سفــــرهـای تـنـهایـی ...

سفــــرهـای تـنـهایـی ...

همیشـــــه بهـتـرنـد ...

کنـارِ یکـــ غریبـه می‌‌نشینـی...

قهـوه اتـــ را مـی‌‌خـوری ...

سـرت را بـه پشتـی‌ صندلی ...

تکیـــه میـدهـی‌ ...

تا وقتــــــ بـگـذرد ...

به مقـصـد کـه رسـیـدی ...

کیـفـــــ و بـارانـی اتــ را ...

بـــــر میـــــداری ...

بـه غـریبـه ی کنارتـــــ ...

سـری تکـان می‌‌دهـی‌ و مـی‌‌روی ...

همیـن کـه زخـمِ آخریـن آغـوش را ...

بـه تـن‌ نمـی‌کشـــــی ...

همیـن کـه از دردِ خـداحـافظی...

بـه خـود نـمـی‌‌پـیـچــــی ...
‌
همیـن کـه تلخـی‌ یـک بـغـض را ...

بـا خـودتـــــ از شهـری ...

بـه شـهــــری نمـیـبـری ...

همیـن یعنــی‌ ...

سفـــــرتـــــ سلامتــــــــ ...