشده؟ ا/ت کجاست؟
لیان با نگاه کوتاهی به جیسان گفت:تهیونگ با دکتر تو اتاقشن
بعد به در اشاره زد
به سمت اتاق رفتم،قبل از اینکه دستم به دستگیره برسه تهیونگ درو بازکرد و بیرون اومد
چند ثانیه مظطرب نگاهم کرد
–حالش چطوره؟
–براش آرامبخش زدن،خوابه
نفس کوتاهی کشیدم
–علت حالش؟
سکوت کرد،زیادی طول کشید سکوتش
کلافه و اعصبی گفتم:چیو پنهون میکنی؟
–اول اروم باش
دندونامو رو هم ساییدم
–حرف بزن
نگاهش لحظه‌ای سمت لیان و جیسان رفت
–تهیونگ داری نگرانمون میکنی،چیشده؟
در جواب این حرف جانگشین گفت:چیزه نگران کننده‌ای نیست اما..
–اما چی؟
–یه چیزی هست که باید بدونی
منتظر نگاهمو بهش دوختم
–ا/ت بارداره
یه لحظه به گوشام شک کردم
بارداره؟! چند ثانیه به تهیونگ نگاه کردم
–چی گفتی؟
–حدودا هشت هفتست!
فکم منقبض شد و ناخودآگاه دستامو مشت کردم
الان نه،توی این زندگی..نه!
این فقط یه نقطه ضعف جدید بود،یه جون دیگه که هر ثانیه باید نگرانش باشم
–داداش؟ چی..چیزی نمی..نمیخوای بگی؟
–خودش خبر داره؟
–آره
پس میدونسته و چیزی بهم نگفته..
شاید چون از عوضی بودنم مطمئنه و میترسه.
–میتونم ببینمش؟
–اره
از کنارش گذشتمو وارد اتاق شدم
دکترش کنارش بود و داشت یه چیزایی رو برگه مینوشت
–چه نسبتی دارید؟
نگاهمو از ا/ت گرفتمو به دکتر دادم
–همسرشم
سری تکون داد
–وضعیت بچه پایداره..فشار اعصبی و استرس باعث این وضعیت شده،حواستون باشه کوچکترین استرسی میتونه دوباره حالشو دگرگون کنه!
–متوجه شدم،ممنون
از اتاق خارج شد..
به چهرش نگاه کردمو بعد شکمش..
یه موجوده کوچیک اونجا بود،به اسم بچه!
دستم ناخودآگاه بالا اومد تا بره سمت موهاش اما بین راه متوقف شد
نباید ازم پنهون میکرد،اما نمیخواستم از دستم عروسکم اعصبانی باشم بخاطره چیزی که تقصیره خودش نبود
نفسمو فوت کردم بیرون،اعصبی،کلافه،خسته
–بالاخره تنها کسی که موفق میشه منو از پا در بیاره تو خواهی بود!